2de keer verloskundige

Vanmiddag voor de tweede keer naar de Verloskundige toe. Eerst naar de assistente. DAt is hier gebruikelijk tegenwoordig. Raar maar waar. Mijn bloeddruk was goed. Ietsje hoger dan vorige keer maar met een 118 over 68 mag ik absoluut niet klagen en zeker niet zoals ik als zout eter. Ja ik eet dus echt vrij veel zout. Denk zelfs TE veel, maar ik word anders zo dizzy. Gewicht word eignelijk niet meer gedaan, maar als ik wilde mocht ik gaan stan. Ik schrok me werkelijk het apenlazerus en ben er weer snel van af gegaan. Vorige keer woog ik net geen 63 kilo en nu zat ik op de (niet schrikken) 69,5. dat houd in dat ik bijna 7 kilo ben aangekomen in 5 weken tijd. Nu snap ik ook waarom ik steeds zo veel last van mijn buik had. We kregen wel alvast de nieuwe afspraak mee. 8 Januari komen we weer terug. Ook meteen een 20 weken echo afspraak gemaakt. Ze was het niet geheel met mijn keuze eens, maar dat intreseerd me geen bied. We hadden toch alweer een meningsverschil. Gelukkig staat zij niet naast mijn bed als ik moet bevallen, hahahaha. De echo gaat op 6 januari plaatsvinden.

Toen naar de verloskundige. Ik zou vandaag Mirjam ontmoeten, maar Carla was er vandaag weer. Dat is dus weer diegene die er ook was toen Mitchell geboren werd. Een oudere vrouw maar werkelijk een top wijf. Tenminste, dat vind ik. Ze moest lachen toen ze mijn gewicht zat "zo", zei ze "jij hebt je best gedaan". Ja kan er weinig aan doen. het scheeld een hoop dus als je niet meer spuugd. Ik vertelde haar wel dat ik nu waarschijnlijk ook weet waardoor ik steeds buikpijn heb. Inderdaad, de banden krijgen een opdonder waar je UUUUUUUUUUUUUUU tegen zegt. Ze vertelde dat de vorige bloedonderzoeken goed waren. Daar twijfelde ik ook niet aan, anders hadden ze me wel gebeld. Ze heeft nog even de echo foto's bekeken en moest lachen. "Leuk he om weer te zien", zei ze "Jullie redden het dit keer wel" doelend op de vorige zwangerschap. Ik mocht komen liggen voor het hartje. Het duurde effe, want dat ding was best koud. Ik vertelde dat ik Poef vooral aan de rechterzijde voelde liggen. Daar ging ze dan meteen zoeken en inderdaad, heel diep, tegne mijn rug" hoorde ze het hartje. Met een beetje duw werk kwam het goed naar boven. 140 slagen per minuut dus dacht meteen een jongen" Helaas kan je dit nu niet weten" zei ze "het is echt het gemiddelde. Een jongen heeft 120 tot 140 slagen en een meisje 140 tot 160 slagen per minuut. "je moet nog even wachten op de echo" en ze keek lachend naar Sjon. Bij hem zag je de spanning van zijn gezicht af glijden. Na die mislukte poging om met de first sound te luisteren was hij toch wel bang geworden. Dus de angelsound koop ik maar niet. Op mijn kaart staat nu ook de aantekening dat ik Poef voel, maar nog niet met regelmaat. De baarmoeder was goed gegroeid. Een hele opluchting weer. Verder nog iets gevraagt over borstvoeding, maar daarvoor moet ik echt naar een lactose iemand toe of hoe zo iemand ook heet. Heb het telefoon nummer gekregen, want het was TE gericht en daar had ze geen ervaring mee.

Kort om, het was een goede afspraak geworden,. een hoop wijzer (groei, hartje, bloeddruk, gewicht en afspraken) en keerde weer met een goed gevoel richting huis.

Op naar jauari, maar eerst FEESTDAGEN (en nog meer kilo's aankomen, hahahaahah)