Loslaten

Ik vind het verschrikkelijk, maar de afgelopen weken is er zoveel op me afgekomen dat ik regelmatig vergeet dat ik zwanger ben (behalve de lichamelijke klachten die me helpen herinneren). In mijn hoofd ben ik met zoveel dingen bezig, behalve met mijn zwangerschap lijkt het wel. Natuurlijk heb ik de zorg voor mijn kleine peutertje, maar daarnaast zou er toch ruimte over moeten blijven om ook ergens te genieten van deze zwangerschap? In plaats daarvan loop ik me druk te maken en te piekeren over andere familieleden, waaronder mijn vader en schoonmoeder. Mijn ouders zijn vorig jaar gescheiden en daar heb ik het zo af en toe nog steeds best moeilijk mee. Dat mijn vader nu weer aan het 'daten' is en ik niet weet of mijn moeder daarvan op de hoogte is brengt een hoop onrust met zich mee. Ik zou het zo graag los willen laten en ik wou dat ik kon denken dat dat zijn/hun probleem is, maar ik wil denk ik gewoon niet dat mijn moeder gekwetst wordt, dat heeft ze al vaak genoeg moeten doorstaan. Daarnaast gaat het nu helemaal niet goed met mijn schoonmoeder, zij heeft psychische problemen en is nu erg claimerig aan het worden. Maar haar problemen zijn van dusdanige aard dat ik heb moeten besluiten dat ze (in ieder geval voorlopig) niet meer op ons zoontje zal passen. Dat viel natuurlijk niet goed bij haar, maar ik heb als moeder de verantwoordelijkheid voor mijn zoontje en vindt het onverantwoord om hem alleen bij haar achter te laten. Verder wil ze erg graag tijd met hem maar ook met ONS doorbrengen terwijl mijn man en ik elkaar al amper zien. In de weekenden draagt mijn man een extra steentje bij in het huishouden omdat het mij fysiek niet meer lukt en hebben we natuurlijk nog andere verplichtingen die afgewerkt moeten worden. Het laatste waar ik zin en tijd in heb is theeleuten bij mijn schoonmoeder, en dat neemt ze mij kwalijk. Ergens in mijn hoofd denk ik: Heel vervelend, maar dat is dan even jammer voor je. En wil ik me focussen op mijn eigen gezin. Maar ik kan het niet loslaten en van me afzetten. Ik blijf er over malen en piekeren. En nu heb ik natuurlijk weer toegezegd dat we zullen kijken of we wat vaker langs kunnen komen. Ik vind het ook echt rot voor haar dat zij zich niet goed voelt, maar het sloopt mij op deze manier ook. Ik zou mijn energie veel liever steken in mijn zwangerschap, bezig willen zijn met het meisje dat in mijn buik groeit. Genieten van de weken die ik nog heb, alleen samen met mijn zoontje, voor de komst van onze kleine meid. Maar ik weet gewoon niet hoe ik dat moet doen. Hoe ik ervoor kan zorgen dat de dingen gaan zoals IK het wil. :(