Niet 2

Er is ook zoveel gebeurt de afgelopen 2 maanden, ten eerste er achter komen dat je eindelijk zwanger bent. Ik heb 10 jaar geleden voor lange tijd prednison gebruikt, en nou is het vermoeden van de artsen dat mijn hypofyse hierdoor van slag is geraakt. Hierdoor was de tijd tussen mijn menstruaties erg lang (waarschijnlijk geen eisprong) dus na 1,5 jaar proberen en onderzoeken in het ziekenhuis ben ik in april van dit jaar clomid gaan slikken. En ja hoor na 5 x was het bingo. We waren op vakantie in Frankrijk, en hebben daar ergens langs de kant van de weg een test gedaan. 

De maandag daarna contact gehad met de gyn, omdat ik clomid had geslikt moest ik langs komen voor een echo (alleen als daarop te zien is dat je zwanger bent sluiten ze hier je vruchtbaarheidsbehandeling af). Op 2 november was het zover, en verrassing niet 1 maar 2 baby's. Wij waren vooral blij, alleen het team van artsen niet zo. Ik ben een mama to be met een nierziekte en reuma, en een tweelingzwangerschap is al risicogevoelig. In mijn geval stond mij voor 90% het helpp syndroom te wachten, verder hadden de kindjes door antistoffen die ik bij mij draag een verhoogde kans op een hartblok. Toch waren wij in de wolken, wat ons wel werd verteld dat het nog fout kon gaan. Er bestaat zoiets als vanishing twin, er verdwijnt dan spontaan 1 kindje. Tot 11 weken heb ik mijzelf dat ook steeds voor gehouden, was wel lastig want mijn man was in de wolken. Met 11 weken was ik zo misselijk en had ik al een paar weken niet goed gegeten, hierdoor viel ik flauw. Ik moest de volgende dag langs komen, ik heb een vriendin mee genomen. Ik was zo bang dat ik daar alleen zou zitten en dan te horen kreeg "helaas maar bij 1 klopt het hartje niet meer". Wat betreft het te kort aan voedingsstoffen dat viel mee, ik heb nl wel altijd drinken binnen kunnen houden. Ik moest naar de diëtist, en kreeg flesjes bijvoeding. Ook keek ze heel even naar de kindjes, en tot mijn opluchting ze deden het allebei nog. Al was er 1 wel veel kleiner dan de andere. Toch begon ik te fantaseren hoe zou het zijn, 2 kleine guppies volgende zomer. 

Inmiddels zatten we in week 12, en was de afspraak bij de "grote moeilijke zwangerschappen begeleider". het was een rare dag, 1 van mijn vriendinnen die samen met mij zwanger was, moest die dag haar zwangerschap afbreken in verband met een afwijking die niet met het leven verenigbaar is. Ik was hierdoor echt super emotioneel. Tijdens het gesprek met de arts bleek ook wel dat hij niet blij was met mijn tweelingzwangerschap, en meldde in een lange opsomming alle nadelen die eraan kleefden. Ik begon me bijna schuldig te voelen dat ik zwanger was geraakt van 2 baby's. Toen kwam de vraag combinatietest en ik barste in tranen uit, het was te veel.  Mijn vrienden waren er door een combi test ook achter gekomen dat het helemaal fout zat, wat moesten wij nu doen? en wat als het fout zat. Hij beloofde dat hij eerst even met de echo zou kijken hoe het met zipje en zopje was. 

En toen: er was maar 1 hartje. Vanaf dat moment ben ik alles een beetje kwijt. Er werden geloof ik nog vingertjes bekeken en we hadden blijkbaar een prima nekplooi van 1.4mm. Ik heb het allemaal niet mee gekregen, ik dacht alleen maar waar is ZOP. Geloof dat de arts het wel door had dat het allemaal iets te veel werd, en planden een nieuwe 12 weken echo in.

Ik heb mij dagen verdrietig gevoeld en ook nu prikken de tranen achter mijn ogen. ik voelde me ook schuldig; kwam het door mijn lijf, mijn twijfels over een tweelingzwangerschap. En ik wist ook Zip, maakt nu wel meer kans (en mama ook). Samen met de man van mijn vriendin (ik ken hem al meer dan de helft van mijn leven) hebben we in gedachten een mooie wolk uit gezocht voor Zop en hun kindje, het geeft rust dat te doen, maar het maakt me niet minder verdrietig. Gelukkig kunnen mijn man en ik het nu wel een plek geven, maar het blijft raar. Je hebt een miskraam maar je bent nog steeds zwanger (er zijn ook mensen die zeggen wees blij je hebt er ten minsten nog 1. Mijn gedachte zijn dan je begrijpt het echt niet he. Natuurlijk ben ik blij dat het goed gaat met Zip maar dat maakt het verdriet over Zop niet minder. Wij hebben net als iedereen die een kindje verliest met een miskraam, gevoelens van verdriet, er werd net als naar ieder kind heel erg uit gekeken naar Zop).

week 13 brak aan en er stond een echo gepland. Ik was nog wat blue zeg maar ik zag er tegen op om een steeds kleinere wordende Zop te zien. En wie verzekerde mij dat niet ook Zip zijn/haar hartje het niet meer deed? Ik keek wat voorzichtig naar het scherm van het echo apparaat, en daar was het instant verliefdheid. Eindelijk voor het eerst deze zwangerschap, geen zorgen geen onaangename verassingen. Er was alleen 1 heel uitgebreide zwaai die plaats vond in mijn buik. Er werd uitgebreid gesmakt in mijn buik, in de zelfde relax stand gelegen als dat papa dat ook doet  midden in de nacht (uitgebreid met armen boven het hoofd en benen wijd) . Verder is Zip heel erg bewegelijk, ook kwam er (volgens mijn man een enigzins verontrustende joker-achtige) glimlach op het gezichtje (wat dat precies is weet ik niet maar op de foto ziet het er uit als een brede glimlach, wel een beetje een enge ;-)). Zucht, ik weet het het is heel cliché, maar het is echt heel bijzonder om naar je eigen kindje te kijken.

En nu de misselijkheid word wat minder, manlief een groot deel van het sloopwerk heeft gedaan voor de babykamer, en ik eindelijk weer wat uit de voeten kan (minder moe en een wat minder intieme relatie met mijnheer toiletpot). Krijg ik ook wel zin in de rest van de zwangerschap, ik heb gewoon zin in trimester 2.

Liefs mama van Zipje en Zopje