Ff flink de schrik

Zucht, we hebben weer een nacht in het ziekenhuis gezeten. Achteraf blijkt het gewoon een flinke buikgriep, maar gezien de vorige zwangerschap schrokken we ons rot. Ik was thuis alleen maar aan het spugen, en verder geen andere buikgriep verschijnselen. Voor de zkerheid heeft mijn man toen toch maar even met de verloskamers gebeld. Je doet toch wat de gyn je opdraagd, bij twijfel altijd bellen. Na dat hij het verhaal had gedaan vonden ze het toch beter dat we ven kwamen. Zeker omdat ik ook geen diaree had. En ja kom je aan in het ziekenhuis, beginnen de darmen te lopen, zucht. Voor de zekerheid hebben ze alles toch even na gekenen maar mijn tempratuur was inmiddels ook op gelopen. Ze hebben Fonzie nog even bekeken, konden ze eerst het hartje niet vinden met de doppler, ik barste bijna in tranen uit en mijn man trok enig sinds wit weg. Bah wat een rot apparaat. Maar op net voor dat ik echt wanhopig was hoorde we haar, pfffff. Ik zal zo blij zijn als ik onze kleine meisje in levend en wel in mijn armen heb liggen. Ik vind het maar zwaar deze weken en het wachten op een goed einde van deze zwangerschap. Het is dat je er wat moois voor terug krijgt, maar ik blijf opteren voor het ei leggen.