Plan van aanpak

De eerste 3 maanden ben ik wel op controle geweest, maar volgens mij hebben de artsen dat voornamelijk gebruikt om informatie te verzamelen. En omdat het er tot week 12 twee waren gemopperd dat het er 2 waren en dat dat echt niet gunstig was met mijn lijf. 

Toen brak week 13 aan en werden mijn zorgen minder, Zip was prachtig op de termijn echo. En mijn arts een stuk minder gestresst en doemdenkerig. En toen vorige week donderdag was daar week 14, en de dag dat de dokter haar plan van aanpak ging vertellen, en voor mij de kans om een beetje te onderhandelen over dingen die ik graag wil. (enige uitleg over hoe en waarom onderhandel je met een arts: ik loop al jaren in het ziekenhuis en ik slik niet zomaar alles en ik doe ook niet zomaar alles dat mij word op gedragen. Ik ben een lijf met een mening. Ik vind (en daar zijn de meeste van mijn artsen het mee eens) ik ben de baas over het lijf. Ik wil dat het er zo goed mogelijk mee gaat, maar ook dat het buiten de bloed onderzoeken en dokters afspraken een beetje lekker voelt. Dus onder handelen mijn nefroloog en ik: het gaat van oke ik neem deze pil maar dan wel op deze termijn afbouwen. En als ik dan dit doe dan laten dat dieet een beetje varen oke)

 

Het plan: 

Toen ik 19 was kreeg ik te horen dat ik het syndroom van Sjogren had, geen probleem was toen de reactie je bent wat vermoeider dan andere je kan er 80 mee worden, maar houd in de gaten als je zwanger word heeft de baby een grotere kans op een hartblok (is trage hartslag waardoor het kindje een pacemaker nodig zal hebben) (kans is trouwens geloof ik 1 op 1000, maar toch)

De betreffende afwijking kon volgens de reumatoloog met 20 weken worden ontdekt.

En dan 15 jaar later ben je zwanger: Wat doe je dan in dit tijdperk: INTERNET.

Ik vond dan ook vrij snel een artikel waar in stond dat er tegenwoordig bij het ontdekken van een hartblok bij een kind behandeld word, met de kans geen pacemaker. Kijk daar word ik dan weer blij van. 

Nou heb ik een gynaecoloog die gepromoveerd is op zwanger en auto-immuun ziekten dus zij was ook op de hoogte van deze informatie. Het plan is dus als volgt de komende 4 weken word iedere week de hartslag gecontroleerd (dit mag de assistente doen en die vind het helemaal leuk, normaal doen zij dat niet want dan kijkt de verloskundige of arts met de doppler maar ik hoef niet iedere keer een afspraak het gaat er om dat ze na 4 weken kunnen kijken of de hartslag daalt, en die assistente is zo'n schat dat ik gewoon blij word dat zij een nieuwe uitdaging heeft voor haar werk, stom he).

Verder wil zij mij om de 2 weken zien, ik heb zelf aangegeven dat ik het ook fijn vond een verloskundige te zien. Dus nu ga ik naar haar, en 2 weken later naar de verloskundige van het ziekenhuis en dan weer naar haar enz. En met 19 weken krijgen we de "20 weken" echo en weten we of alles goed is met het hartje.

1 ding waar ik wel even bij moest slikken is dat ik heel dapper riep ik ga voor 36 weken zwangerschap. (ik ben te vroeg geboren, mijn zusje ook en de kinderen van mijn zusje zelf ook) En de arts riep toen heel vrolijk ben ik helemaal voor maar wees niet teleurgesteld als ik besluit dat Zip eerder komt.

Ik probeer er maar niet te veel bij na te denken, en richt mij op 36/37 weken.

Nu het kotsen minder word (ik een klein beetje helaas nog geen buikje heb) ga ik mij maar storten op de babykamer, en eindelijk genieten van zwanger zijn (al ben ik nog steeds een groot voorstander van het leggen van een ei, lijkt me een stuk praktischer en pa kan er ook af en toe op zitten). Ik heb er alle vertrouwen in.

liefs mama to be van Zip (en Zop)