Vertellen

Gisteren was mijn man jarig. Hij houdt er niet van om zijn verjaardag heel uitbundig te vieren dus daarom hadden we gisteravond alleen wat visite van onze ouders en oma's. Eigenlijk wilde we het grote nieuws nog even voor ons houden, omdat de zwangerschap nog redelijk pril is, maar het was zo'n mooi moment. Allemaal samen en mijn zoontje was ook nog wakker en in een goed humeur. Ik had 'm dus even mee naar boven genomen om "z'n pyama" aan te gaan trekken, maar hij kwam weer beneden met zijn shirt met daarop " Ikke grote Broer". Iedereen was door het dolle, heel erg leuk! Nu mijn moeder het weet voelt het ook ineens veel echter! Ik voel me nu gewoon meer zwanger, hoewel de kwaaltjes minder zijn geworden. Ik ben niet meer echt misselijk en ik heb vandaag zelfs koffie gedronken. Mijn buik daarintegen voel ik bijna groeien, heel gek is dat. Ondanks dat de kwaaltjes afnemen heb ik wel het gevoel dat het allemaal goed zit. Zo blij ben ik nu met de baby in mijn buik! De afgelopen weken is dat wel eens anders geweest. Niet dat ik niet blij was met de zwangerschap, maar ik was sommige dagen in het algemeen niet heel blij. Ik heb me echt heel somber gevoeld terwijl er niet echt aanleiding voor was. Ik heb dit ook gemeld bij de VK, maar ze zij dat dat heel normaal was, vooral bij een tweede. Omdat je je dan meer beseft wat je hebt en wat je kwijt kunt raken. Zelf had niet eigenlijk helemaal niet het idee dat het daarmee te maken had. Ik was juist niet echt bezig met het zwanger zijn, ik voelde me gewoon rot, was moe en wilde helemaal niets. Ik ga er maar vanuit dat het net als de misselijkheid een fase is die je door kan maken in een zwangerschap omdat je hormonen over de toeren zijn. Ik hoop dus ook dat het nu goed blijft gaan, want ik ben echt wel heel gelukkig met het molletje in mijn buik!