Toen ik een kind was, was voor ons moederdag (en vaderdag) een ontbijtje op bed maken voor mama (of papa) en een cadeautje geven. In de middag gingen we vaak met het hele gezin in de trein en bus naar opa en oma, waarvoor dan nog snel een bosje bloemen of iets dergelijks gekocht werd. Dit was verplicht/we werden daar verwacht. Gedurende de jaren merkte ik dat ik dat eigenlijk jammer vond dat het zo'n verplichting was. Niet dat ik het erg vond om naar opa en oma te gaan, maar ik vond het wel jammer dat het zo'n verplichting was en ik merkte ook dat mijn moeder het totaal niet leuk vond om naar haar schoonfamilie te (moeten) gaan. Ik heb mezelf op een gegeven moment voorgenomen om dat anders te doen.
Sinds een paar jaar ben ik zelf moeder en ik ben nu ook 38 weken zwanger van een 2de. Ookal vind ik moeder- en vaderdag deels commerciële onzin, vind ik het wel leuk om een keertje in het zonnetje gezet te worden of er gewoon een leuk dagje van te maken. Niet dat het per se ieder jaar moet, maar toch... je kan het leuk maken toch? En als moeder ben ik gewoon enorm trots op mijn dochter en vind ik ook dat wij als ouders veel voor haar doen en daar best een beetje waardering voor mogen krijgen. Voor mijn man heb ik al meerdere keren op vaderdag iets kleins geregeld, gewoon om er even bij stil te staan en te vieren dat je ouder bent. En ik vind het leuk als mijn kind vol trots een of ander knutselwerkje als cadeau geeft. De afgelopen keren hebben we gewoon een gezellig familiedagje gehad. Kortom, voor mij is het een dagje met het gezin.
Ik ken mijn man nu bijna 12 jaar. Alle jaren voordat wij een kind hadden, deden we weinig/niks op moederdag voor onze ouders. Mijn ouders hebben wel eens gezegd dat het voor hen niet hoeft, al heb ik het idee dat mijn moeder daar nu iets van terugkomt. Mijn man zei altijd dat hij het commerciële onzin vindt en deed er met zijn ouders nooit iets aan. Dus ik heb nog wel eens een kleinigheidje gegeven aan zowel mijn moeder als schoonmoeder, maar dat vond mijn man al onnodig en zei hij er expliciet bij dat "het niet voor moederdag was hoor!" (wel een beetje hoor). We kwamen in principe niet op bezoek op die dag, hooguit toevallig, maar niet speciaal daarvoor. Nooit een probleem geweest.
Maar sinds ik zelf een kind heb, is het opeens een ding geworden. Nou vond ik al dat mijn schoonmoeder wat claimerig en jaloers reageerde toen ik zwanger was/een kind kreeg. Maar sindsdien is het ieder jaar weer "komt er nog iemand op moederdag", terwijl ik er juist naar uit keek om dit met eigen gezin te vieren. Aan de ene kant snap ik dat zij zich ook graag gewaardeerd en erkend wil voelen. Aan de andere kant voelt het alsof ze een soort competitie met me wil voeren. (niet alleen om moederdag). Sinds dat wij een kind hebben gekregen, zijn er veel spanningen tussen ons geweest. Om een voorbeeld te noemen, toen ik net bevallen was, moest mijn schoonmoeder toch wel benadrukken dat zij óók moeder was en liep ze letterlijk met een T-shirt met de tekst "TOP MOM" de kinderwagen met mijn kind te duwen. Zo zijn er wel meer dingen geweest. Het zorgt wel dat ik wat overgevoelig ben in dit soort dingen.
Dus oorspronkelijk had ik voor moederdag in gedachten om gewoon 's morgens iets met het gezin te doen (ontbijtje, knutselcadeautje van de opvang) en het leek me voor de verandering eens leuk om met mijn ouders af te spreken en bijv samen te gaan lunchen. Moet erbij zeggen, mijn ouders komen speciaal vanwege mijn zwangerschap onze kant op om mij te kunnen helpen als ik straks ga bevallen. Dus zij zitten vanaf komend weekend vlakbij in een vakantiehuisje. Een soort bedankje in de vorm van een lunch of zo, leek me een goed idee en dat is waar mijn ouders ook wel van genieten. Dat heb ik nog niet met hen besproken.
