Van alles wat

Wat kan het toch allemaal raar gaan. Je plannen worden compleet door de war gegooit, of je komt toch stiekem in onzekerheid en daarna begin je weer te jubelen. Mensen ik word gek van mezelf.

Afgelopen zwaterdag zijn we naar de praxis gegaan, want het word nu toch wel eens hoogtijd dat we eens echt aan het kamertje wilde beginnen. Ik had het kamertje al helemaal in gedachten. 1 muur helemaal lime groen. De aangrenzende muur zou dan lime groen met wit worden en de overige muren wit. FOUT!!!! WEndolala loopt samen met Sjon naar de behang afdeling en verafschuwede het behang wat ze daar zag. Het was veel groener dan die lime groen van mijn gedachten. Liep alweer te balen (was er nog geen minuut) en toen viel mijn oog op iets wat ik heel leuk vond. Riep mannetje lief erbij en hij begon al te lachen. "Nee he, ik zei het toch? ". Ja hij had het van te voren al gezegd dat mijn keuze wel zou veranderen. dus heel ander soort behang mee genomen (wat gaan we nog niet vertellen, want dan klinkt het heel raar), verf, kwasten en overige zooi. Na ruim een uur hadden we alles op de vloer na. Daar hebben we nu toch nog geen opslag voor en weet nog niet precies welke houten vloer ik wil. Dus wij bepakt en bezakt op de scooter weer naar huis. Thuis aan Mitch laten zien, maar geloof niet echt dat hij nu een idee heb, hahaahah. Stond me een beetje zwazig aan te kijken toen ik hem jubelend en totaly stressed vertelste waas was kwam. Maar goed, werd weer even op aarde terug gezet en spullen naar boven gebracht. Zaterdag aanstaande gaan we dan eindelijk beginnen.

Zondag was poefje de hele dag druk. Ze was lekker aan het kicken, ddraaien en vervelend liggen doen ergens onderin. Oooo, vind het niet leukals ze daar ligt. Het geeft een kwampend gevoel in mijn blaas. We ligen in de avond op bed en voel gewoon een bult. niet zo maar een ronde bult, maar een ovaal van zo'n 15 cm. Leg mijn hand erop en ze drukte zich tegen me aan. Zoooo grappig. Had dus het ruggetje in mijn handen. Meteen Sjon weer zitten meppen van "kijk kijk, voel voel". Ja daar was ze weer. Je zag het zelfs aan de buitenkant. Ook in Sjon zijn hand vlijde ze lekker. Ze vind het wel prima zo al die aandacht denk ik. Het is net zo'n druk kindje als Mitchell was. Zal mij benieuwd of ze veel op hem lijkt.

Maandag ochtend. ik heb zo'n geen zin meer om te werken, maar moet nog 12 weken tot mijn verlof. Wilde me al ziek melden, maar dat vind ik dan ook zo lullig. Ik zie vreselijk op tegen die harde buiken die ik na het werk krijg. Maar goed, het is nog ochtend. Mitchell naar school gebracht en zoals iedere maandag morgen ga ik dan even op de WII Animal Crossing spelen. Een spel waar je niet bij hoeft na te denken, maar wa ooo zooo grappig is. Poefje vind dat ook. Ik speel dan met 2 joysticks waarvan 1 daarvan op of tegen mijn buik leg. Als je dan gaat vissen gaat je joystick trillen bij ieder stootje wat de vis tegen je dobber aandoet.

Eerst maar spel erin, volume wat harder en lekker zitten met een bak koffie. Schijnbaar hoorde ze alleen al de begin tune, want ze was alweer wakker en begon weer lekker te bewegen. De nodige dingen in het spel gedaan wat "moest" en daarna vissen. Dus stick op mijn buik en hangelen maar. Bij de eerste vis die ik wilde aanslaan schopte ze zo hard dat de joystick van mijn buik rolte, Ik schrok en totaal mis sloeg. Jammer wat een grote, hahahaha. Moest wel lachen. Zo hebben we de hele morgen met z'n tweetjes gecomputerd tot het tijd was om af te sluiten. Nadat Mitchell in de middag weer naar school ging ben ik naar mijn ouders gegaan. Even een bak koffie voor ik naar mijn werk ging. Poefje niet meer gevoeld. Normaal krijg ik na het werk dus harde buiken en neem ik echt even een pas terug op de bank. Lekker onderuit gezakt, dan zakken de harde buiken af en word Poefje wakker. Om 8 uur nog geen beweging. om 11 uur nog geen beweging gehad. In bed legde sjon izjn hand op mijn buik. nog steeds geen bewegingen. Ik snapte er geen reet van. Waar is mijn meisje. Heb dus bar slecht geslapen, maar zelfs in de nacht geen bewegingen.

Dinsdag morgen achter de computer nog steeds niks. Helemaal niks. Inwendig begon ik me op te vreten. Wat krijgen we nou dan weer. Ik snel even boodschappen doen en opweg naar mijn werk. Onderweg zat ik al te denken dat als ik 's middags nog niks gevoelt had dat ik even ging bellen. Op mijn werk was weinig te doen dus ben ik maar op de bank gaan lezen is zo'n super project.). Ja hoor, daar was ze weer. Eindelijk weer die plopjes. Ikke weer helemaal blij. Nadag sjon mij om 10 uur belde en ik het hem vertelde werd hij nog boos ook dat ik me niet zo snel zorgen moet maken. Ja hallo, het is wel mijn kindje hoor en mijn buik. zegt hij dood leuk "oke maar het is ook mijn kind". tja, daar heeft hij een punt. Na dat project weer lekker naar huis gegaan. hoefde alleen in de avond nog even te werken en dan was het klaar. Gisteravond ben ik wezen computeren omdat ik een opdracht moest doen van mezelf. Sjon zat achter de pc en zegt ineens "kijk dit dan". Daar stond een prachtige wieg met wit kant. oke het onderstel is van heel donker rotan, maar eens kijken of het wat is. Ik die man opgebeld (een beller is sneller:-) en ga vanavond kijken. Hoop dat hij net zo mooi is als op de foto's. Ben zo benieuwd. dus vanavond ga ik lelystad weer doorcrossen in de hoop een wieg te kunnen bemachtigen. met gevolg dat de planning van mijn kamer4tje weer niet uit komt. Maar ik moet en zal een wieg hebben.