Nee!!!! Niet weer!!!

Ik sta - zoals gewoonlijk- om 12 uur bij school te wachten tot er een huilende Mitchell uit school komt. Hij was met gym gevallen van de kast af en of ik even naar binnen wilde komen, want de Meester moest me wat vertellen.

Dus ik met Mitchell weer terug naar binnen. Meester André vertelde idd dat hij met gym knijterhard van de kast was gevallen en ze hadden hem gekoeld. Helaas te kort naar mijn zin. Hij bleek er na ruim een uur nog veel last van te hebben, maar kon wel alles bewegen. Nu weet ik inmiddels het een en ander over kneuzingen dus dat scheeld. Bepaalde dingen kon hij gewoon doen, maar haast geen kracht zetten. Toch maar meteen de HA gebeld of we even mochten komen. André vond dat ook een goed plan. Eenmaal bij de HA aangekomen kon hij direct naar binnen. Ze deed dus exact hetzelfde als ik (hoe toevallig) en dacht ook aan een fikse kneuzing, maar voor de zekerheid even een foto laten maken. Dus snel naar huis, ponsplaatje van het ziekenhuis opgehaald en op naar de Röntger. De foto's waren zo gemaakt en binnen 5 minuten werden we naar binnen geroepen. Zijn pols was toch gebroken. Hoera, Mitchell in de stress, want anderhalf jaar geleden werd zijn arm op de OK gezet en was bang dat hij weer opgenomen ging worden. Ik heb hem toegesproken dat dit nu niet het geval was, omdat toen zijn hand naast zijn arm stond en nu een mooie breuklijn te zien was. Zijn bot stond nog kaarsrecht op de rest. Dus door naar de SEH (Spoed Eisende Hulp). Krimineeltje wat duurde het lang. Er kwam een jochie binnen die 2 meter naar beneden gedonderd was op zijn rug, dus deze ging voor. Er was een man waarvan een vinger ernaast lag (top eraf) dus ging voor. Kwam een klein jochie binnen met een winkelhaak in zijn hoofd en die was erg vrolijk. Deze kon wachten.

Na ruim een 1 uur mochten we eindelijk naar binnen. Hier verdere onderzoeken gedaan om te kijken of er niks anders beschadigd was. Gelukkig niet. Omdat de breuk niet goed gekoeld was, was zijn arm en hand lekker aan het opzetten. Hij heeft nu een soort van spalk gips. Dat houd in dat de bovenkant van zijn hand/arm in het gips zit en de rest vastgetaped, voor het geval hij weer opzweld. Om half 3 stonden we EINDELIJK buiten het ziekenhuis. Sjon een sms gestuurd (had ik al gedaan toen we naar het ziekenhuis gingen, dus hij was op de hoogte) dat we klaar waren. Eerst naar school. Even met de meester gesproken hoe of de wat. Daarna naar huis de honden uitgelaten en Mitchell een andere jas aangetrokken, want deze kon niet dicht dus kon hij zijn mitella niet aan. Daarna door nar mijn ouders. Daar heel snel geten en een bak koffie. Om half 4 moest ik eigelnijk beginnen maar had al gebeld dat het waarschijnlijk later werde. Waren maar 5 minuten gelukkig.

Maar goed. Morgen om 12 uur weer terug komen op de gipskamer. Daar kijken ze of het gips goed aan het harden is (duurd 48 uur eer het compleet uitgehard is) en of zijn stand van zijn hand nog goed staat. Ook kijken ze meteen naar de zwellingen en of de vingers nog genoeg bloed krijgen. Volgende week dinsdag weer naar het ziekenhuis voor gips wisseling. Er werd al gezegt dat het 4 tot 6 weken gaat duren. Ik blij?

Maar goed. Hij is nu wel weer extra zielig, hahahaha. Morgen houd ik hem nog een dagje thuis en dan woensdag toch maar weer proberen.