Maar goed, vandaag kreeg ik dus een bericht van mijn schoonouders. Of wij op de koffie willen komen zondagochtend om moederdag te vieren. Ik weet nu niet goed hoe ik hierop moet reageren. Het voelt als een verplichting waar ik absoluut geen zin in heb. Voordat mijn schoonouders een bericht hadden gestuurd, had ik al tegen mijn man gezegd dat hij best dit weekend naar zijn ouders kon, maar dat ik niet echt de behoefte had om mee te gaan. Alleen had ik ook niet in gedachten om 's morgens alleen te zitten, ipv uitslapen, ontbijtje op bed, even wat tijd met elkaar etc.
Al met al weet ik nu even niet goed hoe ik op hun vraag moet reageren. Ik voel me stiekem een klein beetje genegeerd, alsof vergeten wordt dat ik hoogzwanger én moeder ben. Andersom kunnen zij dat natuurlijk ook zo voelen, maar goed, dat ligt wat gevoelig bij mij dus. Ik vroeg me af hoe anderen hierover denken? Hoe zouden jullie het aanpakken?
Gewoon zeggen dat het niet lukt / past. En vooral je niet schuldig voelen, je bent hoogzwanger dus doe vooral waar jezelf behoefte aan hebt. En moeders die perse iets verwachten op Moederdag vind ik best wel sneu eerlijk gezegd. Zeker als jezelf al een gezin hebt. Het is toch veel fijner om het hele jaar door waardering uit te spreken en af te spreken dan perse op die ene dag en dat mensen daar dan gedoe over krijgen is helemaal verdrietig. Blijf lekker bij jezelf en laat desnoods je man even gaan of een belletje doen als hij wel behoefte heeft.
Wees eerlijk en zeg dat je al plannen hebt gemaakt voor die dag. En een bedankje voor je ouders zou ik als bedankje zien en hoeft niet gekoppeld worden aan moederdag. En ik zou zeker iets attents regelen maar dan na je bevalling. Misschien dan samen met je ouders ergens eten ofzo. Het is zeker een commercieel ding. En het is elke dag moederdag ook nog eens. Ik krijg buiten moederdag regelmatig grappige knutselwerkjes enz.. van onze dochters. Papa ook. Het is natuurlijk leuk om er even bij stil te staan. Dit jaar zijn beide moeders weekend weg.. dus geen verplichte bezoekjes dit jaar voor ons en ik vind het heerlijk stiekem. Ik bekijk het per keer, soms moet ik ook werken namelijk en dan blijf ik thuis. Mijn man gaat echt niet, heeft er helemaal niks mee. Maar als je zelf al plannen hebt, dan zeg je dat toch gewoon? Je kunt bedanken voor de uitnodiging en ondanks dat je niet komt wens je haar een hele fijne dag toe.. geniet van je eigen gezin en doe samen wat leuks. Maak je eigen traditie en trek je daarin niets aan van anderen. Jou moederdag, jou gezin. Als je man wel wil gaan, toch ook prima? Je zou nog met hem kunnen overleggen, passeer je hem daarin niet. Ben benieuwd eigenlijk wat je gaat doen.. alvast een fijne moederdag toegewenst
Ik vind deze tekst ergens wel dubbel lezen. Als je er niks aan wil doen, dan ook niet jouw eigen ouders. Het enige wat je krijgt is ruzie. Wij vieren het thuis alleen als gezin. Ik vind alleen dat je niet verschil kan maken. Zijn ouders hebben hem ook opgevoed en gedragen. Dat maakt jouw ouders niet belangrijker.
Normaal doen we ook niks met mijn ouders met moederdag en het was ook niet met het idee om dat voor moederdag te doen, maar als bedankje voor alle hulp die mijn ouders bieden rond de zwangerschap/bevalling. Ik vind dat je te snel oordeelt.
