Ze weten het niet, en ik ook niet
Van de week had ik ook al een poging gedaan een blog te schrijven, helaas toen ik hem eindelijk af had en wou plaatsen gaf de BB website een error.
Hoe is het nu?
Ik weet het niet echt, ik probeer weer op mijn wolk te klimmen, want zoals jullie wel zullen begrijpen met een ziekenhuis opname met 19 weken kwam ik erg hard neer.
Wat is er nu eigenlijk aan de hand?
afgelopen dinsdag hadden we weer een afspraak bij de gyn, de eerste na dat ik 8 februari weer ben thuis gekomen na 5 dagen ziekenhuis. Aan de ene kant ligt wat er is gebeurt in de lijn der verwachtingen gezien mijn gezondheid, aan de andere kant had het ook niet zo hoeven gaan. Het ergste en het meest frustrerende vind ik dat ze er niet echt iets zinnigs kunnen zeggen. Dat maakt mij ook zo bang, in het ziekenhuis viel het nog wel mee, en ik was ook vooral bezig met alles regelen (mijn mam was ook nog ziek en kwam wel iedere dag langs maar zijn wallen werden iedere dag groter, en ik was vooral bezig te zorgen dat hij zich niet te veel zorgen hoefde te maken over mij en Zip, hem laten weten dat ze erg goed voor ons zorgde). De vrijdag na dat ik thuis kwam heb ik de hele dag gehuild, bang dat Zip het net als zijn broer of zus ook niet zou halen. Dat ik het zelf niet zou over leven. Dat ik nooit moeder zou worden. Ook hele rare dingen: mijn man wil mij straks niet meer en ik raak alles kwijt. Ik weet een deel is de prednisolon, ik word altijd labiel van dat spul. Maar het was echt een vreselijke dag. Toen ik vroeger bij een psycholoog liep tijdens mijn tijd in een revalidatie centrum werd mij verteld, als je in de crisis situatie zit is het als of je op de zee dopperd na schipbreuk te hebben geleden. Je hebt dan geen tijd om na te denken over wat alles nou eigenlijk betekend. Wanneer je dan eindelijk aangespoeld bent op een onbewoond eiland, ga je je bedenken wat je is overkomen en voel je je na een paar dagen best alleen en komen de emoties. Nou dat was duidelijk het geval bij mij.
Maar ja ik blijf me af vragen hou gaat het de komende weken, en wat kan ik verwachten?
Mogelijkheid 1 (wil ik niet over nadenken), mijn gezondheid gaat zo hard achter uit en dan moeten Zip halen vanaf 24 weken zou het kunnen dat ie het red.
2 Ze weten de bloeddruk en het eiwit verlies binnen de perken te houden met verlagers en prenisolon en dan tussen 32/34 weken krijgen wij een heel klein kindje (wat nog wel veel zorg nodig heeft, maar ook goede kansen maakt. Ze weten het tenminste en zullen op tijd longrijping toe kunnen passen). dit is het senario wat ze hopen te redden.
3 Zoals het er nu uitziet is het geen Zwangerschaps vergiftiging (Maar dat is moeilijk te testen bij mij) ik heb zoiezo eiwitverlies door de nieraandoening, dus die aanwijzing kunnen ze niet als een mogelijkheid nemen. Nu ik weer prednisolon gebruik om het eiwit verlies te beperken, is mijn bloedruk hoog. Ook dit symtoon kun je dus weg strepen. 2 andere markers in mijn bloed zijn al sinds het begin van de zwangerschap verhoogt door de mijn auto-imuun systeem. Maar helaas het kan wel nog HELPP worden en dan ga ik dus heel ziek worden en word de kleine ook gehaald. En dat licht dan weer aan de termijn waarmee een eventueel HELPP niet aanvaatbaar meer is volgens de artsen.
4 dat is wat we willen 36/37 weken en daar is Zip (met mijn nieren nog langer zwanger zijn gebeurt eigenlijk nooit) en mij moeder en zus hebben deze termijn ook allebei niet gered met een eerste (ik geloof mijn oma van moeders kant ook niet maar das 70 jaar geleden toen was de zwangerschapsduur zo moeilijk vast te stellen).
Andere mogelijkheden zijn er wel maar daar komt maar die wil ik niet eens in mijn hoofd hebben omdat de uitkomst gewoon niet aanvaatbaar is voor mij.
het klinkt misschien allemaal als een koude opsomming, maar als ik er ook maar even emotioneel aan denk de tranen meteen beginnen te prikken. Ik houd nu al zoveel van dit knulletje, en iedere dag de onder onsjes die we hebben rond tussen 4 uur in de middag en een uur of 8 's avonds (ze houden me wel op de been en brengen een dikke vetten glimlach op mijn gezicht). Op die momenten dat hij in mij buik port lukt het mij wel om weer een beetje terug te klimmen op de wolk. Het blijft alleen zo moeilijk, had ik maar een glazen bol?
We weten trouwens nog steeds niet zeker of het inderdaad een knul is, ondanks alle echo's en onderzoeken geeft ie geen krimp net als of hij/zij wil laten weten. Alles komt goed pap en mam ik heb humor en pas als ik geboren word vertel ik wat ik ben. En mijn eigen gedachten en bij: Zop heeft zich niet voor niks opgeofferd, allebei weten wij was echt veel te zwaar voor mama maar ik leef en ga leven voor 2!!!!!
Wat ik wel graag zou willen weten, ik word naar alle waarschijnlijkheid wel over gedragen aan een derde lijns ziekenhuis (Leiden of Rotterdam). Wat kan ik verwachten van een academisch ziekenhuis? hebben jullie hier ervaring mee?
Liefs mama van zip en zop
reacties (0)