De Kraamtijd

Dinsdag ochtend heel vroeg.

Serenity lag lekker bij me op bed. Ik was net gedouched en mijn bedje was weer aan kant. Sjon kwam boven met beschuitjes en koffie. Mirjam, Diane en Jolanda (kraamhulp) kwamen er gezellig bij zitten. We hebben lekker de bevalling besproken en nog heerlijk lol gehad. Zo erg dat ik later hoorde dat mijn buurvrouw ons heeft horen schateren. Hoezo aso midden in de nacht. Ik voelde me echt helemaal toppie. Sjon vertelde dat hij om 00.00 uur zijn moeder nog had gebeld. Al weken heeft ze de telefoon naast zich als ze naar bed gaat en dat ze 's nachts wakker word van haar mobiel die niet afgaat. Zei haar toen al ,dat ze gewoon moest slapen omdat ze hem anders niet eens meer hoord. Dus Sjon belde haar op haar mobiel. Word weg gedrukt. Belt nog een keer en word weer weg gedrukt. Hij snapte er geen zak van. Daarna maar gebeld op het huistelefoon. Wat blijkt? Ze dacht dat haar wekker ging (zelfde melodie als beltone) en had hem uitgezet. Is zich gaan aankleden, hahahahahah. Ze was helemaal blij om Sjon te horen dat haar kleindochter was geboren. Ze moest die nacht om 4 uur op om naar haar werk te gaan, maar beloofde op dinsdag avond langs te komen. Ze heeft geen oog meer dicht gedaan die nacht. Wij hebben daat heerlijk om gelachen natuurlijk. Even later gingen Mirjam en Dinae weer weg. Diane zou de volgende dag nog even langs komen. Jolande maakte de babykamer weer aan kant en ik vind met Serenity naar beneden. Mitchell zat er helemaal doorheen en zat wat op animal planet te kijken. Toen we in zijn gezichtsveld kwamen (en die was niet zo groot meer) werd hij ineens een stuk wakkerder. Hij kwam haar weer een knuf geven. Ook had hij verplicht voor de foto Serenity vlak na de geboorte vast moeten houden van diane. Hij moest als grote broer op de foto natuurlijk, maar nu wilde hij het niet. Hij aaide haar maar over haar wangetje en gaf haar kusjes, zei hoe lief ze was. Zo schattig. Toen jolande klaar was ging zij ook weg. Morgen (dinsdag ochtend dus) zou er iemand anders komen. Ik heb daarna mijn ouders gebeld.

pa slaperig; "van Houten"

"Hoi met mij, komen jullie kijken naar je kleindochter"

Pa een stuk wakkerder. "Ja is ze er? Maartje je kleindochter is er. We komen eraan mop".

