Lieve Bandor

7 mei 1993 ben je geboren. Je kwam bij ons als een 8 weken oude puppy. Een hondje, zo druk, zo speels, zo veel engergie. Al snel werd je een heel stuk groter, bere sterk en gingen we verhuizen. We gingen naar een huis met een grotere tuin, vlakbij de bossen waar we uren hebben gewandeld. Waar je muisjes zocht, waar je zwom in de bosmeren en waar je gewoon uit je plaat ging. Je was 3 jaar toe nwe er een vriendin voor je bij kregen. Helaas, Mocht zij niet lang bij ons blijven, want binnen een half jaar kreeg ze een fataal ongeluk met een auto. Jij was net als ons helemaal van de kaart. Een aantal maanden erna kwam nala. Een golden die nogal gek van je was, alles met je wilde doen en bovenop je sliep. Jullie waren de grootste maatjes. Overal waar jij was,was nala. Overal waar Nala was,was jij. Je werd steeds gespierder. Ze vertelde dat je een kruizing was met een labradror, maar wat de andere kant was, wisten we niet. Door je gespierdheid dachten we aan een pittbull, maar dat karakter heb je niet. Wel was je vreselijk dominant. Doordat buitenlandse kindje je altijd plaagde, gestenigde heb je een bloedhekel aan ze gekregen. Wij konden je geen ongelijk geven. Jij deed hun ook geen kwaad. Mannen met baseballpetjes vond je ook niks. Je begon te grommen. Als Sjon zijn oom binnen kwam moest hij dat petje afzetten. Anders deed jij het wel, maar niet op een aardige manier. Regelmatig had je ruzie met baasje, wat soms echt op een vechtpartij uitliep. Ja helaas, gebeurt dit vaker tussen een man en een reu. Je werd terug op de plaats gezet. Mitchell kwam in onze familie. Een piep klein babietje. Toen we uit het ziekenhuis kwamen was jij de eerste die hem mocht zien. Daarna nala want jij was de baas van de roedel. Je besnuffelde hem helemaal en na jouw goedkeuring kreeg hij een paar likken. Oke niet iets lekker fris, maar ze gaan er niet dood van. Nala vond hem ook wel geschikt en zo werd mitchell een onderdeel van je roedel. Als iemand hem wilde pakken, ging je over hem heen staan. Het mocht niet van jouw. Alleen Sjon en ik mochten hem pakken en dan aan iemand geven, anders niet. Mitchell werd groter en jij steeds volwassener. Met het buitenspelen van mitchell ging jij mee. Mitchell schopte als 3 jarig ventje tegen de bal en jij haalde hem wel. Prachtig om te zien. Dit konden jullie uren vol houden. En wat dacht je van auto's? jullie speelde samen. Nala niet, die lag altijd alleen maar in de weg:-) Toen mitchell naar de basis school ging ben je een aantal keren mee geweest om hem op te halen. Je was altijd super blij als hij hard hollen "Bannieeeee" riep en je knuffelde. Opeens kon je merken dat je pootjes minder soepel werden. Je kreeg meer last met het wandelen van lange stukken. We schrokken. Na een tijdje ging het weer goed en wilde je maar gaan. Rennen, spelen en rennen naast de fiets. Zelfs sleetje rijden met mitchell was super. Mitch op de slee en jij trok hem aan de riem voort. Oke, soms ook te hard dat mitchell lachens in de sneeuw lag.

jaren gleden voorbij. jouw intresse in mitchell werden wat minder. Mitchell kreeg andere mensen vriendjes. Sommige vertrou je sommige niet. Je begon echt oud te worden. kreeg overal grijze haren. ooit had je een prachtige zwarte kop met een klein wit befje. Nu kreeg je een hele witte snoet en poten. Je moest vaker plassen. Werd sikenuriger. En als de kids in de kamer aan het rennen was begon je raar gedrag te vertonen. je ogen werden dan groot. puilde zowat uit...... tenminste, daar leek het op.....Wij waarschuwde de kids dat er niet meer gerent mocht worden. Een paar dagen later zagen we een blauwe waas over je ogen komen. Nu was ons duidelijk wat er wat. Je kreeg staar. Iets wat veel oude honden en mensen hebben. langzaam aan veranderde je van een lieve jonge "veulen"naar een oude zielige hond. Jew ging veel slapen, lopen ging de ene dag wel en de andere dag niet. Je piepte niet van pijn, alleen als je met nala had gespeeld, dan was je stijf. Dan was opstaan wel erg moelijk aan het worden. Toch bleef je de aa van jouw roedel. Beschermde mitchell nog steeds, en mannen met petjes moest je nog steeds niet. Op een dag komen we thuis en je had in huis geplast. iets wat we niet gewent waren. Dit gebeurde de laatste jaren steeds vaker. Je kon het moeilijker ophouden en moest vaak naar buiten. je was al ver de 12 jaar gepasseerd. WE begonnen een beetje bang te worden, maar iedere keer als ze naar de dierenarts dachten te moeten krabbelde je weer op. Je urine ging op den duur echt stinken en dronk meer, waardoor je nog meer moest plassen. Naar buiten aan vond je niet zo leuk meer. lange stukken wandelen zat er niet meer in. af en toe nog even spelen met nala maar dat was het.

