Teun en Eef 20 maanden

Update tijd voor Teun en Eva.

Teun en Eva zijn inmiddels anderhalf geweest en er is al weer veel gebeurd. Zullen we bij de man des huizes beginnen? Ons snoepje Teun, de lieverd, het schattige mannetje, het oogappeltje, de uitdager, de DRAAK…

Teun is gaan lopen, niet lang na oud en nieuw. Hij bedacht dat Eva hem ineens aan ’t inhalen was qua actieradius en dus was het (zoals mama al opperde) tijd voor de looppas. Op die manier ben je overal weer als eerste en is dus álles weer voor Bassie/Teun. Dat hij in het begin nog wat langzaam en stuntelig was, was snel verleden tijd. Ineens was hij de snelste dreumes ooit en deed hij de 100 meter in ehmmm, nou ja snél. Zo snel dat we niet alleen ogen in ons achterhoofd moeten hebben, maar eigenlijk ook bezig moeten met beveiligingscamera’s zodat we hem in het hele huis in de gaten kunnen houden. Teun bedacht zich namelijk geen moment en het kwam hem in de kop dat als hij kon lópen, dat hij dan ook op de bank kon klimmen, er op kon springen, alleen de trap op kon, zelf wel via de tripptrapp van zuslief in zijn eigen kinderstoel kon gaan zitten, zelf de glijbaan op en af kon, kon voetballen etc. etc. etc. Met het idee dat hij wel ‘alles kon’ werd hij ook wel wat overmoedig wat nog steeds resulteert in menig bloedende lip, buil, schram en blauwe plek. Hij is tijdens één of meerdere van die landingen zijn gehoor selectief kwijtgeraakt want hij hoort sommige dingen écht niet. Hij hoort bijvoorbeeld héél goed wanneer het tijd is voor een koekje of als we buiten gaan spelen, als hij even tv mag kijken of als het tijd is om lekker in bad te spetteren. Gek genoeg hoort hij ineens niets meer als hij niet in de keukenkastjes mag neuzen, niet op de bank mag springen of de cd’s niet uit het rek mag trekken. Hij heeft eveneens geen oren naar avondeten waar stukjes inzitten en dat je dat dan toch moet opeten, geen oren naar woorden als “afblijven”, “kom uit dat kippenhok”, “niet de laatjes leegruimen”, “kom van de tafel af”, “niet in je kinderstoel staan” en “blijf nou toch eens even stil liggen want zo krijg ik die luier toch niet om”… Er zijn nog meer voorbeelden, maar ik zal het hierbij laten.

Veel mensen noemen dat ‘een echte jongen’. Het zal misschien zo zijn, maar ik vind hem eigenlijk gewoon ‘een echte Teun’… Ik heb er werkelijk mijn hánden vol aan en ik hoor via Eva en Sara precíes wat ik blijkbaar veelvuldig tegen hem zeg (en op hetzelfde volume): TEUNNNN… STOP… NEE!...

Toch is het zó’n schatje en een manneke om plát te knuffelen elke dag. Hij laat zich door zuslief af en toe zó op de kop zitten en de kaas van het brood eten, kan zó lief zingen, vragen stellen en spelen met zijn pop en auto’s. Teun is helemaal into puzzelen en boekjes lezen. Zijn spraak gaat met spróngen vooruit. Daar waar hij vorige maand zijn mond amper opentrok begint hij nu te vertellen wat er gebeurt, wat er aan de hand is en wat hij graag zou willen. Het wordt op die manier makkelijker om met hem te communiceren. Iets wat ik met Eva al langer op die manier deed

Eva loopt wat dat aangaat nog steeds voor. Ik kan met haar een echt gesprek hebben, zij snapt meteen wat ik bedoel en ik snap wat zij bedoelt. Eva is een meidje wat haar zin door kan drijven, maar die zich aan de andere kant ook kan neerleggen bij een situatie. Als ik graag wil dat zij iets doet, kan ik met haar overleggen en dat gaat meestal prima. Toch, als ze iets in de kop heeft dan kan ik soms praten als Brugman, maar dan kan ik net zo goed tegen de muur praten… dan wil ze persé met ‘die’ lepel eten en níet met een andere, dan wil ze persé die ene knuffel vóórdat ik haar ga verschonen en krijst ze de hele boel bij elkaar als ik me niet voeg naar haar wensen. Zo was laatst de vraag: ‘Ga je mee naar boven, gaan we lekker slapen’? (normaal gesproken gaat ze ’s avonds lekker mee, maar die dag had ze de bokkenpruik op) ‘NEE, met pápa…’ kwam er uit dat kleine smoeltje. ‘Eva, papa is al boven met Teun en Saar, jij gaat met mama mee’ NEE! Met pápá!!!!! Schreeuwde ze me toe.

