Even bijpraten

Zo dat is alweer een tijdje geleden. Hoe gaat het hier. Ja super. Onze boedha groeit mij veel te hard. 4 weken geleden heeft ze haar eerste prikken gehad. Zij huilen natuurlijk, zoooo zieluuuggg. Mama nog veel harder huilen. Papa had een schoot te weinig om beide meiden te troosten zei de verpleegkundige. Was zo blij dat Sjon erbij was, dat hij voor de volgende keer ook vrij had genomen. Die volgende keer was gisteren. Weer twee spuiten. bij de eerste begon ze te huilen toen de vloeistof neer binnen ging. Bij de tweede schreeuwde ze weer meteen. Ik weer janken. Kan daar niet tegen hoor. Ik had haar al na het wegen en meten aangekleed, want ze had toch een schattig jurkje aan. Geen romper of wat dan ook. Moest ze op haar buik liggen, maar de arts had haar net wakker gemaakt. Fout natuurlijk, want wat doen kleintje jongentjes en meisjes als ze wakker zijn? Juist, plassen. Zij dus ook, hahahaahah. Snel haar jurkje omhoog getrokken. Ik lach helemaal in een deuk, want vond de arts toch niet zo leuk. Had alweer bijna ruzie met haar, zucht. Ze nemen echt niks van je aan, maar goed. Oogjes waren goed, hartje was prima, alleen groeit ze te snel. Ja zeg, vertel mij wat!!! We noemen haar niet voor niks boedha. Serenity is nog geen 3 maanden, maar is 62 cm lang en is 6285 gram!!! Ze is gewoon eigenwijs. Als ze haar hoofd daar op moet tillen doet ze dat niet. Als ze een boekje moet volgen, heeft ze daar geewn zin in. Vorige maand kregen we al te horen dat we naar een manueel therapie moeten. Ik zei nog "er is niks mis met haar nekje", maar toch moest ik ernaar toe. Prima, maar dan wel naar mijn eigen therapeut. Ik werk er tenslotte (en had zelf ook al gevoeld dat alles prima zat). Dennis gebeld en alles uitgelegd. Afspraak gemaakt en het was gezellig, hahahaha. We hebben lekker gekletst en intussen heeft hij gekeken en gevoeld. "Ik weet het niet hoor wen, wat ze zeuren. Ze draaid haar nek alle kanten op. Ik doe hier niks aan". Nee wist ik ook wel. Wel vond hij het een heerlijke meid en ook heel erg sterk. Dat laatste zei de arts gisteren ook. Ze had Serenity op haar buik gelegd (nog voor het plassen) en ze was weer een klein beetje aan het kruipen. Dat zei ze ook "he, niet zo snel, je mag nogn iet kruipen". Nee ze mag niks. Ze krijgt te veel voeding volgens haar, maar als ik haar voor haar laatste fles niet wakker krijg drinkt ze ook haar fles niet leeg en zit ze net onder een liter. En aangezien ik het super moeilijk vind om haar wakker te krijgen, heeft ze rotere flessen. Ze doet het er super goed op, dat bewees de weegschaal maar weer. Ze mag nog steeds geen hapjes ofzo, al heeft ze wel een paar hapjes wortel gehad. Dat was niet lekker, hihihi.Als wij aan het eten zijn is ze vreselijk aan het smakken met geluid. Je ziet haar kaakjes echt heen en wer gaan. Nou, dan eet ik ook niet prettig hoor. Maar goed. Ik ga toch op mijn eigen gevoel al.

Afgelopen maandag moest ik weer aan de bak. Ik was al een paar dagen best somber en zag er vreselijk tegenop. De dag zelf voelde ik me gewoon beroerd. Miste haar al terwijl ik haar nog vast hield. Ja bijna iedereen ken het gevoel als ze na hun verlof weer moeten werken. Bij mijn ouders nog de laatste fles gegeven en toe naar school gegaan. Ik met de scooter en mijn moeder met Serenity. Op het schoolplein nog even knuffen. De tranen rolde over mijn wangen. Mijn moeder "nou schei uit, je maakt je eigen ziek". ze zei het best bitcherig. Ja zeg, of ik zo even mijn gevoel uit kan zetten, raar mens. Om 6 uur beld Sjon of ik bijna klaar ben. ik hoor haar huilen op de achtergrond. Nog een half uurtje ongeveer. Om 10 voor half 7 gaat weer mijn mobiel. "Wen, ik weet het niet meer, maar ze slaat door. Heb mijn spullen in de kast geflikkerd en ben naar huis gegaan. Halverwege kwam ik hem tegen met Serenity. Kreeg een paar lachen van haar en het was over. Bleek ook dat mijn moeder de luier alsnog verwisseld had ("was een echte pisbroek" zei ze, maar dat kan helemaal niet. Anderhalf uur van te voren had ik haar zelf nog verschoond, dus Sjon had dat makkelijk zelf kunnen doen. Na het verschonen had ze meteen weer gepoept. Volgens Sjon was dat diaree. Ik denk dat ze door die strakke luier gewoon buikpijn heb gekregen omdat ze niet kon poepen. Maar goed, daarna was ze ook nog aan het huilen. Een fles kreeg haar ook niet stil. Mama's wel. Vind het wel sneu voor Sjon dat ze steeds huild. De dagen erna ging ik pas weg toen Sjon thuis was. Dat was veel beter. Ze heeft niet gehuild. Vandaag moet ik weer eerder beginnen, dus moet ze weer naar oma. Zal mij benieuwen hoe het nu gaat.

Dinsdag morgen was ze met mij mee geweest naar het werk. Ik werk ook voor de jeugdzorg in een omgangshuis. Daar is alles kind veilig gemaakt, compleet met commode, bo, speelgoeg enzo. Had natuurlijk wel zelf de spullen mee genomen. Ik heb haar daar in een loopstoeltje gezet. Ze vond het geweldig. Natuurlijk kon ze geen stap verzetten, want haar pootjes zijn nog te kort, maar zo kon ik haar wel dor de kamer racen achter mij aan. Had een klein kartonnen plaatjes boekje bij haar neergelegd die ze heel wijs aan het bekijken was. Snel een foto van gemaakt. Was zo schattig. na een uurtje konden we weer gaan.

In de vakantie naar het dolfinarium geweest. Ze sliep bij alle beesten behalve bij de dolfijnen. Ze vond de grote show helemaal geweldig. Iedere keer als het licht uit ging en er een filmpje getoont werd, ging te huilen. Als het licht dan weer aan ging en de dolfijnen gingen weer springen was ze stil en zat ze met grote ogen te kijken. De mensen moesten hier wel om lachen. Op den duur hoorde je al "o oh" uit de zaal komen toen het licht uitging. Natuurlijk hebben we ook spetter een bezoekje gebracht. Dat je de dolfijnen nu ook onder water kan zien is wel erg mooi. Ook dat vond ze geweldig. Ze was ze echt aan het volgen. de Bruinvissen (kleine dolfijntjes) vond ze niet o leuk en viel weer in slaap. Tja, deze springen dan ook niet. Al met al was dit een geslaagde dag geworden.

Lang leven de brommer, want we zijn ook een dagje naar elburg gereden. Het was heerlijk weer en Serenity vind het geweldig achterop de brommer.

Nou tis alweer een giga lange blog geworden, maar heb geen tijd meer. moet alles in orde gaan maken voor de boodschappen en mitchell weg brengen. Ook heb ik nog bijna 200 berichten staan om te lezen. Heb je nog geen antword, het komt echt. Wanneer? Als ik tijd en zin heb, hahahaha.

Liefs