Op 19 maart ben ik bevallen van een zoon. Het was geen makkelijke bevalling. Mijn zoontje was een sterrenkijker en uiteindelijk is hij geboren met een keizersnede.
De eerste weken na de bevalling zat ik in een overlevingsstand en was ik gericht op mijn herstel. Nu alles loopt en ik weer volledig weer kan(voor mijn gevoel), merk ik dat ik gefaald heb. Gefaald dat ik niet op een natuurlijke manier bevallen ben. Ik heb het gevoel dat ik er niet bij hoor en mis dat gevoel dat ik een kind gebaard heb, waar ik trots op kan zijn.
Wie herkent dit? Vanwege de traumatische bevalling heb ik emdr therapie, nu merk ik dat ik er heel erg mee zit dat ik niet op een natuurlijke manier Kon bevallen.
Ben wel erg blij dat mijn zoon en ik qua gezondheid hier goed uitgekomen zijn.
Ik heb precies hetzelfde meegemaakt en vond het ook een hele traumatische ervaring. Mijn zoontje is na een mega lange bevalling uiteindelijk met spoed keizersnede geboren op 18 maart, ook een sterrenkijker. Ik denk dat je juist heel trots op jezelf mag zijn dat je alles hebt gegeven en zo je best hebt gedaan het op de natuurlijke manier te doen. Een keizersnede wordt niet zomaar uitgevoerd!! Mij helpt het om er nuchter naar terug te kijken, soms lukt het en soms het laatste stukje niet. Je hebt in ieder geval ontzettend je best gedaan en daar mag je heel trots op zijn!!
Dat is toevallig, mijn zoontje is geboren op 19 maart. Hoe gaat het met jou nu?
Ondanks de therapie heb ik toch wel momenten dat ik terug denk aan de bevalling met: ‘wat als’ momenten. Hoe ik het anders had kunnen doen. Ik had niet verwacht dat het zo’n impact zou hebben op mij.
Mijn zoon is bijna 5 maanden, ik probeer het nu echt los te laten en vooral te genieten in het hier en nu.
Door de Corona is de start ook anders verlopen dan ik van te voren gedacht had.
Ieder bevalling gaat anders . Jij wilt wel zo snel en op de natuurlijkste manier gaan bevallen,maarja gaat niet altijd. Denk alleen dat je nu gezond ben en je baby ook laat de bevalling maar en denk aan de leuke tijden in de toekomst.
Ik kan er niet echt over meepraten. Ik heb zelf geen keizersnede gehad.
Wel had ik beide zwangerschappen een enorme angst voor keizersnede. Omdat het herstel ed zwaarder zou zijn etc. Maar ook omdat ik dan voor mijn gevoel gefaald zou hebben. Toch hoorde ik om mij heen, tijdens mijn zwnagerschappen (en later ook overigens), dat er mensen waren bevallen met een keizersnee. Ik heb nooit, maar nooit, en dan ook echt nooit de gedachte gehad dat zij gefaald hebben. Toch bleef bij mij het gevoel wel hangen, stel dat ik een KS krijg, dan heb ik gefaald. Het was gewoon zo niet wat ik wilde. Gek toch? Dat ik voor mij zelf veel strenger ben en gevoel van falen heb, terwijl ik dat voor een ander niet heb?
Helaas heb ik wel andere dingen gehad tijdens de bevalling die ik niet wilde, en had ik evengoed een half trauma....... En ook wel een beetje gevoel van falen van mijn lijf. Mijn lijf kan gewoon niet zo goed bevallen (en qua vermoeidheid ook niet zo goed zwangerschappen). Waar mijn llijf daar en tegen wel weer heel goed in is: mooie, lieve kindjes maken waar je heel veel van kunt houden.
Helemaal eens met N22, hier ook een keizersnede want madame heeft tijdens de weeën haar schouders in het geboortekanaal laten zakken. Heel vervelend en een lang herstel gehad maar wel zo nuchter om te beseffen: ze had er echt niet anders uitgekund.
Lieverd, echt. Geef jezelf een schop onder je kont en of je gebaard hebt kanjer! Vond mijn keizersnede tien keer zo zwaar als mijn vaginale bevalling maar falen nee. Ik heb een dochter gekregen, ik heb haar negen maanden lang gedragen en laten groeien en toevalig kwam ze er via mijn buik uit in plaats van mijn vagina. So be it.
