Ik wilde mijn kind niet... prenatale depressie

Ons derde kindje was helemaal gewenst, ja, zelfs gepland. Deze keer waren we voorbereid op HG (al kan dit denk ik niet echt, maar goed). Ziek in de wintermaanden en dan een mooie zwangere zomer, zo zou het zijn. Niets kon ons voorbereiden op wat er zou aankomen. Nu ben ik nooit echt blij zwanger, maar dat het zo donker kon worden had ik niet gedacht. Ik ben van nature nogal opgeruimd en opgewekt. Een depressie, dat overkomt toch vooral anderen.


Maar na de eerste drie zieke maanden herstelde ik niet. Ik bleef uitgeput, had geen eetlust en was te moe om een glas water te gaan halen. Als ik bij de kinderen was, was ik snel boos. Verdrietig ook. En als de kinderen weg waren, was de dag één grote leegte. Ik deed werkelijk niets, deed de gordijnen niet open, ruimde de ontbijttafel niet op, kleedde me niet aan. En dat was de schuld van die baby die in mij groeide. Als die eruit was, dan zou het opgelost zijn. Waarom was ik toch aan dat derde kind begonnen? Het zou ons harmonieuwe gezin verstoren. Dat deed het nu immers al. Ik geloofde echt dat het onheil zou brengen, een handicap zou hebben, of een gedragsstoornis. Of het zou doodgeboren worden. En als ik me zou hechten, zou ik verdriet hebben. In het begin dacht ik aan abortus, later aan adoptie of pleegzorg. Ik zou zelf een miskraam opwekken, of in een latere fase de bevalling zelf te vroeg in gang zetten zodat het kind in het ziekenhuis moest blijven en ik er niet voor moest zorgen. Als ik dit nu schrijf, begrijp ik er zelf niets van. Het was een gewenst kindje, onze liefdesbaby. Hoe kon ik dat nu haten. Hoe konden alle bovenstaande verschrikkelijke scenario's plots zo banaal lijken, verlossend zelfs?


Ik huilde en huilde, sliep niet en at niet. Ik had zelf niet eens door hoe ernstig het was. Gelukkig heb ik hulp gezocht, samen met mijn man. Mijn lieve man, altijd aan mijn zijde. Huisarts, verloskundige, psycholoog, psychiater,... Allemaal begrijpende schatten van mensen. Het was een verschrikkelijke zwangerschap, het voelt als een jaar van mijn leven dat ik kwijt ben. Maar ik ben er door geraakt. En ik hou van mijn kind. Soms kijk ik naar haar en denk ik 'hoe heb ik nu toch zo kunnen denken? Hoe heb ik me zo kunnen voelen?', maar het doet er nu niet meer toe. De schuldgevoelens probeer ik nog een plaatsje te geven, de nare herinneringen ook. Maar ik ben terug gelukkig.


Aan alle dames waarmee het niet goed gaat tijdens de zwangerschap of na de bevalling, die twijfelen of ze een depressie hebben of ontwikkelen: zoek hulp! En geloof dat het ooit weer beter wordt, dat wordt het echt!

2050 x gelezen, 14

reacties (12)


  • Mama34mamaVan3

    Hoi , ja prenatale depressie hoor je niet veel en ik heb het bij mijn laatste ook gehad. Mijn derde

    Wat een hel was het. Net de laatste paar weken kon ik het toch accepteren en was ik er blij mee en wilde ik dat hij snel zou komen. En toen was hij er,ik zat in een roze wolk. Toen kwam het hielprikje , dubieuze uitslag, nogmaals gedaan per direct. Weer dubieuze uitslag. Toen viel ik van mijn roze wolk waar ik net op zat. Meteen met spoed naar het ziekenhuis. Kinder ic.... Ik in het bezemhok want ze hadden geen plek voor me want op de ic mag je niet blijven slapen. Maar moest wel borstvoeding geven. Dus een bed in een bezemkast gekregen. Daarna in het Ronald McDonald Donald huis. Was ik eindelijk blij en uit mijn depressie en was hij heel erg welkom. Toen dit... Hij heeft een aangeboren ernstige ziekte/ aandoening. Heel veel in t ziekenhuis gelegen met hem. In en uit. Maar nu is hij , dankzij alle medicijnen ,een super gezonde en normale kleuter van 4 en ben ik weer de dolgelukkige mama van hem. Ik ben zo blij met onze ziekenhuizen en onze specialist. Maar depressief? Nee nooit meer! Ik doe er alles aan omdat niet meer mee te maken. Hoe slecht het ook gaat. Hoe kut mijn leven ook is. Als ik me down voel of dan stap ik direct naar mijn psycholoog. Maar zo herkenbaar . Pre-natale depressie wordt wel of over gesproken , post-natale is veel bekender helaas. Maar beide is uit te komen. Doe nooit iets waar je later spijt van kan krijgen. Want het wordt beter!

  • Mama34mamaVan3

    Hoi , ja prenatale depressie hoor je niet veel en ik heb het bij mijn laatste ook gehad. Mijn derde

    Wat een hel was het. Net de laatste paar weken kon ik het toch accepteren en was ik er blij mee en wilde ik dat hij snel zou komen. En toen was hij er,ik zat in een roze wolk. Toen kwam het hielprikje , dubieuze uitslag, nogmaals gedaan per direct. Weer dubieuze uitslag. Toen viel ik van mijn roze wolk waar ik net op zat. Meteen met spoed naar het ziekenhuis. Kinder ic.... Ik in het bezemhok want ze hadden geen plek voor me want op de ic mag je niet blijven slapen. Maar moest wel borstvoeding geven. Dus een bed in een bezemkast gekregen. Daarna in het Ronald McDonald Donald huis. Was ik eindelijk blij en uit mijn depressie en was hij heel erg welkom. Toen dit... Hij heeft een aangeboren ernstige ziekte/ aandoening. Heel veel in t ziekenhuis gelegen met hem. In en uit. Maar nu is hij , dankzij alle medicijnen ,een super gezonde en normale kleuter van 4 en ben ik weer de dolgelukkige mama van hem. Ik ben zo blij met onze ziekenhuizen en onze specialist. Maar depressief? Nee nooit meer! Ik doe er alles aan omdat niet meer mee te maken. Hoe slecht het ook gaat. Hoe kut mijn leven ook is. Als ik me down voel of dan stap ik direct naar mijn psycholoog. Maar zo herkenbaar . Pre-natale depressie wordt wel of over gesproken , post-natale is veel bekender helaas. Maar beide is uit te komen. Doe nooit iets waar je later spijt van kan krijgen. Want het wordt beter!

  • mamavanmijnlief

    Sterke vrouw! Goed dat je je verhaal deelt!

  • Djae

    Powerwoman❤️

  • DoortjeB

    Wat is dat enorm zwaar voor je geweest!! Goed dat je er over schrijft... Maar gelukkig voor jou nu betere tijden!

    Sterkte met het verdere herstel 😘

  • Mama-van-meisje

    Wat goed van je dat je er zo open over schrijft. Lijkt me vreselijk je zo te voelen.

  • 2012beyza

    ik heb bet een vraag geplaatst hierover. Gaat het echt goed komen? Ben net een dode op dit moment

  • ~Mie~

    het komt echt goed! Maar praat erover, zoek hulp!

  • Jessplus1

    Het komt echt helemaal goed.

    Wel hulp zoeken hoor, dit verdien je😘

  • Wonderful-life

    Tranen in mijn ogen... wat moet jij je verschrikkelijk naar hebben gevoeld... fijn dat het nu weer beter gaat. Sterkte om dit alles een plekje te geven.