Alle blogs van Saar`s tweede jaar...

3-5-2009

Over drie dagen is Sara 14 maanden en is mama 20 weken zwanger van de broertjes/zusjes of van elk één.

De afgelopen maanden hebben we weer veel uitgevreten hier in huize Bosman. Saar lijkt weinig rekening te houden met het feit dat mama steeds iets minder snel achter haar aan kan (of misschien maakt ze er juist wel gebruik van) Ze doet lekker fout stout en wéét dat iets niet mag. Kijkt dan schuin achterom of ik ’t zie en zo ja, dan komt de liefste glimlach ooit waarna ze druk doorgaat met datgene wat niet mocht. Als dingen niet goed lukken heeft ze nú hulp nodig, en wel meteen want het is een draáááááma, ik krijg verdorie dat ene been niet daar links en zo! Gemak dient nog steeds de mens maar aan de andere kant probeert ze steeds vaker of ze iets zélf kan.

Zo kan ze eindelijk zelf zitten! En ze was er zo trots op dat ze daarna weer ging liggen om nóg een keer te kunnen gaan zitten…. Ja meid, maak er nu maar gebruik van, die kans krijg je later waarschijnlijk nóóit weer… mama is lekker sarcastisch hihi (straks op school mag je eeuwigdurend zitten J) Saar wíl nu ook zelf de fles vasthouden.

In eerste instantie dacht ik telkens dat ze geen drinken meer wilde, maar het bleek dat ze eigenlijk MIJ niet meer wilde… MAMA, IK WIL DAT ZELF DOEN… en dat doen we nu dus ook… hier is je drinken en dan lurkt ze lekker aan de fles en vindt het prachtig dat het allemaal lukt. Er is dan natuurlijk wel weer assistentie nodig als je de fles ‘per ongeluk’ laat vallen. Steevast gevolgd door BLEEEEEEERRR. Mama probeert niet altijd te reageren omdat mams niet altijd de Friese Aangeefploeg is en gelukkig lukt dat aardig. Het állerliefst drinkt Sara haar fles zélf maar dan bij mama of papa op schoot en die vindt dat ook heel gezellig, mama vooral, zo lekker knus samen flesje drinken.

Deze afgelopen twee maanden hebben we een keer een andere ziekte gezien dan de normaal voorkomende verkoudheid. Saar heeft de waterpokken gehad. In eerste instantie dacht ik nog dat ze haar neus gestoten had maar toen ze de volgende dag van boven tot beneden onder de rode stippels zat was het duidelijk. Tijd voor calendulan en zemelbadjes. Saar heeft er gelukkig weinig last van gehad al kriebelden die dingen natuurlijk wel enorm, vooral in haar haar en op haar buik. En wat is het dan lástig als je zelf nog niet goed kan krabben. Mama houdt ook héél gemeen de nagels kort.

Dat laatste is ook wel fijn voor onze arme kat. Het beestje wordt steeds meer belaagd door ons allerliefste meisje. Steeds vaker kruipt hij in de tuin weg om een rustig plekje op te zoeken. We vinden hem vaak op de meest onmogelijke plekken om maar niet in de buurt van het bosmanmonster te zijn. Saar wil de kat altijd terzijde staan en roept hard AAIEN AAIEN… kat krijgt het dan al op de heupen en saar spurt er naar toe. Trekt de kat aan zijn staart, probeert oren van het hoofd te draaien en de kat te ontdoen van elk bestaand haartje. Saar probeert de kat zelfs door het kattenluik te volgen. Gevolg dáárvan is dat Sara soms ernstig klem zit met haar vingers en handen en dan is de hulp van mama of papa weer geboden.

Als saar de kat naar buiten volgt dan gaat dat gelukkig nog steeds via een normale deur die ze dan netjes zelf achter zich dicht drukt. Dat laatste heeft ze niet van mama of papa want die laten bijna alle deuren open staan. Saar heeft daar een gloeiende hekel aan en kruipt menig maal de keuken in om al die kastdeurtjes weer dicht te doen. Eenmaal buiten krijgt Sara een overall aan omdat ze nog niet kruipt. Die rode overall mag helemaal smerig worden en saar kan heerlijk overal heen kruipen in het ding. Over het gras naar de kippen, die haar vingers vooralsnog voor wormen aanzien, en weer terug naar mama voor troost. Ook kan je over het terras naar papa’s groententuin waar je druk meehelpt om het onkruid te wieden en vervolgens óók de wortels er uit trekt. Ach, een mens heeft nog veel te leren. Papa helpen met snoeien is ook leuk en….. héééé daar is de kat ook weer…. Wat ligt die op een gek plekje, waarom zou dat nou zijn.

