Morgen 11 weken, en vandaag na 4 en halve lange weken, eindelijk weer een controle. Mijn hemel wat was ik zenuwachtig, ik wist zeker er is iets mis. (Volgens een vriendin van mij die op de zelfde datum (29-2), maar dan 16 jaar eerder haar zoontje verloor in week 22 van de zwangerschap, ga ik iedere afspraak zeker weten dat er iets mis is, zucht dat word een lange weg.) Gelukkig was alles helemaal goed, en fonze sprong heerlijk door mijn buik. Deze keer hoef ik niet zo lang te wachten, woensdag echo nummer 5 en gelijk de 12 weken echo. Ik ben al wel wat opgelucht de nekplooi was nu (voorzover het al te zien was) heel klein. Verder zijn de afspaken tot week 24 in gepland, incl de 20 weken echo, en is mij normaals verteld dat ik altijd mag bellen, maar ja ik wil ook geen zeur zwangere zijn. Dus of ik ooit gebruik ga maken van het feit dat ik ten alle tijden ff mag kijken naar Fonz weet ik niet. Ik weet wel dat ik heel blij zal zijn als week 37 is aan gebroken en ik word ingeleid, het is wel stress hoor. Zwanger zijn na een dood geboren kindje.
reacties (0)