Lieve geweldige dappere Djeppe
Lieve, geweldige, dappere Djeppe,
Jij maakte mij moeder. Jij liet mijn droom uitkomen. Ook al liep hij anders af dan ik ik had gehoopt. Wat was ik gelukkig toen je nog warm in mijn armen lag. Ik kon me niet voorstellen dat er ooit een mooier perfecter kindje geboren was. Dat je hartje niet klopte leek bijna onbelangrijk. Je was er, ik hield je vast. Eindelijk kon ik je zien, ruiken, aanraken. Jij gaf mij superkrachten. Jij maakte het onmogelijke mogelijk. Binnen een paar uur leefden we een heel leven samen. Ik liet je los, zag je gaan. je bent weg, maar voor eeuwig dicht bij me. mijn onvoorwaardelijke liefde .
Liefs Mama
Ik las dit stukje in een boek dat wij kregen na het overlijden van Djeppe, het kan niet beter aangeven hoe ik mij voel. De hele dag wil ik terug naar dit gevoel, na het uur dat ik beviel, ik hem voor het eerst zag, hem voor het eerst vast had. Mijn man zag veranderen van een man, mijn beste vriend, mijn minaar naar in de eerste plaats een vader. Het uur waarin ik nog in extase was van het overweldigende gevoel moeder te zijn, zo trots op dat mensje dat uit mij kwam. Hij, hij was perfect ik zag zijn vader in hem, behalve de kin en oren die zijn van mij. Als ik met mijn gedachten in dat uur zit dan kan ik er maar niet over uit hoe mooi hij is. Ik wil nergens anders zijn dan daar.
Helaas het lukt het mij niet en raak ik in paniek, een paniek om mijn kind dat ik woensdag ga begraven en dan nooit meer kan aanraken, nooit meer kan kussen. Hoe ga ik hiermee om hoe ga ik om met 28 juni zijn geplande geboorte dag. Wanneer ik niet in het uur van zijn geboorte ben slaat de angst mij om het hart, hoe ga ik dit doen. Zelf lig ik nog steeds in het ziekenhuis, het gaat nog steeds niet goed. Zwangerschap blijkt zwaar voor mijn lijf, (misschien te zwaar) ook dit maakt mij bang voor de toekomst, en de vraag hoe nu verder word steeds zwaarder, hoe gaan wij dit doen?
Mijn man is geweldig maar ik zie bij hem is de stress nog niet voorbij, hij zit nog vol zorgen om zijn vrouw. Ik wil hem dit verdriet niet aan aandoen, maar ik weet niet hoe ik mijn lijf onder controle moet krijgen. Ik weet alleen maar, mijn verdriet, Ik wil Djeppe mijn prachtig mooie zoon.
Ik weet niet of ik nog schrijf de komende tijd, ik weet niet wat mijn behoefte zijn. Ik dank iedereen voor zijn lieve woorden, de kaarsjes die men opstak voor ons, de gebeden en gedachten. Ook al liep het allemaal zo mis de weken van onzekerheid werden er wel minder duister van, en gaven ons hoop.
Heel veel liefs
De mama van Djeppe Johannes Douwe +29 februari 2012 (verschrikkeldag)
reacties (0)