Zijn we al klaar met de winter?
Ik begin het goed zat te worden, niet het zwanger zijn hoor dat word nu eindelijk gezellig, onderonsjes met waarschijnlijk (het was voor 80% zeker een jongen donderdag weten wet het zeker) ons ventje. Zins maandag 23 januari blijkt dat mijnheer een mening heeft, mama mag niet te lang aan haar voeten krabben bijvoorbeeld. Er ging een soort van golf door mij heen, ik had het gevoel dat er demonstratief een koprol werd gemaakt met als doel mama weer recht te laten zitten zodat er meer ruimte was in de buik. En zo voel ik af en toe wat lichte beweginkjes in de buik, heel gezellig en heel intiem.
Nee wat ik niet meer trek is het ziek zijn, vanaf half november was daar de misselijkheid en het kotsen. Met 12 weken denk je/ hoop je dat het minder word. Nou vergeet het maar, ook met 14 weken waren mijn toiletpot en ik nog een innige relatie verwikkeld. Week 15 toch maar ander pillen tegen de misselijkheid proberen? Het hielp iets, maar daar was ie de winter verkoudheid/keelpijn/oorontsteking. Het was voor mijn man waarschijnlijk heel rustig want mijn stem was in geen velden of wegen te bekennen, en dat 3 weken lang. Nadat ik antibiotica had gekregen voor mijn oren ging het daar iets beter mee, alleen de keel bleef pijnlijk (was een virus en ja daar doe je niet zoveel tegen). Vorige week had ik het gevoel: "ja ik word weer een beetje mens, helaas was dit van korte duur, de volgende verkoudheid heeft zich aan gediend en is om mijn bijholtes geslagen en mijn bronchiën. Vanmorgen kreeg ik het "goede" nieuws, ik heb voor het eerst in mijn leven inhalatiemedicatie gekregen. Baal als een stekker, maar ik hoop ook dat het helpt tegen dat gekraak en gepiep in mijn luchtwegen. Ik kan niet meer, ieder hoest is mij teveel werk. Ik voel gewoon dat ik op aan het raken ben, mijn rechterschouder kan ik niet meer bewegen zonder pijn, en naar de supermarkt lopen voelt als een marathon.
Nu moet ik ook nog Prednison gaan slikken, ik was er op voorbereid dat dat vanaf week 16 een mogelijkheid zou zijn (ben dan wel weer blij dat ik het heb kunnen rekken tot bijna 19 weken). Zwanger zijn heeft effect op de nierziekte die ik heb (het eiwitverlies dat er altijd is, word altijd meer bij zwangeren met deze ziekte) om het effect zo min mogelijk te laten zijn moeten dus de immuun onderdrukkers omhoog. De medicijnen die ik standaard gebruik zijn alleen in hoge doseringen schadelijk voor de baby. De Nefroloog en de Gyn hebben dan ook besloten dat het beter is om er wat prednison bij te geven, heel begrijpelijk allemaal, maar ik heb zo'n hekel aan dat spul. Toen ik het 10 jaar geleden heb moeten gebruiken kwam ik 35 kilo aan (is er ook weer bijna allemaal afgegaan), ik barste uit mijn vel waardoor ik nu overal striae heb. En ik word er een beetje raar van in mij hoofd, en ik heb al het idee dat ik 1 grote wandelt hormoon ben tijdens de zwangerschap (arme man van mij). Nou ja we zien wel hoe labiel ik uiteindelijk ga worden.
Wat mij betreft word het snel lente, dan hebben de virusjes minder kans, gaat de temperatuur om hoog, is het langer licht en heb ik snel mij knulletje in de armen. En kan ik de zakdoeken, neusspray's en koortlippen creme weer ver weg stoppen.
Nou volgende bericht word wast leuker want donderdag hebben we de 20 weken echo, en weten we of het inderdaad een kerel is in mijn buik.
reacties (0)