Oh wat herkenbaar! Mijn dochter is, bijna 4 jaar geleden, gehaald met een spoedkeizersnee. Dit doordat ze veel te lang heeft binnengezeten (vruchtwater was bijna zwart) en haar zuurstofgehalte in het bloed veel te laag was. Ook ging haar hartslag ineens heel raar doen en viel soms weg. Dus met 10 cm ontsluiting met 5 rennende mensen naar de OK. Nog geen 15 minuten later was mijn meisje er. Bleek dat mijn bloeddruk en hartslag kelderde. Als ze de keizersneeniet hadden uitgevoerd, hadden we het beide waarschijnlijk niet overleefd. Aan de ene kant dank ik de gyneacoloog op mijn blote knieën, voor het juist en snel handelen. Aan de andere kant heb ik de eerste maand veel gehuild. Inderdaad door het gevoel van falen. Ik heb volledige ontsluiting gehad, maar toch kon ik haar niet zelf ter wereld brengen. Mijn moeder heeft mij toen enorm geholpen, samen met mijn vader. Zij zijn gescheiden en konden niet goed met elkaar. Inmiddels gaat het beter. Hierdoor ben ik gaan inzien dat de keuze voor een keizersnee, de enige goede was. Ook heb ik een evaluatiegesprek met de gyneacoloog gehad. Hij heeft mij precies uitgelegd hoe het ging, waarom hij de keuze heeft gemaakt voor een keizersnee en wat er was gebeurd als het niet was gebeurd. Mijn tip; praat erover! Echt, je bent niet alleen! Uit je frustraties, praat met de mensen om je heen. Vertel je verhaal. Dat is wat helpt. Ik ben nu zwanger van mijn tweede en heb al aangegeven dat ik vrede heb met het idee dat dit misschien weer een keizersnee wordt. Je hebt zeker niet gefaald!
Het heeft even geduurd voor ik eraan toe was om de reacties te lezen na het plaatsen van de topic. Ontzettend dankbaar dat zoveel gereageerd hebben. Dat doet mij goed. Zeker bevorderlijk voor het herstel om het vanuit een andere visie naar te kijken. Ik probeer uit het ‘slachtofferrol’ te komen.
Herkenbaar. Ik heb geen ks gehad maar wel een traumatische bevalling van de eerste en een lang herstel. Met vacuum geboren en ik ben uitgescheurd van binnen en meteen geopereerd onder algehele narcose. Ik ben psychologisch ook slecht behandeld door de gyn en vk. Borstvoeding verliep ook niet goed en ben moeten stoppen. De eerste maanden voelde ik me zo fout en huilde continu. Ik wou niemand zien. Stapje voor stapje begon ik mijn leven weer op te pakken en te accepteren dat de bevalling niet zo is gegaan als verwacht. Je bent een goede moeder ongeacht de bevalling. Er komen zoveel meer dingen bij kijk dan dat. Een "slecht" begin in jouw ogen maar net zo snel weer goed te maken. Geniet van je zoontje
2 keizersnedes gehad en als het goed is komt derde eraan. Ik denk dat ik er wat nuchterder insta. Ik heb er immers niet zelf voor gekozen, ik zorg goed voor mij kindjes,hou net zoveel van ze , ze staan bij altijd op nummer 1. Dus ik denk dat je er niet perse goede mama van wordt als je kind niet door je vagina heen is geweest ( sorry even heel bot) vind het moeilijk om te zien dat vrouwen ermee zitten en perse ergens bij willen horen en anders ben je niet goed genoeg? Aub meid, ik wil je absoluut niet aanvallen, maar ik wil dat je een ding beseft. Je hebt een kind op de wereld gezet, je hebt er alles aan gedaan om hem zo gezond mogelijk ter wereld te laten komen. Dus nee je hebt niet gefaald,zeker niet tegenover je kind. Zolang jij goed voor je kindje zorgt en hem genoeg liefde geeft,maakt het hem echt niet uit hoe hij ter wereld is gekomen. Hij is er en dat is het enige wat toe doet! Geniet van je kindje, en elke keer ala hem vastpakt,vergeet niet dat er miljoenen vrouw met jou zouden willen ruilen (Begrijp mij niet negatief)
Héél herkenbaar. Mijn baby was geen sterrenkijker maar ik kreeg haar er gewoon niet uit. Ze was te groot. Maar achteraf ging ik lopen malen of ik wel hard genoeg mijn best had gedaan. En inderdaad, het laatste stukje mis je, dus voor je gevoel ben je niet bevallen (terwijl ik in mijn geval bijna twee uur heb liggen persen ...). Bij de tweede, weer een grote baby, wilde de gynaecoloog daarom een geplande keizersnede. Want als het bij de 1e niet lukte, zit het nu ook niet lukken. Maar ik heb aangedrongen op een natuurlijke bevalling. Ik wilde nog een keer weeën voelen, nog een keer persen. Nog een keer zien of ik wel genoeg had gegeven bij de 1e bevalling. En dat is zó helend geweest voor me! Want nu had ik enorm sterke persweeën en ik heb écht goed geperst, maar ik voelde gewoon dat hij (ons zoontje) bleef hangen. Dat ik tegen een muur zat te persen. Toen heb ik zelf gezegd: "breng me maar naar de OK". Iedereen dacht dat ik enorm teleurgesteld zou zijn dat het weer niet gelukt was, maar ik was juist heel blij dat ik nu kon zeggen: mijn lichaam is niet gemaakt om grote baby's te baren. Het is goed. Ik heb alles gegeven. Kan meepraten over bevallen én over keizersnedes. Het is goed.
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in Maart 2020
reacties (13) Verversen