10de keer verloskundige

Daar zijn we weer.

Vanmorgen moest ik om 10 voor 12 bij de verloskundige zijn. Werd om half 10 wakker en schrok dus. Normaal ben ik de laatste tijd niet zo laat mijn bed uit, maar mijn nachten worden steeds korter. Lig netjes optijd in mijn bedje. Zelfs voor een Zaterdag (uiterlijk kwart over 11), maar doe geen oog meer dicht. Lig gemiddeld wakker tot een uurtje of half 2. Dan maar weer plassen en draaien. Harde buiken weg werken, weer draaien, deken erop dekens eraf. Word gek van mezelf. Val ik eindelijk in slaap word ik weer wakker van de krampen in mijn benen of omdat ik gewoon weer moet plassen. Vorige week donderdag schoten de aambeien ook nog eens mijn kont uit, dus dat sliep ook al voor geen meter. Maar goed. Vanmorgen werd ik dus om half 10 wakker. Ik sprint mijn bed uit, ren naar beneden met harde buiken om te plassen. Dat gaat niet zo makkelijk. Ren weer naar boven, snel de badkamer in en daarna aankleden. Mitchell uit bed gehaald, dat hij moest opschieten. Beneden snel een bak thee en daarna boodschappen doen. We waren keurig optijd weer thuis. 10 voor half 12, maar tijd voor koffie had ik niet meer. Gaat om half 12 de telefoon.

"Hoi Wen, met Ina, assistente verloskunde. Volgens mij had je vandaag een afspraak"

"Ja, klopt, om 10 voor 12. Kom zo naar jullie toe".

"Euh, volgens mijn gegevens had je hem om 10 voor HALF 12. En aangezien je altijd vroeg bent denk ik 'ik bel effe'".

"Welnee, heb van de week nog gekeken" en loop naar mijn tas om de kaart eruit te halen.

"Shit, je hebt gelijk. Oooo wat erg".

"Heb je tijd om nu te komen dan?"

"Ja sure, ik ben al onderweg"

Mitchell, jas aan NU. We zijn te laat. Mitchell maakte me voor alles uit als muts en hoe blond ik wel niet kon zijn. Kom daar nog geen 10 minuten later aan en zeg meteen dat mijn bloeddruk nu wel omhoog geschoten was. Maar eerst tig keer excusses gemaakt. Ze gooide het maar op de hormonen. Bloeddruk was idd aardig hoog 134/72. Zal wel van het haasten zijn. Ik mocht weer op de weegschaal en ja hoor, ben weer een pond afgevallen. Snap er echt geen reet meer van, maar goed. Tot nu toe zit ik weer op 12 kilo vanaf het begin.

Kon meteen doorlopen naar de VK toe. Ze vond me er moe uitzien. Ja gek he met die nachten. Ik moet dus meer rust houden. Of gaan slapen of bankhangen met een dvd of boekje. Zegt Mitchell "Ja, dat zeg ik ook steeds, maar ja, ze luisterd weer niet". Nou lekker dan, word ik door mijn kind ook nog op mijn vingers getikt. Dus nu moet ik wel, want hij heeft het ook gehoord. Mocht eerst gaan liggen. Ze kon het hoofje niet meer voelen en als ze de diep moest voelen, dan deed ze me zeer. Vraag me af waar dat koppie is gebleven dan, hahahahaah. Poefje maakte het goed. Mijn buikje was weer 1 cm gegroeid. En de hartonen waren ook goed. Ik vond ze wel rustiger dan voorgaande keren, maar dat blijkt normaal te zijn. Hoe verder je tegen het eind loopt des te rustiger word het hartslagje. Nou ja, zal wel. Vertelde van mijn dagelijkse weeëndans en het gevoel of ik open gescheurt werd van onderen. Tja, het is en blijft afwachten. Ze denkt dat het niet lang meer duurd, maar kan geen zekerheid geven. Nee dat wist ik ook al. Ze vroeg weer wanneer Mitchell geboren was. Met 39,5 dus. Ze verwacht niet dat Poefje zolang blijft zitten. Ik zei haar dat ik zelf het idee heb dat het Zondag gaat gebeuren. Zegt ze "Nou dat zou mooi zijn. In je 38ste week". Ja leek mij ook wel. Wat denk je dat die knul weer zegt? "Als poefje dan geboren is dan pakken we haar in. Dan heeft ze een leuk moederdag cadeau". Zeg nog heel droog "ja dat valt ook niet op en zal dan ook echt niet weten wat erin zit" hahahaha. Die opmerking had ik beter niet kunnen maken. Mijn buik was wel al erg aan het zakken volgens haar en ik begin ook te tekenen in mijn gezicht. Vanmorgen bij de supermarkt zeiden ze dat ook al. Word tijd dat moeders eens naar mijn neus komt kijken, hahahaah. Ja zonder dollen. Bij Mitchell bleek ik een puntneus te hebben en als je op de foto's kijkt heeft ze wel gelijk. Maar goed. Alles was dus perfect en mischien dinsdag weer terug als er niks gebeurt is.

Ze vroeg wel wat ik gehaald had tegen die aambeien. "Hemoclin". En echt, ik kan het iedereen aanbevelen. Het kost 19 euro bij de kruitvat (super duur), maar het werkt als een trein. Na 3 dagen voelde ik al veranderingen en kan weer gewoon gaan zitten. Wel langer ermee doorgaan natuurlijk, want je aardbeien (klinkt toch leuker) zijn dan nog niet weg. En je poept er ook nog eens makkelijker van:-) De vk vond het ook een goed middel, hahaahahah. Zeker ook ervaring.