Eerste echo

Nou dames, hier is hij dan. Mijn blog over de echo:-)

Mitchell was dus de hele middag thuis en heb hem maar achter de X-box gezet, want hij zat vol met stress. Werd ik zelf niet goed van. Rond half 3 ben ik van de chat afgegaan, want Sjon zou dan bellen dat hij van het werk weg reed. Wij zouden dan ook op de scooter springen. Wat er ook gebeurde, Sjon belde niet en ik kreeg de zenuwen. Ben vast de honden laten plassen, katten opsluiten en brommer starten. Jas aan getrokken, Mitch gesommeerd dat hij NU moest afsluiten en ijn jas aan moest doen. Aangezien ze hier in de straat aan het slopen zijn, moesten we een stukje omrijden. Zijn we net op de eerste brug (en Lelystad is gek op bruggen) gaat mijn telefoon. Het was inmiddels 14.48. "Ja ik rijd nu pas weg van mijn werk". Oke wij waren dus ook al onderweg dus we troffen elkaar bij de dokterspost van het ziekenhuis. Normaal kunnen we voor het station langs, maar ook dat ging niet meer. Was even zoeken hoe we nu moesten rijden, maar het is gelukt. Om effe voor 3 kwamen we aan. Toen ik de scooter op slot zetten kwam sjon ook al aangereden. Hij heeft snel een boterham naar binnen gewerkt. Hij had nog niet gegeten en om 5 over 3 zaten we binnen. Shit, nog 10 minuten wachten. Maar schijnbaar zat ze op ons te wachten, want nog geen 3 minuten later werden we al binnen geroepen. Eerst nog het nodige ingevult (ID nummer) en toen mocht ik liggen. De zenuwen waren alweer vertrokken. Dit keer hadden ze de gel lekker voorverwarmt in een voedsel verwarmer. Moest wel lachen. Apparaatje op mijn buik en ja hoor, daar was het al. Het eerste wat ze zei was "het hartje klopt". Nou ik keek mijn ogen uit mijn hoofd, maar zag niks. Echt helemaal niks. Dus zij met de aanwijzer erbij en ja je zag zowaar 2 pixels van de monitor aan en uit gaan. Had heel wat anders verwacht. Ze zetten het geluid aan en dat klonk een stuk bekender:-) Toen is ze eerst vrolijk aan alle kanten gaan bekijken. In eerste instantie lag Poef met haar armpjes voor haar, maar op den duur had ze (of hij) het armpje tegen haar hoofd (zie witte lijn naast hoofd op de foto). Oogkassen waren duidelijk te zien. 2 armpjes met vingers, en zelfs de voetjes. tot nu toe zat alles erop en eraan. We hebben nog evne in mijn buik lopen prikken, want Poef was niet echt van plan om te bewegen en zo kon ze hem of haar niet meten. Na een minut of 5 was het eindelijk iets gedraaid en kregen we zijaanzicht. Ze is nu 5,7 cm lang zonder beentjes. Mitchell vroeg nog of ze kon zien of het een jongen of meisje was, maar helaas. Hij zal nog een aantal weken geduld moeten hebben. Ze heeft me laten zien wat de placenta was en dat soort dingen en heeft me verzekerd dat de kans op een MK nu zo goed als over is. Het hartje klonk erg krachtig en zeer regelmaitg. Blijkt een goed teken te zijn. Het was een heerlijk gevoel om weer leven van binnen te zien. Mitchell vond het ook erg leuk, maar helaas bleef hij maar kletsen zodat we de helft niet hebben kunnen verstaan wat de echoscopiste vertelde.

We kregen 4 foto's mee waarvan ik er 1 hier plaats. 2 van vooraanzicht, 1 van zijaanzicht en 1 van de handjes. We kwamen best opgelucht het centrum weer uit. Gelukkig anders dan een klein jaartje geleden.

Nu mag Mitchell het eindelijk van de daken schreeuwen. Vind het reuze knap dat hij al die weken zijn mond heeft weten te houden. Kanjer.