En voor ik wat kon zeggen lag de hoorn al op de haak. Ik weet niet hoe snel ze het hebben gedaan maar binnen 10 minuten waren ze eral. Mijn vader vol ontroerd, mijn moeder maar starend naar dat kleine hoopje in mijn armen. "oooo wat is ze mooi, aaa wat is ze lief". ze hielden maar niet op. Allemaal dingen die je als trots mom in spe graag wilt horen. Natuurlijk hadden we champagne (oke gewoon cider dus, want champange is niet te zuipen) gehaald voor dit gebeuren en proosten we op Serenity. Nu kan ik je wel vertellen dat cider en beschuit met muisjes geen geweldige combi is, maar goed. Na een uurtje zijn ze weer weg gegaan. Zo bleven we met z'n 4tjes alleen achter. Moe maar voldaan. Een uurtje later, een luier later en ook een flesje later zijn we om 4 uur maar naar bed gegaan. Moet toch even iets slapen. Ja right. Slapen he? Om 5 uur viel ik dan eindelijk met een big smile in slaap om, om 10 voor 6 wakker gemaakt te worden door baby gehuil. De dag was weer begonnen. De kraamhulp kwam om half 9 binnen. In eerste instantie dacht ik "mijn god, wat is dit", maar achteraf was het zo'n lieverd. Ze feliciteerde ons uitgebreid en gaf Serenity aan haar. Eens kijken wat ze deed. Ze ging heel relaxend zitten en bekeek haar een paar minuten. Ineens zegt ze "wauw, dit is echt een heel gaaf meisje. Alleen een klein ooievaarsbeetje op haar rechter oogje, maar verder prima conditie". Mooi, dat klonk positief. Ze nam haar lekker op de arm, zakte onderuit op de bank en begon te vragen naar de bevalling, waat ik nu nog last van had, wat ik kon verwachten en wat wij van haar verlangde. We hebben zo een tijdje gezeten. Toen ging ze naar de keuken en kwam terug met een flesje melk van 20 cc. Vroeg haar of ze mijn kind wilde uithongeren, maar ze lag uit dat we het dagelijks op gingen voeren, omdat haar maagje nog opgerekt moest worden en de darmen moesten wennen. Oke, zal wel, want heb bij Mitchell BV gegeven de eerste 6 weken. Later maakte we een hele plenlijst voor de voedingen, ze legde uit hoe de kraamwijzer werkte en ging aan de slag. Het enige wat we wilde was dat ze erwas voor mij en voor Serenity. Ook mocht ze het sanitair doen (wilde ze zelf), maar de rest deed Sjon zelf. Mitchell ging met Sjon mee naar het stadhuis om Serenity in te laten schrijven. Wij deden samen Serenity in bad en daarna mocht ik weer douche. Mocht alleen, maar moest wel zorgen dat er iemand in de buurt was, voor het geval ik niet lekker werd, want toch wel veel bloed verloren. Dit moet de eerste paar weken. Het werd een gezellige ochtend met veel gepraat en geknuf. Voor ze weg ging moest ik verplicht mijn bed in en Serenity ook. Die mocht wel lekker bij mij liggen. Voordat zij de deur uitwas waren wij al vertrokken. Sjon en Mitch waren er ook nog bij komen liggen, maar dat heb ik niet meer gemerkt.

's avonds kwam idd mijn schoonmoeder binnen met een vriendin die haar gebracht had. Ze had een kraammand bij haar zo groot dat wil je niet weten. De mand was een klein voormaat hondenmand, hahahahah. Ook na 2 uurtjes ging ze weer weg. Mitchell lag weer half te pitten dus die hebben we naar bed gedaan en Serenity ook. En toen begon het gelazer. Ons prinsesje had helemaal geen zin om te slapen. Ze zetten het keer op keer op het schreeuwen. Wauw wat een temprament. Als ik op haar kwamertje kwam en mijn hand tegen haar hoofdje lag was ze stil en viel ze weer in slaap. Zogauw ik beneden was begon ze weer. Na een uurtje heb ik haar er maar weer uitgehaald en tegen mij aangehouden. Zo zijn we het huis heen en weer gaan lopen, zitten in een hoekje of languit op de bank. Dat was prima, als ik haar maar niet in haar bedje legde. Ik was kapot en ook Sjon had nog moiete om zijn ogen open te houden. EINDELIJK na 3 uren wandelen viel ze in slaap en konden wij ook slapen. Helaas maar voor even, want mevrouw kreeg weer honger. Sjon is eruit gegaan en kwam pas laat weer in bed. Na wee een uurtje slapen was het 6 uur. Tijd voor de kleine meid om helemaal wakker te zijn.

Woensdag.

De nacht kaarten we bij Marjanne (kraamhulp). Ze moest lachen "maar waarom heb je haar niet bij jullie in bed gedaan?" Vroeg ze nog. Ik vertelde dat Mitchell vroeger altijd bij ons sliep en dat nog steeds graag doet. Dat we dan over tig jaar zelf buiten bed sliepen en de kids in onze bed. Ze schoot in de lach. Ze vertelde dat Serenity mij nu gewoon zoekt. Ik moest niet vergeten dat ze 9 maanden lang in mijn buik had gezeten, mijn stem hoorde, mijn hartslag hoorde en zelfs mijn gesnurk. Die nacht moesten we proberen om haar bij ons te leggen, want s' middags kroop ze ook tegen mij aan (ja eerlijk waar, ze schuift net zo lang met haar kontje dat ze tegen mijn borst aanligt). Mijn meisje ging later weer in bad en dit keer heb ik het zelf gedaan. we liepen de kraamwijzer weer door, baarmoeder werd na gekeken en die was al n-5!!! (navel - 5 vingers). Hij was dus flink aan het krimpen. Heb me ook een naweeen dat wil je niet weten. Hechtingen zagen er perfect uit, pols was goed en thempratuur ook. Was voor de dag ook weer goed gekeurd, maar moest wel 's middags gaan slapen.

