Ik wil het niet geloven

3 jaar geleden, er ging een schok door mij heen, terwijl de vrouw van 1 van mijn beste vrienden (nog van de middelbareschool en zij is inmiddels ook 1 een hele goede vriendin) moest bevallen met 15 en halve week, hun zoon was niet levensvatbaar.  Kregen wij te horen dat 1 kindje van de tweeling niet meer leefde. 10 weken later, trof ons nogmaals het noodlot en overleed ook Djeppe in mijn buik. Hoe bizar op de dag dat mijn andere goede vriendin (ontmoet in het ziekehuis waar wij een jaar daarvoor beide lagen ivm met zwanger en zwanger willen worden periekelen) 16 jaar daarvoor haar zoontje had verloren, 29 ferbruari (gelukkig maar 1 x in de 4 jaar die klote datum). En nu december 2014 zit ik weer te huilen, mijn lieve lieve vriendin van de middelbareschool (wij 3e (die vriend , zij en ik) zijn zo een 100 km verder terecht gekomen en wonen nu binnen 4 km van elkaar vandaan, ik neem mijn all time vriendjes gewoon graag mee) moet ook haar zwanerschap afbreken, zwaar zwaar gehandicapt zal het kindje zijn. Zo zwaar dat zij en haar man na lang nadenken hebben besloten hun dochter die ellende te besparen. Ik heb zo een bewondering voor haar, het verlies is al zo erg, maar als je een soort van de keuze zelf moet maken (persoonlijk na alle informatie vind ik het geen keuze en haar arts ook niet) maar toch. Ik hoop dat ik haar kan steunen zoals mijn andere vriendinnen en vriend mij hebben gesteund, maar oooo wat wil ik diep van binnen alles doen om te zorgen dat ze hier niet doorheen hoeft.