Helaas

Zo, gisteren even een behoorlijke baaldag gehad. Ik zat er helemaal doorheen. Aan alles aan mijn lijf merk ik dat het teveel is, dat het niet meer gaat. Dat is zo confronterend. Ik had me voorgenomen eerder te stoppen met werken deze zwangerschap. Dat als het niet meer ging ik het aan zou geven en voor mij en mijn kindje zou kiezen, maar ik bleef het maar uitstellen want het voelde als falen. Toch kon ik gisteren niet anders dan mijn werk bellen met de mededeling dat het hier voor mij ophoudt, dat het echt niet meer gaat. Gelukkig alle begrip vanuit hun kant en ook thuis en mijn familie en vriendinnen begrijpen het maar al te goed. Maar ik had het er echt even moeilijk mee. Ik heb flink wat afgebruld gisteren. Inmiddels kan ik het wat beter relativeren en besef ik me dat het is zoals het is. Alles voor mijn meisje, dat ze maar groot en gezond mag worden in mijn buik om er pas rond de 40-weken uit te komen! Maar het blijft een gek idee dat ik er 7 weken voor mijn officiele verlof al 'uit' lig. Het zal wel even wennen zijn de eerste weken, maar als die kleine er eenmaal is heb ik mijn handen vol aan 2 kinderen en is er van rust waarschijnlijk geen sprake meer. Nog maar even van proberen te genieten dus.

De spulletjes die ik nog had van mijn zoontje, zoals de kinderwagen, maxi cosi, wippertje etc zijn we nu aan het omtoveren. Van stoere jongens- tot echt meidenspul en wat een nieuw stofje al kan doen zeg! Het kamertje is ook zo mooi geworden. Mijn zoontje zegt steeds "waaauw" of  " mooooooi" als hij er binnenkomt. Wie weet wil hij straks ook wel een zoete roze kamer, haha.

Groetjes!

Windmolentje