Donderdag.

Marianne is hier in huis ingeburgerd. Ze komt nu gewoon binnenstappen alsof het de normaalste zaak is. We waren net het bed uit, schaam schaam. Serenity heeft ons weer lekker bezig gehouden die nacht. Aan het begin van de avond hadden we haar nog in de wieg gedaan en na de laatste voeding ging ze met ons mee naar bed. We begonnen weer opnieuw. Zogauw ik in bed lag was het goed, maar moest me niet bewegen. Na een tijdje toch maar weer gaan lopen met haar. We kwamen erachter - hoe blond konden we zijn- dat ze in mijn buik ook altijd druk was vanaf half 11 's avonds. Dat ritme heeft ze nu nog. In de nacht speelde Sjon altijd met baby Poef, maar nu moest ze slapen. Inmiddels liep ik zowat op mijn tandvlees. Was zo moe, maar ja, je moet door natuurlijk. Morgen moet ik het ook alleen doen. Althans, in de middag. Serenity werd vandaag gewogen. 3270 was ze bij haar geboorte maar nu nog maar 3120 gram. 150 gram afgevallen, terwijl ik het idee had dat ze wel iets was aangekomen. Ze eet heel erg goed, alle flesjes in een rap tempo naar binnen. Ik weet dat ze de eerste dagen afvallen, maar 150 gram vond ik zelf wel veel. Marianne was lekker vroeg klaar, dus heeft ze lekker met ons zitten kletsen. We bespraken werkelijk van alles en zij vertelde natuurlijk ook leuke dingen. Maar ook de minder leuke dingen werden besproken. Marianne is echt een heerlijk mens, met wie je gewoon goed kan praten. Ik zag vreselijk tegen de volgende dag op. Dan zou Serenity haar gehoortest krijgen en haar hielprik. Natuurlijk is dat ook de kraamtranendag. Aangezien ik bij Mitchell echt een jank dag had, was ik erop voor bereid. Marianne stelde me zo veel mogelijk gerust en zei steeds dat het helemaal niet erg was om te huilen. Dat hoorde erbij. Is ook zo, maar je voeld je zo lullig als oud wijf, haaha. Het was alweer tijd om te gaan voor haar. Ik vond die 4 uurtjes kraamhulp eigenlijk best wel heel erg kort. Eigenlijk wilde ik graag naar buiten, maar moest wachten op de verloskundige. Diane, die dinsdag nog laat geweest was, vertelde dat Dita zou komen. Ze zag me blij zijn not. Dus toch maar naar bed gegaan, maar slapen kon ik niet. Eindelijk na anderhalf uur begin ik te dommelen komt Dita boven. Welja, rusten tussen 1 en 3 zit er dus ook niet meer bij. Ze was heel zakelijk en stijfjes. Zoals we haar kennen. Ze vroeg wat dingen en met 3 minuten was ze weer weg. Ben maar naar beneden gegaan want slapen ging niet meer. We zijn Mitchell van school gaan halen. Jeetje ik rijd met wagen de school in om kwart over 3, word ik zowat aangevallen door alle klasgenoten. Ze zaten maar aan haar, aan haar speen. Von het helemaal niks. Serenity daarin tegen zat met grote ogen naar een donker meisje te kijken. Schijnbaar vond ze het heel intresant om haar te zien. Na een kwartiertje keek ik Sjon aan en hij begreep de hint. Hij maakte korte mette en stuurde ons erop aan om naar huis te gaan. Toen ik eenmaal thuis kwam, merkte ik wel dat het eigenlijk nog veel te ver lopen was. Maar goed, het was mooi weer en wilde er even uit. Serenity lag heerlijk te slapen.