En ik vind ook niet dat alles altijd vergeleken moet worden met elkaar en dat het per definitie gelijk moet zijn en als ik 1 keer afspreek met mijn ouders, dat ik gelijk verplicht ben dezelfde dag met schoonouders af te spreken. In de praktijk zien we mijn schoonouders veel vaker dan mijn eigen ouders, omdat die verder weg wonen. Ik vind het juist storend als dat zo op een weegschaal gelegd moet worden.
Hecht er geen extra waarde aan, het is een dag zoals andere, het is maar hoe je het zelf in vult. Je mag als ouders vaker in het zonnetje gezet worden, toch niet specifiek die ene dag vind het allemaal achterhaald. De oudste krijgt het mee vanuit school en ondanks dat voor vaderdag wat geknutseld en kleinigheidje gekocht. Het is helemaal niet verplicht en zo gebeurd dit ook los van zo’n dag.
Je had gewoon kunnen zeggen we kunnen niet, geen moeilijkheden en gedraai. En je man laten reageren als je het zelf niet wil of kan.
Ja, ik heb inderdaad gekozen om mijn man te laten reageren. Mede ook omdat hij het (hoop ik) tactischer kan brengen. We hebben er kort over gepraat en afgesproken dat we 's morgens niet gaan, maar dat hij eventueel in de middag best naar zijn ouders kan. (Iets wat ik vooraf ook al had gezegd tegen hem.) En met mijn ouders heb ik gewoon zaterdagmiddag afgesproken en die vinden dat helemaal prima. Ze leken het wel leuk te vinden.
Hij heeft inmiddels gereageerd en gewoon gezegd dat 's ochtends voor ons niet gaat. De reactie was "ok jammer". Ik laat het verder aan aan mijn man over of hij hierop nog wil reageren.
Het is inderdaad niet zo dat er dan de hele dag verder niks kan, maar ik vind het wel fijn om 's morgen gewoon even de tijd met mijn gezin te hebben op moederdag. En waarschijnlijk dat ik over tig jaar anders over denk, maar met een jong gezin vind ik het inderdaad wel leuk, ook voor mijn dochter van 3. Die wil al de hele tijd haar cadeautje (wat een geheimpje moet zijn en die ze samen met papa "verstopt" heeft) aan mij geven. En liefst nog zelf uitpakken.
Waarom moet jij reageren? Laat je man dat doen! Het is toch zijn moeder. Wij hechten ook weinig waarde aan moeder- en vaderdag. Mijn ouders wonen ver weg. Zij verwachten niet dat wij alleen hiervoor naar hun toe rijden. Toevallig zijn zij het weekend bij ons in de buurt dus regel ik een lunch, gewoon gezellig.
Jullie kwamen daar voorheen nooit dus sinds jullie zelf een kind hebben, wilt zij dat jullie op moeder dag langs komen voor haar? Heel vreemd. Ik zou je man iets laten sturen zoals: Mam, we vieren toch nooit moederdag en zoals je weet vind ik dat commerciële onzin. Sinds we zelf ouders zijn vinden we het wel leuk er even kort binnen ons eigen gezin bij stil te staan en hebben we die dag onze eigen plannen. We komen graag een andere dag bij je op de koffie. Dan hoeft ze t volgend jaar ook niet te vragen.
Dat zou de beste reactie zijn, maar mijn man gaat niet graag de confrontatie/dat soort gesprekken aan met zijn moeder. En hij staat er ook een beetje tussenin. Al snapt hij mijn irritaties soms wel, hij wil gewoon dat de sfeer goed blijft.
Ikzelf zou zoiets wel kunnen/durven zeggen, maar liever niet via een berichtje of telefoontje. Dat kan fout vallen. Mogelijk dat ik het wel ooit zeg, als het een keer ter sprake komt als we elkaar zien. Dan is het makkelijker om het direct uit te praten. Al weet ik dat de kans groter is, dat dat gesprek er niet komt. Op een of andere manier komen die dingen, waarbij je voelt dat er iets niet lekker zit, nooit ter sprake, of in elk geval niet als ik erbij ben.
