Alleen maar balen.

hallo allemaal maar weer even een update van deze kant.
helaas is de situatie onveranderd en zal ik het voortaan alleen moeten gaan doen met een peuter en een baby op komst.
ex is niet meer tot rede vatbaar en hoewel er inene volgens eigen zeggen geen ander meer is (rommelen noemt hij het) is er geen enkel uitzicht meer dat het goed gaat komen.
gelukkig gaat het contact wel enigzinds goed omdat ik niet wil dat de kinderen hier de dupe van zijn.
maar lichamelijk ?? ik ben kapot echt opgebroken ik ben in tegenstelling tot het begin van de zwangerschap alleen maar moe/uitgeput, misselijk en continu licht in mijn hoofd.
ik heb geen ruimte om naar toe te gaan met de kinderen en ook nog eens geen inkomen.
en weet hierin ook niet hoe ik nu verder moet, ik zou zo graag een plakje hebben om weer even tot rust te komen.
mijn omgeving steunt me in alles wat ik doe/besluit maar voor hen is het eigenlijk ook geen doen zo.

helaas al sinds een week last van mijn bekken, dit met de zwangerschap van milan ook gehad (in lichtere mate) maar nu komt het al veel sneller opzetten.
ik moet er zijn voor mijn kindje en ook waar ik nu verblijf word er van mij verwacht om door te gaan.
maar ik kan niet meer ik kan echt niet meer ik ben oververmoeid en dat maakt de klachten zeker niet minder.
ik loop nu doktoren etc plat, krijg telkens te horen goed eten en slapen maar ipv aankomen ben ik inmiddels 5 kg afgevallen.
mn lijf en hoofd staan in de overleef modus en willen eigenlijk niets anders dan op bed liggen.

Ik ben op t moment meer een wandelende mummy dan een leuke moeder voor mijn zoon terwijl ik nooit heb getwijfeld aan mijn opvoeding/zorgen.
het jochie is helemaal van de rel, continu huilen en ik kan er echt niet mee omgaan.

dinsdag gaat de geslachtsbepaling wel gewoon nog door. niet omdat ik het nu zo leuk vind om te doen er is een lichte afkeer merkbaar richting de baby en ook dat is verschrikkelijk ik ben iemand die normaal optimaal zou genieten van dit groeiende mensje maar ik kan mezelf er niet over heen zetten straks geboorte te geven aan zijn kind.
de echo zal voor mij dan ook geen leuk iets zijn eerder noodzaak om zo snel mogelijk via alle goede mensen zoveel mogelijk binnen te kunnen halen om straks een gevulde kast te hebben voor de kleine. je zal wel denken wat is er mis met neutraal ?? maar voor mij voelt het niet zo omdat ik me al zo rot voel wil ik straks dingetjes hebben waar in in kan duiken om de kraam periode zo makkelijk mogelijk door te komen ALLEEN met mijn kindjes :( het is echt verschrikkelijk.

ook worden er psychologen etc ingeschakeld om mij weer op de rit te krijgen, geen enkele aanstaande moeder zou dit moeten mee maken in mijn ogen voel ik me zo ontzettend verraden.
buiten dat we vrij vaak ruzie hadden (ik ben de eeuwige prater/vergever) ging t naar mijn idee prima, ik heb nooit getwijfeld aan ons samen zijn en was nee zeg maar rustig ben hartstikke gek op hem en houden van gaat ook nooit zomaar over.
het is vreselijk onredelijk van mezelf om te hopen maar stiekem hoop ik dat zijn onderbewust zijn hem de goede kant uit duwt en gewoon er te zijn voor zijn gezin ik ben altijd zo gek op hem geweest zelfs wanneer we ruzie hadden heb ik daar niet aan getwijfeld en het doet zeer te weten dat hij daar anders over denkt.

mijn kinderen zullen altijd op nummer 1 staan maar op t moment is genieten ver weg. ik ben echt een gebroken mens en hoop met heel mijn hart dat het geluk aan mijn/onze kant zal staan.
al is praten over ons nu echt verleden tijd :(

ik mis je :(