De avond was WEER een ramp. Ik was zo vreselijk moe. Ik deed er alles aan om haar te laten slapen, maar het wilde niet. Had al haar tempratuur op genomen, luier verschoond, fles gegeven, lekker neer gelegd. Tegen mij aan, van mij af, boven op me, nog net NIET onder me, speen erbij, speen weer weg, duim in haar mondje gepropt, maar ook dat wilde ze niet. Ze wilde gewoon helemaal niks. Ik heb haar toen opgepakt en ben naar beneden gegaan, waar Sjon nog bezig was. Legde haar in haar box en zei "als je dan wilt krijzen, doe dat dan maar hier, zodat je in ieder geval Mitchell niet wakker kan maken". Schijnbaar Was het niet zo aardig gezegd, want Sjon kwam kijken. Ik was in huilen uitgebarsten. "ojee, begin je nu al met je kraamtranen". Ik vertelde hem dat ik haar niet stil kon krijgen. Ben zo moe en wil slapen. Over al die dagen had ik misschien pas 8 uurtjes gepit. Hij zou voor haar opblijven, maar dat wilde ik niet, omdat zijn wekkertje ook weer vroeg ging. Dus een een sigaretje gedaan wat drinken om rustig te worden en Serenity maar weer opgepakt. Wonder boven wonder was ze in een klap stil. Snapte er geen reet van. Ben net zo lang met haar gaan lopen totdat ze sliep. Om half 3 in de nacht was het eindelijk zo ver. Oke, ze had de laatste 2 uurtjes niet gehuild, maar was wel wakker. Dat loopt een stukje fijnder ben ik achter. Inmiddag begonnen ook mijn borsten vreselijk te lekken. Nee he, daar zat ik echt op te wachten. Bij ieder huiltje voelde ik het zo weg lopen. Serenity rook het schijnbaar, want wilde steeds ernaar happen. Ja gek he dat ze dan stil is. Maar goed, om 3 uur kon ik haar eindelijk neer leggen. Ik ben me snel gaan verschonen, pads in bh gepropt en t-shirt aan zodat het misschien de geur wat af zou nemen. Ging lekker liggen en Serenity kroop tegen mij aan. We vielen als een blok in slaap tot 6 uur.

Vrijdag.

Off day

In het heel kort. Hielprik ging goed, Oortesten waren prima. Sjon terug geroepen van werk.

Zaterdag.

Jeetje wat gaat het hard. Vandaag zou Mirjam op vistie komen. Ook verheug me erop om haar te zien. De hele ochtend zijn we heel rustig bezig geweest. Oke, heb alleen koffie gezet, Serenity in bad gedaan en aangekleed. Vandaag hebben we ook (met toestemming van schoonmoeders) de hele kraammand uitgepakt samen met Marianne. Was ook erg leuk en wat hebben we veel gehad. Toen Marianne weg ging ben ik in de tuin gaan zitten. Mijn prinsesje lag te slapen in haar wieg!!! Vlak erna kwam Mirjam. Sjon had haar al in de keuken gesproken over het een en ander en daarna kwam ze naar mij in de tuin. ZE had een bak thee bij haar en natuurlijk weer beschuit, hahahaha. We hebben 3 kwartier met haar gesproken over de bevalling en hoe het nu ging. Was erg gezellig. Toen ze weg was, zijn we even naar het winkelcentrum gegaan. Mocht eignelijk niet van Sjon na mijn offday, maar wilde iets voor Marianne kopen. Maandag was ze voor het laatst en dan zijn er geen winkels open he. Alles heel rustig aan gedaan. Eenmaal weer thuis ben ik gaan slapen.

Zondag.

Eigenlijk niet veel te vertellen. Baarmoeder zit terug op zijn plaats, vloeien doe ik nu meer door de warmte. Verder houd ik me koest en knuffel de hele dag mijn prinsesje. Praat lekker met Marianne. Het zou zo een vriendin van mij kunnen zijn. Wat een top mens. Nog maar 1 dagje genieten van haar gezeldschap. Serenity doet het perfect. Doordat ze in de nacht ook zoveel honger heeft en tussen de flessen door, die nu om de 2 en half uur gegeven worden, mogen we een slokjes fles toevoegen. Dat houd in dat als ze die 2 en half uur niet red, dat ze een tussenvoeding mag krijgen van 30 ml. Oké, het is niet veel, maar zo kunnen we dan kijken of ze tussen de orginele voedingen wel 3 uur vol houd. En wat denk je? Nee dus. Serenity wil gewoon hele flessen. Met 30 ml neemt ze geen genoegen meer, whahahaha. Ook vandaag weer geen kraambezoek. Vrijdag is alleen mijn schoonvader even binnen geweest om te kijken. Niet eens op kraamvisite nog. Zaterdag avond een vriendin van mij met haar zoontje en dat was het. Raar hoor. De mensen zeggen allemaal "we komen volgende week langs". Ik heb zoiets van "dan ben ik alleen, dus kom nu maar", maar je kan ze het niet verplichten natuurlijk. Zal je zien dat het eind deze week super druk word. Naveltje is er vandaag afgevallen.