Ja dat snap ik hoor. Ik schrijf het wel even makkelijk op maar als het om je eigen familie gaat en je moet zoiets zeggen ligt het toch wel even gecompliceerder. Hij heeft het nu zoals hij gedaan heeft ook goed opgelost. Ik wens je alvast een fijne moederdag!
Ik hecht zelf wel veel waarde aan moederdag dus prima als we ergens nog heen gaan maar dat is na mijn moederdag. Zo zou ik hem ook verpakken naar je schoonmoeder.
Er is duidelijk meer gaande tussen jou en schoonmoeder. Dat zou ik alleen niet nu op de spits gaan drijven over Moederdag en ook niet hoogzwanger doen. Dat vergt meer een lange termijn plan en wat goede gesprekken met je man zeg maar. Dus even los daarvan over de vraag over Moederdag:
In de ochtend op de koffie kan niet want jullie hebben al plannen. Dat kun je gewoon zeggen. Jullie kunnen samen of je man kan alleen na de lunch met jouw ouders even een kop koffie bij zijn ouders doen? Ik zou dit allemaal niet te groot maken, doe wat uitkomt.
Ik hecht niet echt waarde aan Moederdag en wij geve elkaar ook geen cadeaus met moeder- of vaderdag. Maar we negeren de dag ook niet. Wij doen met Moederdag in de ochtend thuis de knutselcadeaus en samen ontbijten en daarna brengen we beide oma’s even een bloemetje of chocolaatje. Soms doen we dat met z’n allen en soms splitsen we op en ga ik langs mijn ouders en mijn man langs de die van hem. Vaderdag net zo.
Moederdag is voor mij niet iets dat je de hele dag viert, het gaat om een klein gebaar. En het gaat niet alleen om mij. Mijn kinderen doen iets kleins voor mij, ik doe iets kleins voor mijn moeder en mijn man voor de ziine. Dat zijn immers onze moeders. Ik zou het denk ik ook leuk vinden als mijn kinderen later op Moederdag toch even hun gezicht lieten zien. Het zou mij dan denk ook wel raken als mijn zoon wel met zijn schoonmoeder iets leuks doet op Moederdag en bij mij niet eens een kop koffie komt drinken.
"Er is duidelijk meer gaande tussen jou en schoonmoeder. Dat zou ik alleen niet nu op de spits gaan drijven over Moederdag en ook niet hoogzwanger doen."
Klopt, er zijn heel veel kleine dingetjes, irritaties en spanningen geweest. Nu gaat het contact weer wat beter en zijn de ergste spanningen weg, maar ik ben door alles wat gebeurd en gezegd is wel extra op mijn hoede. Ik wil het inderdaad niet nu (opnieuw) op de spits gaan drijven. Ik hoop vooral dat niet rond de bevalling opeens weer ruzies komen, dat is vorige keer wel gebeurd.
"Het zou mij dan denk ook wel raken als mijn zoon wel met zijn schoonmoeder iets leuks doet op Moederdag en bij mij niet eens een kop koffie komt drinken. " Dat begrijp ik. Daarom heb ik ook besloten om die lunch maar op zaterdag te doen. En zondagmiddag mag mijn man (met dochter) best naar zijn ouders toe. Maar dat is ook aan mijn man om dat te bespreken met zijn ouders. Ik denk op dit moment dat ik zelf geen behoefte heb om mee te gaan, maar daar kan ik nog in veranderen. Dat is ook afhankelijk van hoe ik me dan voel. Meestal ga ik wel mee op bezoek, maar ik vind dat het ook geen punt moet zijn als ik er niet iedere keer bij ben.
Ik zou je man dit laten regelen, anders ben jij weer de boosdoener. Zoonlief kan toch even iets minder verkeerd doen. Ik zou dit echt niet doen, ook omdat je hoogzwanger bent, lekker doen waar je zin in hebt! In de islam vieren we overigens helemaal geen moederdag onder het mom "je moet je ouders elke dag dankbaar zijn" haha daarom is zomaar een lunch veel leuker!
