Al weer 9 weken geleden
Al een tijdje heb ik in mijn hoofd dat ik iets wil schrijven, op papier wil zetten hoe de afgelopen weken zijn gegaan. Hopende dat het voor wat afsluiting zal zorgen. Ik heb nog wel mee gelezen, ben geschrokken van de verhalen over Linn en Fenna van mommy73. Zij was de eerste die ik sprak op BB we waren beide zwanger van 2 kindjes en op de zelfde dag uitgerekend. Kleine meisjes vooral mijn bijna naamgenootje Linn (ik heet zelf Lynn) zet hem op. Blij voor de mama's van eerder doodgeboren kindjes die nu zwanger zijn, dames ik hoop dat ik over een tijdje mag zijn waar jullie nu zijn. En ik wens jullie heel veel sterkte met de zwagerschap wat moet dat dubbel en zwaar zijn, ik zie er nu al als een berg tegenop. De emotionele rollercoaster waar je in komt te zitten.
Maar hoe is het nu met ons, mijn man, ik en onze engeltjes Djeppe en zijn broertje of zusje Zopje. Het gaar best goed, gezien wat we hebben mee gemaakt, mijn man en ik waren al heel close en gelukkig met hulp van de huisarts en onze omgeving maakt dat we niet uit elkaar groeien en steeds closer worden. Even merkten we dat we niet goed wisten wat we konden betekenen voor de ander maar hebben toen beide gezien dat als we er niks mee zouden doe wij elkaar ook kwijt zouden raken. We hebben toe allebei met appart met de huisarts gepraat en die gaf aan hoe mannen en vrouwen verschillend rouwen, dat maakte een enorm verschil we konden ons nu inleven in elkaar en dat maakte heel veel uit. We vragen nu geregeld aan elkaar: Wat heb je nodig wat kan ik voor je betekenen, en zo weten we dat we er altijd zijn voor elkaar.
Maar wat is er nou precies gebeurt waardoor het zo verschrikkelijk fout kon gaan?
Helemaal alle antwoorden daarop zullen we net krijgen, de artsen van tegenwoordig zijn ongelofelijk knap allen het menselijk lijf zit nog veel knapper in elkaar. Voor zover duidelijk heb ik toch zwangerschapsvergiftiging gekregen. Echt zeker konden ze het pas weten toen ik was bevallen en een hoop symptomen heel snel afnamen. Een teken van zwangerschapsvergiftiging (of pre-eclemsia) is nl eiwit verlies in de urine, maar dat doe ik standaard al in verband met mijn nierziekte. En veel symptomen die ik kreeg kunnen ook komen door de aandoeningen die ik heb. En andere symptomen die bij het HELLP syndroom horen waren net op het randje, zoals de waarde van mijn bloedplaatjes. Het was wel belangrijk om het uit te zoeken voor een volgende zwangerschap, maar ik had in het begin naast dat ik wou weten waarom/waardoor ook: wat maakt het allemaal uit Djeppe is dood, het heeft geen zin ik wil alleen maar huilen. De reden dat Djeppe het niet heeft gered is dat hij rond week 20 is gestopt met groeien, hij woog uiteindelijk maar 310 gr. De bloedtoevoer in de navelstreng viel steeds verder weg waardoor hij geen zuurstof meer kreeg en is overleden. Na sectie op de placenta konden ze zijn dat die er uit zag als een placenta van een kindje dat overtijd word geboren, helemaal op gebruikt zeg maar.
Hoe gaat het nu lichamelijk met mij?
