Aftellen van 138 naar 0

Gister, Gisteren was die dag die dag dat steeds dichter en dichterbij kwam. dat ene moment waar ik nou niet bepaald naar uitkeek maar wel

werkelijkheid werd 'afscheid' en hoe moeilijk het ook was en hoe zwaar ik het de komende tijd ook zal krijgen ik heb geen moment spijt van gehad en zou het zo weer doen.

niet thuis afscheid nemen maar gewoon wat mijn gevoel aangaf afscheid nemen op de militaire vliegbasis, wat andere ook zeggen het is beter van thuis heeft mij dit enorm goed gedaan.

En wat zal ik hem missen wat zullen wij hem missen, mijn maatje,mijn vriend,mijn toekomstige man en de liefste papa van mijn kind.

Momenten dat wij elkaar vasthouden,kussen,vrijen,lol hebben, avondje heerlijk buiten met een vuurkorf of gewoon simpel weg voor de tv met een drankje bij elke activiteit wordt ik er aan herinnert ik ben 138 alleen.

Het kan misschien dan zomer worden en de dagen kunnen langer worden en ik kan meer met de kleine uit de voeten en leuke dingen doen toch zit ik niet graag in de avond alleen op de bank of alleen in de tuin.

ik kan niet alles meteen met je delen ik mag hopen dat ik je misschien een keer aan de telefoon krijg maar dan wel vanuit jou kant. ik kan je niet bellen het enige wat wij kunnen is hopen dat je over 138 dagen heelshuid terug komt en ik je weer in mijn armen kan sluiten want wat zullen wij jou missen.