Moederdag is ook nog vrij jong als "feestdag", het is niet eens een echte feestdag, meer een commercieel gebeuren waar winkels op inspelen. Net zoals Valentijn. Dus het verschilt heel sterk hoe men ermee omgaat. De een doet er niks aan, een ander met het gezin, weer een ander vindt dat je langs hoort te gaan bij je ouders/schoonouders. Ik ga ook liever gewoon op een andere dag bij ouders/schoonouders langs, gewoon voor de gezelligheid of met een spontaan cadeautje. Wij houden niet zo van de verplichting, die het kan worden. Ook Valentijnsdag doen we niet echt iets aan. Soms vind ik het leuk om mijn man toch iets kleins te geven. En juist omdat hij het niet verwacht is dat dan leuk en hij waardeert dat ook. Andersom verwent/verrast hij me op andere momenten.
Ik zal een berichtje terugsturen dat jullie niet kunnen.
Ik krijg kriebels van moeders met volwassen kinderen die moederdag verplicht stellen. Zeker als deze kinderen inmiddels ook vader/moeder zijn. Jij heb jonge kinderen, jouw moederdag gaat boven die van haar.
Ik hoef zelf niks voor moederdag, alleen de geknutselde cadeautjes van school/opvang vind ik leuk. Wij doen er verder ook niks aan, maar krijg altijd weer irritatie als we voor mn schoonmoeder een verplicht cadeautje aan het bedenken zijn en we weer een appje krijgen dat zondag de koffie en taart klaar staat tussen ... en ... uur met 300 hartjes en zoensmileys... Ik vind het kinderachtig. (Maar ga er altijd braaf heen 🫣)
Ik hecht zelf weinig waarde aan moederdag, mijn kinderen zijn in een leeftijd dat ze het wel belangrijk vinden. Dus zondag wacht ik verplicht boven 🤣 zodat zij met papa een ontbijt in elkaar kunnen flansen en hun knutselwerkjes willen ze verstoppen en ik moet ze zoeken. Enige wat ik graag wil is een relaxte familie dag dus op moederdag bepaal ik wat we eten en dat is afhaal zodat er niemand hoeft te koken 🤭 onze eigen moeders krijgen een lief berichtje/telefoontje maar that's it. Daar zijn ze ook oke mee. Waardering voor hun hulp/oppassen etc doen we op andere momenten in het jaar.
Wat wil je man en hoe staat die erin? Hier is het al jaren een punt van ruzie. Hij wil naar zijn moeder en ik niet, ik ga ook niet naar mijn moeder. Mijn man moet overigens ook regelmatig die ochtend werken. Dus het komt er meestal op neer dat hij om 7 uur op de werkvloer staat, ik in bed lig totdat hij klaar is met werken, dat is rond 10 uur (als ik geluk heb) en mijn kinderen vermaken zichzelf of ze kruipen naast me in bed en dan zet ik een film voor ze aan. Als mijn man thuis komt neem hij de kinderen mee uit bed, dan maken zij ontbijt en dan krijg ik de cadeautjes bij het ontbijt of soms er vlak voor op bed. Dan is het afhankelijk per jaar. Ene jaar gaan we eten bij mijn schoonouders, andere keer gaat mijn man met kids daar op de koffie, andere keer gaan we niet. Beetje afhankelijk van hoeveel strijd ik er ook van wil maken. Enkele keer ga ik nog naar mijn moeder.
Maar ik kan je vertellen dat ik het hele moederdag de eerste paar jaar belangrijk vond, inmiddels zijn de kinderen ouder en vind ik het niet zo belangrijk meer. Ze tonen hun liefde en waardering inmiddels dagelijks, zetten ze regelmatig een kop koffie voor me en uitslapen doe ik sowieso wel.
Dus tja, ik zou het gesprek aangaan met je partner, je wensen aangeven en kijken hoe hij erin staat. En dan bepalen hoe belangrijk het voor je is. Ik vind het persoonlijk echt een dag voor moeders met kleine kinderen en ik vind er persoonlijk wat van als moeder van volwassen kinderen gaan miepen als je niet langs komt🤭 maar goed, wie weet hoe ik later reageer, ik heb mezelf vaker verbaasd als moeder😉
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in Algemeen
reacties (20) Verversen