Ten eerste heb ik een flink jasje uit gedaan, ik heb een normaal postuur en was iets aan de zware kant voor mijn doen toe ik zwanger werd. Ik ben nu van maatje 40/42 naar 36/38 gegaan. (nou ja gelukkig zit ik niet op gescheept met zwangerschaps kilo's die ik ook nog moet kwijt raken). Het bleek dat ik flink was ondervoed. ik heb 2 zakjes bloed gekregen toen Djeppe was overleden, zat al aan de bijvoeding omdat ik in de zwangerschap maar bleef afvallen en na Djeppe zijn geboorte bleek ik ook een flink eiwit te kort te hebben. Het probleem is alleen dat mijn hoofd helemaal niet naar eten staat, ik vergeet het gewoon. Ik zet nu maar herrineringen in mijn telefoon die vertellen dat ik moet eten. Anders kom ik er 's avonds achter dat ik alleen een bakje kwark op heb bij het ontbijt. Naast het eten en te kort aan voedingsstoffen heb ik nog veel last van het fenomeen bekken instabiliteit ik ben zelf hyper-mobiel en zwanger zijn maakt dat alleen maar erger, ik maak voor lange afstanden dan ook gebruik van mijn rolstoel (ding heet 10 jaar in de kast gestaan maar we hebben hem er maar weer even uit getrokken, het is wel een coole z'n sport geval ik kan er dus ook zelf goed mee rijden) en voor kleine stukjes pak ik mijn krukken. Die krukken heb ik vooral voor steun, de bloeddruk gaan van hoog (130/95) naar laag (90/60) binnen een paar uur wat mij dan heel duizelig maakt. Het word wel minder en ik hoop snel weer op mijn oude lage bloeddruk van 90/60 te zitten.
Terwijl ik zo aan het schrijven ben kom ik wel tot de conclusie dat het allemaal wel erg veel is geweest.. Ik had ook nog een allergiesche reactie op medicijnen. Helemaal onder de netelroos en een jeuk. Echt de eerste hulp bezochten we de eerste 4 weken na Djeppe zijn geboorte wel 2 per week. Ieder keer was er weer wat, bloeddruk, knalrode huid het hield maar niet op. Gelukkig is daar de rust nu wel weer in terug gekeerd. Vandaag begin ik met revalidatie therapie en ik hoop snel weer op mijn oude niveau te zitten, het zal nog een lange weg zijn maar ik heb het eerder gedaan en ik weet dus dat het werkt, intensief trainen.
pshygisch (hoe schrijf je dat in godsnaam) gaat het op en neer, het lijkt wel of mij hele omgeving nu in ene zwanger word en dat zorgt voor de nodige tranen en de vraag waarom zij wel en ik niet. Mij zusje is net bevallen en ik heb het daar best even moeilijk mee gehad. Ook hoorde we vlak na de dood van Djeppe dat mijn zwager en zijn vriendin ook een kindje krijgen. Soms zou ik al die zwangerschappen uit mijn leven willen bannen maar ja dat gaat niet. En daarbij ik weet ook dat er vriendinnen waren die al heel lang bezig waren toen ik zwanger werd en heel veel moeite hadden met onze zwangerschap(1 van hun heeft het na constateren van borstkaker ook helemaal moeten opgeven). Je hebt het niet voor het uitkiezen, en hoeveel mensen je het ook gunnen, het maakt niet dat het meer lukt. (als gunnen het verschil zou maken hadden mijn man en ik nu meer kinderen dan we aan zouden kunnen, iedereen gunt ons zo graag een opdondertje) Wat mij wel heel veel steun geeft is het feit dat Djeppe zo veel mensen heeft geraakt, we krijgen heel veel verhalen te horen van mensen die niet durfden te praten over hun overleden kindje (vooral mensen bij wie het bv 40 jaar geleden is gebeurt) Djeppe maakt dat zij eindelijk hun verdriet kunnen verwerken. Ook al is hij er niet lijfelijk we voelen zijn aanwezigheid erg goed. Ik merk het bv ook erg aan mijn nichtje ze belt mij op om te vertellen dat ik nu ook moeder ben, maar dat Djeppe niet bij mijn woont maar bij opa ster (we hebben Djeppe begraven in het graf van mijn vader) het doet mij zoveel goed om te zien hoe een 3 jarige er mee opgaat. Je kan hem niet aanraken maar wel iedere avond zien aan de hemel en hem dan welterusten wensen (echt geweldig).
Ik houd het even hierbij naarmate ik meer schrijf komt er steeds meer boven en de brok in mijn keel word groter, ik wil jullie wel allemaal bedanken voor de steun en lieve woorden. Ik kijk nog geregeld hier, reageren vind ik meestal nog te moeilijk, maar ik denk wel aan jullie en lees en leef met jullie mee.
Liefs Lynn
reacties (0)