Trotsie op mijn mannen

Ik ben zo trots op mijn twee mannen.

Mitchell is nog op kamp, maar iedere avond heb ik hem op kunnen halen. Gisteravond belde hij weer om half 11 (het was al stik donker). We praten wat en toen begon hij te huilen "mama mag ik alsjeblieft naar huis komen".  Ik heb de boerin aan de telefoon gevraagt en vroeg haar wat er aan de hand was. Ze wist van niks. Ik vertelde haar het verhaal en ze riep Mitchell bij haar. "Goh mitch, wat hoor ik, blijf je gezellig slapen".  Mitch viel helemaal stil, want dat wilde hij niet. "ZEg mama maar weltrusten en ze houd veel van je. Dan zie je haar morgen weer".  Ik mitch weer aan de telefoon. Vroeg hem te bellen als hij morgen (vandaag dus) wakker was, gaf hem een telefoon kus en zei idd dat ik van hem hield. Snel de telefoon neer gelegd. Half geslapen vannacht, want had het idee dat ik mijn bed wel uitgebeld zou worden, maar NEE. DE foon is nog niet gegaan. Toppertje, eindelijk.

Dan Enzio. Gisteravond om half 11 een 200 fles gekregen. Deze had hij nog lang niet op, want meneer was in slaap gevallen. En hij slaapt nog steeds!!!! Het is inmiddels kwart over 7 en heeft er dus 8 volle slaap uren op zitten. Zijn eerste nacht ECHT doorslapen. Oke 6 uur aan 1 stuk is voor hun al uitslapen, maar 8 uur vind ik toch beter. Ik had dus ook heerlijk kunnen slapen maar werd om kwart over 6 wakker gemaakt door de wekker van sjon. Grrrr.

Wat een grote mannen. Hmm, ga eens kijken of Enzio nu wakker aan het worden is, of dat hij nog droomd. Hij "kletst" in zijn slaap. Hoera, dat is nummer 4 incl. mijzelf, whahaha.