Ik ben mezelf niet

Ik voelde het al een poosje , maar ik wuifde het elke keer weg.ik nam mijn eigen gevoel met een korreltje zout , want dat is iets wat ik al tig jaren doe . 'Even door de zure appel bijten en doorgaan'. Het ging me altijd wel enigzins gemakkelijk af. Gemakkelijk als in; de tunnel was donker maar ik had onderweg af en toe een zaklamp tot ik aan het eind van de tunnel was.
Maar ik moet helaas bekennen dat de laatste weken mijn lijf , en dan eigenlijk merendeels mijn hoofd tegen is gaan werken. Het heeft naar mij geschreeuwd van :' stop,nu is het klaar !'
Er ontwikkelde zich weer van alles bij mij. Angsten, mensenschuwheid , heftige emoties. Zo ineens.
Ik weet hoe het komt , en waardoor. Het is niet maar 1 ding geweest .het is een opeenstapeling van. Ik ben bij de huisarts geweest. Een heel lang gesprek aangegaan. Over wat er nu speelt. En hoe het uiteindelijk,door de consequentheid van wat er speelt , oude traumas heeft getriggerd of aangewakkerd. Onverwerkte trauma's.
Ik twijfel aan alles wat mezelf is. Mijn moederschap , het bonusmoederschap, of k wel een goed persoon in het algemeen ben. Mijn emmer was vol, en de afgelopen tijd is het overstroomd. De emmer legen kan niet meer,maar het wordt tijd dat het verdeeld wordt over een andere emmer ,zodat het allemaal beter te dragen is.
En daarmee ga k nu eindelijk echt goed aan het werk,met een (nieuwe)psycholoog.
Ik ben nog steeds gelukkig , alleen ben ik tijdelijk eventjes verdwaald in mn eigen hoofd. Alleen zo kan ik het omschrijven.