En toen was het tijd voor een resolute mama. Eef, je kan kiezen: óf je gaat nu met mama naar boven, óf je gaat maar even in ’t hoekje. En u raadt het al, het werd de hoek waar ze 5 minuten lúidkeels gekrijst heeft tot de vlekken in haar nek stonden. Zó boos dat ze haar zin niet kreeg.

Na zo’n sessie is ze weer afgekoeld en weer haar eigen lieve ikje, die lekker naar boven stapt en tandjes poetst en lekker gaat slapen.

Zoals je leest stápt ze de trap op. Ze kon al zelf gaan staan, maar nu stapt ze gráág aan twee handen, wat mínder graag aan één, loopt ze achter haar loopwagentje, klimt ook zíj overal op en moet ik sinds een paar dagen ook háár overal afplukken. Ze is wat minder grof en lomp dan Teun, zij bekijkt eerst hoe ze het zal gaan doen, en doet het daarna ook. Zo kan zij een opstapje gaan halen als ze ergens niet bij kan, waar Teun minder oplossingsgericht is en gewoon verwoede vruchteloze pogingen blijft doen zonder de situatie te proberen te veranderen. Ik ben daar misschien zelf ook wel schuldig aan. Dat komt door haar voeten. Omdat zij een handicap heeft ben ik geneigd haar een ‘kop op, niet zeiken, doorgaan’ mentaliteit mee te geven. Eva krijgt niet zo snel hulp, éérst zelf proberen, en dan nog eens… nee mama helpt je écht niet, zélf doen troela. Dat klinkt soms zielig maar het heeft wel als resultaat gehad dat eef met haar (nog steeds) kromme pootjes zélf de trap op klimt en vandaag twee passen los heeft gelopen. Een nadeel, wat ik van tevoren niet had zien aankomen, is dat het nu een kleine kaaiereet is geworden, een pinnig dametje die haar de kaas niet van het brood laat eten en het liefst de kaas van een ander erbíj opeet. Of ze dit alles ook had gekund als wij niet die houding hadden gehad is natuurlijk niet te achterhalen. Het zal in ieder geval haar ontwikkeling niet in negatieve zin beïnvloed hebben.

Ik moet haar af en toe wel tot de orde roepen als het gaat om ‘Ieder voor zich en God voor ons allen’ cq ‘Een brutaal mens heeft de halve wereld’ Ik hoorde haar tot mijn stomme verbazing vanmorgen zeggen: EVA ÉÉRST UIT BED (met andere woorden, laat die broer van mij maar es wachten, want ík kom eerst en daarná het plebs)… Ze begint haar zus al áárdig te kopiëren: IKKE, IKKE, IKKE… nee Eef sámen. En dat moet nog twee wórden.

Maar ook zij is een schattebout, kan héérlijk lachen, ginnegappen met Teun, ’s avonds in bed, verstoppertje spelen achter de gordijnen, is dól op lezen… een dag niet gelezen is een dag niet geleefd. Ze is óh zo slim en weet precíes hoe ze het wil hebben, ik vind dat mooi om te zien. Ze kan heerlijk spelen, dingen ontdekken, meehelpen in de tuin en met klusjes in huis, ze is óveral voor in als er maar actie is… Lekker buiten spelen, de kippen op stang jagen, in de draaimolen van de speeltuin, op de schommel en zélf van de glijbaan. Als je dan head first gaat en je valt je een bloedlip huil je onbedaarlijk maar ben je ook zó weer in voor nóg een ronde.

Ik heb af en toe de handen in ’t haar, weet van voor niet meer hoe ik van achteren leef. Heb aan ’t einde van de dag geen flauw benul meer wat ik gedaan heb, hoe ik iedereen tot de orde heb geroepen, hoe ik tussendoor óók nog heb gekookt, gewassen, gestreken, de tuin heb opgeruimd, gespeeld, liedjes heb gezongen, gestudeerd, gepuzzeld, gedanst, het sanitair een beurt gaf, etc. etc. etc. Blijkbaar gaat het wél vooruit, iedereen zit nog steeds in minstens de éérste versnelling.