Maandag

Ik was vroeg wakker voor de verandering. Sjon en ik hadden al afgesproken dat we Marianne naar huis zouden sturen als ze klaar was. Moest er toch een keer doorheen en haar mannetje zat ook zielig alleen thuis. Ik had Serenity al gewassen en aangekleed toen ze kwam. De wc had sjon al gedaan en die had ook al gezogen. De babywas was al aan het draaien. We begonnen zoals gewoonlijk met een bak koffie. Daarna moest Serenity toch weer uit de kleren, want ze moest nog gewogen worden. Zo stom. Helemaal vergeten. Kon ze meteen naar het naveltje kijken. Vond het er raar uitzien. Met het naveltje was niks mis. ze liet me zien wat ik nu moest doen. Had hem gisteren nog schoongemaakt met alkohol, maar dat hoeft dus niet meer ivm irritatie wat ze kan krijgen. Toen het 'moment supreme', de weegschaal. Ze was aangekomen en weegt 3330. Keurig boven haar geboorte gewicht en totaal 220 gram erbij. Was ook wel te merken de laatste dagen, want het kleinste pakje (le petitte maat 50 is echt heel klein) wat normaal zo los zat, begon wat strakker te zitten. Slik. Mijn prinsesje word groot en dat wil ik niet. Al hoor ik alle mensen om me heen zeggen 'ahhhh wat een lief kleintje'. Maar goed, die hebben haar niet gezien bij de geboorte. Ze begint ook lekker babyvetjes te kweken. Dat vind ik wel fijn. Daarna mocht ze weer aangekleed worden. Sjon was intussen de badkamer aan het schoonmaken, dus dat hoefde ze ook niet meer te doen. Toen mijn controle. Alles was goed. Mijn tempratuur blijft maar lag. hij is maar 2 keer boven de 36 graden uit geweest. Volgens mij klopt die termometer niet. Hij heeft zelfs een keer 32C aangegeven. Vroeg me al af of ik niet dood hoorde te zijn. Marianne lachen natuurlijk, maar kwam net onder de douche vandaan, dus s'avonds weer gemeten en toen was hij boven de 35 graden. Ik zit nogmaal tussen de 36,5 en 37,5 in als ik niet lekker ben. Maar goed. Baarmoeder zat weer op zijn plek waar hij hoorde. De naweeen werden minder en de 'natte hond' lucht was ook bijna weg. Ze zei nog "ga maar wandelen vanmiddag, dan ben je er vanaf". En ze heeft gelijk gehad. Hechtingen zagen er prima uit. De APK was dus goed gekeurd en kan weer een paar jaar mee.We zijn beneden nog even lekker een bakkie gaan doen. Heb Marianne haar cadeau gegeven als dank je wel. Ze vond het echt super. Aangezien de printer niet echt de foto mooi uitprinte heb ik haar adres gekregen zodat ik foto's kan bestellen en naar haar kan opsturen. Vind ze leuk voor in haar plakboek met het geboorte kaartje erbij. Zal wel op zoek gaan naar wat leuke foto's voor haar. Na nog een bakkie, een jankbui van mijnkant en een paar verhalen verder, vertelde ik dat als ze klaar was maar lekker naar haar mannetje moest gaan. eloof niet dat ze echt stond te popelen, want ze bleef nog even zitten. Om kwart voor 12 heb ik haar weg gestuurd. Ze gaf me een knuffel, Mitchell en Sjon een hand, Serenity sliep, dus die kreeg een knuffie en ze zei nog iets tegen haar en ze rende zowat het huis uit. Ze beloofde nog wel om een keer langs te komen als ze in de buurt was. En of dat mocht. Tuurlijk mag dat. Ze had het duidelijk ook moeite om weg te gaan. Ik ook. Maar heb me groot gehouden (oke tot in de middag). Daar stond ik dan. alleen met mijn mannen en mijn prinsesje. Serenity was gewoon helemaal nat van de zweet, dus die eerst opgefrist en in een jurkje aangetrokken van broderie. Nu was het echt een prinsesje. Wat stond dat schattig!!!!!! Natuurlijk even wat foto's gemaakt. Voor de afleiding zijn we idd maar gaan wandelen. Het was hartstikke mooi weer. De rest van de dag hebben we buiten in de tuin doorgebracht.

