Ik weet het echt even niet meer. Al vanaf het moment dat mijn zoontje zelf rechtop in bad kon zitten is hij bang voor zijn piemel, echt tot hysterisch aan toe. Als we dan een zwembroekje aandeden was het goed. Later ging het een stuk beter en was er niks meer aan de hand.
Eigenlijk vanaf een jaar of 3 mag niemand er ook maar naar kijken. Hij is sinds zijn 4e zindelijk en plast heel soms staand, maar ook dan pakt hij zijn piemeltje niet vast. Hij wil hem niet wassen met een washandje, niet aanraken, niet kijken of zijn voorhuid nog verkleefd zit of wat dan ook.
Wij zitten er absoluut niet aan, maar als we zeggen van was hem even of probeer even het velletje omhoog te doen, schiet echt de paniek erin en begint hij te huilen. Ik ben echt ten einde raad. Wil niet boos worden of iets forceren wat hij niet wil. Rustig uitleggen snapt hij niet of de angst is gewoon te groot. Wat moet ik hiermee?
Heeft hij geen pijn? Mijn man zijn voorhuid zat zo vast dat ze hem uiteindelijk hebben moeten besnijden als tiener. Hij zei dat hij het als kind vermeed uit angst voor pijn. Succes!
Ik ga maandag een afspraak maken bij de dokter! Hij zegt wel eens dat hij pijn heeft inderdaad. Zelf opgegroeid zonder vader en verder geen mannen in mijn omgeving. Stom dat ik hier niet aan gedacht heb.
Heb je hem ooit gezegd dat hij niet aan zijn piemeltje mocht komen? Misschien "bah" geroepen? Of heeft hij pijn als je eraan komt: dat kan ook angst veroorzaken...
Het geeft mij de indruk dat hij misschien ooit seksueel misbruikt is. Dit is echt geen normale reactie. Ik zou professionele hulp zoeken, zij weten vast raad!
(Ik snap dat dit een heftige opmerking is. Het is alleen wel zo dat seksueel misbruik helaas ook al bij heel kleine kinderen en baby’s gebeurt. Dus ik zou hier heel goed over praten samen als ouders, en nagaan wie er bij je kindje in de buurt komt enz. Maar ik ben geen arts, dus professionele hulp lijkt me het beste. Succes!!)
Dit zou je idd verwachten. Ik zou echt niet weten waar dit gebeurd zou moeten zijn. Tot zijn 2e jaar ben ik altijd bij hem geweest. Vader niet in beeld en verder is er alleen mijn moeder.
Ik zou hulp zoeken, dit lijkt me toch verder gaan dan een normale angst. Is het misschien nog mogelijk dat papa een keer voordoet dat het geen zeer doet als je staand plast bijvoorbeeld en je piemel beet hebt? Maar anders zou ik hier echt even verder voor kijken. Wat zegt hij er zelf over? Kan hij aangeven waarom hij bang is?
Er is voor hem een associatie tussen zijn piemel en een gevoel of emotie. Ik zou dit zeker wel serieus nemen, en hier eigenlijk al eerder hulp voor gezocht hebben. Het is niet geheel natuurlijk dus er zit een onderliggend patroon in, lijkt me dat die wel zou moeten kunnen zeggen waarom die dit heeft en doet en of voelt. Probeer het spelenderwijs te vragen en idd boos worden heeft geen zin, vergroot je het probleem alleen maar bij.
Met een kind van 6 kun je een gesprek aan gaan. En die kan ook uitleggen waarom er angst zit. Doet het pijn? Verder zou ik, als de angst niet reëel is (en er dus geen onderliggend iets, of pijn is) de angst niet te veel bevestigen door een zwembroekje aan te doen in bad oid. Daarmee geef je eigenlijk aan dat er inderdaad iets is om angstig voor te zijn en ga je mee in de angst. Het zelfde geld voor het wassen, wees duidelijk we gaan dit gewoon doen en ik geloof dat je dit kan. Verder niet teveel zeggen…
Maar eerst opzoek naar de reden, eventueel samen met de huisarts.
Ik zou vragen om hulp. Heeft hij er geen pijn aan? Waarschijnlijk niet logisch met deze leeftijd, maar kan het ook zijn dat hij vooral gericht is op meisjes dingen en dat hij zich niet echt comfortabel voelt als jongen?
Er is voor hem een associatie tussen zijn piemel en een gevoel of emotie. Ik zou dit zeker wel serieus nemen, en hier eigenlijk al eerder hulp voor gezocht hebben. Het is niet geheel natuurlijk dus er zit een onderliggend patroon in, lijkt me dat die wel zou moeten kunnen zeggen waarom die dit heeft en doet en of voelt. Probeer het spelenderwijs te vragen en idd boos worden heeft geen zin, vergroot je het probleem alleen maar bij.
Ik wilde al zeggen dat het vanzelf weer voorbij gaat maar al het echt al van baby af aan is is dat wel al lang. Misschien toch eens wat hulp bij vragen. Misschien heeft hij wel een nare herinnering of associatie (en dan bedoel ik geen misbruik of zo maar een keer pijn gehad oid).
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in Kleuters
reacties (12) Verversen