Als je 3 maanden bent...

Ben je al best wel wat! Wil je praten met iedereen die je leuk vindt, zie je ineens je broer/ zus naast je liggen in bed en in de box, kun je daar vol bewondering naar kijken. Praat je af en toe ook met elkaar, zonder dat je ouders het begrijpen natuurlijk. Ga je ineens 's avonds boos doen als je moet gaan slapen en sleur je daar je broertje ook in mee. Word je lachend wakker. Krijg je ineens kuren met je fles. Moet je moeder bijna weer werken en schenk je meteen een lachje aan de opvangvrouw. Je reageert al je agressie af tegen je babygym.

Als je 3 maanden bent is je leven enorm leuk. Je moeder neemt je mee naar de kerstshow bij het tuincentrum en je gaat heel eigenwijs slapen. Bejaarden willen allemaal in de wagen kijken en vragen of het twee jongens zijn (tuurlijk, 1 met een roze mutsje). En zegt er één: 'Dit is mooier dan al het kerstgebeuren bij elkaar'. Kijk, daar word je moeder ook weer blij van.

Als je 3 maanden bent, vraagt je moeder zich af hoe ze ooit zonder jullie heeft kunnen leven. Staat alles in het teken van jullie. Is de wereld nog veel mooier geworden. Verheugt je moeder zich op wat komen gaat; kerst, vakanties, gewone dingen als zondagochtend met zn allen op bed, naar het bos, bij vrienden op visite... Alles is anders, mooier, waardevoller.

Als je 3 maanden bent, gaat je moeder dus bijna werken en die vraagt zich af: hoe leuk vind ik dat nu nog? Tuurlijk ben ik stiekum ook weer blij wat te gaan doen, maar toch, hun loslaten is moeilijk.
En ik realiseer me des te meer dat ze nog maar 3 maanden zijn, dat er een mooie tijd voor ons ligt en dat dat loslaten van nu peanuts is vergeleken met wat nog komen gaat. Gewoon blijven leven in het nu en genieten van de mooie tijd. De rest zien we wel. Kom maar op met het komende kwartaal!