Dinsdag.

Sjon moest weer naar zijn werk, Mitchell naar school en ik was dus de hele dag alleen met mijn prinses. Eerst hebben we Mitchell naar school gebracht. Hij was maar aan het zeuren. Serenity was nog niet eens gewassen en aangekleed, dus in een deken gewikkeld en toen in de wagen. Daarna naar het centrum gereden om wat boodschapjes te halen. Hoopte snel terug te zijn, maar dan kom je natuurlijk altijd mensen tegen. Tegen half 10 pas weer thuis en rond half 10 zou ze wel wakker worden voor de fles. Snel boodschapjes opgeruimt en boven aan kant gemaakt. Serenity opgehaald - die nog lag te slapen- voor een wasje en aankleding. Het was alweer warm, dus heb nog even het jurkje aangetrokken die ze gisteren later op de dag aankreeg. Daarna snel naar beneden om een fles te maken. Deze ging er weer zonder problemen in. Boeren is iets wat ze haast niet doet. Heb haar in de box gelegd. Het mobiel van Woezel en pip vind ze geweldig. Ja eerlijk waar, maar ze probeert ernaar te graaien. Zowel de kraamhulp als huisarts zeggen dat ze vreselijk sterk is. ze draait regelmatig haar hoofje om, tilt hem op, herkent 1 knuffel (woezel). En begint gericht contact met je te zoeken door een lachje. Ik vond het allemaal wat snel, want dat nekje bewoog ze dus 3 dagen na haar geboorte. Ik heb het nu verschillende mensen laten zien. Zo raar. Iedereen schrikt ervan. Had haar op de buik op de commode en ze zit zo te kloten met haar beentjes dat ze omrolde. Gelukkig maar 1 keer gebeurt, dus zal wel toeval geweest zijn. Maar goed, snel babywasje erin gedaan en haar kamertje opgeruimt Toen vond ze eignelijk wel dat het tijd was om weer uit de box te komen. Bij mama is het veel gezelliger natuurlijk. Ze lag lekker tegen mij aan en begon te huilen. Oeps, ik voelde de melk weer toeschieten en daarna werd het koud. Ja hoor, weer een giga plek in mijn kleding. Die zoogcompressen helpen ook niet echt, hahahahaah. De VK kwam binnen voor afhandeling. zei "Carla ben blij dat je er bent. Paqk haar even aan zodat ik me kan omkleden". Ze schoot in de lach toen ze die plek zag. "nou, melk genoeg dus" hahahaha. Ze bekeek Serenity en zegt met een big smile "het is echt een prinsesje met dat jurkje". Ze is hier ongeveer 3 kwartier geweest en al die tijd heeft ze haar op de arm gehouden. Ook zei heeft een behoorlijke voorgevel waat Serenity wel raad mee wist, hahahaha. Helaas voor haar. Ook daar kreeg ze niks. toen ze weg ging nam ze definitief afschijt van me. Ze stopt ermee per 1 juli. Jammer, want het is een fijn mens. De rest van de dag lekker geknuffeld, berichtjes gelezen en beantwoord als mijn meissie sliep en natuurlijk zelf ook geslapen.

Weet je, Als ze mij kunnen garanderen dat ik de zwangerschap krijg van Mitchell, de bevalling van Serenity en Diane en Mirjam als verloskundige die mijn bevalling leiden, ga ik zo door voor nummer 3. Erg he.