Tot een paar weken geleden. je kreeg steeds meer moeite met opstaan, als je eenmaal stond kon je niet meer liggen en had je hulp nodig van een hand, rug, bank of what ever. Als je maar een steuntje kreeg. als je wakker werd moest je meteen uit anders liep het weg. We hadden nooit verwacht dat je de zomer vakantie nog zou halen, maar je hartje was ijzersterk. de zomer kwam en gin voorbij. In de zomer ging het goed. De zon verwarmde je spieren zodat je makkelijker kon lopen en opstaan. je wilde zelfs weer zwemmen. hebben we niet gedaan, omdat je er toch niet meer uit kwam. De zomer ging voorbij en de kerst naderde. Het werd kouder en jij kreeg weer last. Ook ging ons opvallen dat je magerder werd. Je begon echt in te teren. inmiddeels zag je al geen steek meer en hoorde ook niet best met gevolg dat je nog wel eens tegen een lantaarnpaal aanbotste buiten. Maar je was nog vrolijk, vertoonde geen pijn en probeerde soms de macht over sjon nog te krijgen. iets wat je nooit gelukt is. Als iemand je direct bij je bek wilde aaien schrok je en een hap was het gevolg. gelukkig zijn je tanden behoorlijk afgesleten, dus echt bijten kon je niet meer. Ik raakte opnieuw zwanger. Maar jij werd steeeds slechter. je urine had me een lucht dat wil je niet weten. je moest nog vaker uit, wilde helemaal niet meer naar buiten en sneeuw vond je helemaal niks. je speelt niet meer met mitchell. sterker, mitchell werd wat bang van je. tot vorige week. je was zo vermagerd, kon echt niet meer staan zonder hulp, liggen zonder hulp en tot overmaat van ramp werkte je sluitpieren en darmen ook niet meer. je plaste van voor en van achter. Tijd om de diernarts te bellen. Het ergste wat ik ooit heb moeten doen. Bel wel vaker, maar dan gewoon voor een enting. nu niet. nu moest ik kiezen voor jouw lezen. Gelukkig bestaad zoiets. We hebben je in die bijna 16 jaar nooit pijn laten lijden dus nu ook niet.

Gisteravond was het zo ver. Met lood in onze schoenen zijn we aan de laatste wandeling begonnen. we hadden verwacht dat je weer niet wilde lopen, maar niets daarvan was waar. je was vrolijk en liep snel door. Sjon en ik keken elkaar aan "zullen we terug gaan?" maar nee, van uitstel komt afstel. Toen we vlak bij de dierenarts kwamen wilde je niet meer lopen. het ging alweer moeilijker. de laatste tijd leek het ook net of je kont je kop wilde inhalen. Dit gebeurde nu ook. We hoefde niet te wachten en mochten meteen naar binnen. Je plaste alweer van je af. Zelfs de dierenart schrok van wat hij zag. je was totaal verouderd. je teerde alleen nog op de spieren die je vroeger had en je oer sterke hard. De eerste spuit vond je niet leuk. werd in je achterpoot gezet. rustig viel je in slaap op de grond. de dierenarts en sjon hebben je op tafel gelegd. we hebben je heel lang geknuffeld. ook toen de tweede definitieve spuit kwam. de grond sloeg zowat onder onze voeten weg. de dierenarts had de waterlanders in zijn ogen staan. Dag lieve bandor. Ik zal je echt nooit maar dan ook nooit vergeten. Mis je.