Sara vindt trouwens alle beesten leuk. We hebben haar geleerd wat de beestjes zeggen en oma heeft haar geleerd wat de wind doet (fffffff) en ze vindt ’t wát prachtig om daar mee te pronken. Het eendje doet ‘kak kak kak’, het koetje doet bfffoooeeee, het kippetje zegt ‘to to to’ en het hondje zegt ‘oef oef oef’… We zijn in April naar de lammetjesdag geweest en daar kon Sara leuk met de lammetjes knuffelen en kon ze ze lief aaien. Ze vond ze nog wel een beetje eng, maar omi is de week erna nog een keer met haar naar de schaapjes in de wei hier in de buurt geweest en toen ging ze helemaal uit haar dak en heeft ze de schaapjes en lammetjes toegeblaat. We gingen dan ook naar de kinderboerderij en daar vond ze de geitjes toch wel erg interessant. Het zijn er zoveel en ze zijn nog zo lief klein. Inmiddels probeert ze dingen van plaatjes te herkennen en heeft mama daarom het plaatjesboekje met dieren van de boerderij tevoorschijn getoverd… de meeste beesten zijn nog niet herkenbaar, maar de éénd wel. Dus wordt hier luid gekwaakt als het plaatje van de eend tevoorschijn komt. En bij de koe doet ze….. NIKS…. Behalve bij de koe uit Dikkie Dik… dan loeit ze de hele boel bij elkaar.

Dikkie Dik is het mooiste boek wat er is op het moment… Ze kiest al een tijdje zelf haar speelgoed uit de speelgoedmand, maar als ze haar dikkiedikboek ergens ziet liggen roept ze heel hard TIKKKIIIEEEEE… en móet er in dikkie dik gebladerd worden… het kan haar tijden bezighouden en verveelt nooit!

Wat ook nooit verveelt is je optrekken aan dingen. Helemaal tot staan gaat dat nog niet altijd, maar tot de knieën is een EITJE! Daarna is het het ‘t makkelijkst als je hulp ontvangt want als iemand ánders je op je benen helpt is dat nog altijd stúkken makkelijker dan wanneer je zélf al die moeite moet doen... Lieve saar, ik heb het wel gezién hoor, je kan het heel goed zelf, maar het is zó gezellig bij papa en mama. Sara is écht een gezelligheidsmens, dat is wel duidelijk. Ze vindt het heerlijk om samen dingen te doen en samen buiten te spelen. Samen zingen is favoriet, we zingen ‘visje visje in het water’ waarbij zij telkens de eerste twee woorden mag ‘zingen’ die ze vervolgens tot in den treuren herhaalt hahaha… visje visje visje visje visje visje…. ‘klap eens in je handjes’ is ook nog steeds geweldig. Alle bewegingen worden meegedaan, zij het niet altijd in de juiste volgorde, maar dat geeft niks! Ik vind het superknap! Afgelopen Zondag was omi jarig en mocht ze zelf de vissen in de vijver voelen, dat was eerst wel een beetje eng, maar later zat ze tot haar ellebogen in het water. Saar is een kleine deugniet en dat vindt mama stiekem wel heel leuk. Eens kijken hoe zich dat later ontwikkelt.

Samen buiten spelen is ook heerlijk. En dan het liefste dingen die niet mogen of hele snelle dingen zoals heel hard schommelen of van de glijbaan af, of heeeeeel snel in de rondte draaien met mama of papa. Er wordt dan heel hard gegiecheld. Ik zal haar een lifetime abonnement op Walibi Flevo geven later.

4-6-2009

Vandaag is het 4 juni, over twee dagen is Sara 15 maanden... of duidelijker: een jaar en drie maanden. En Saartje is geen baby meer. Dat kun je aan vanalles merken want op schoot zitten is voorlopig stom, en helemaal als je daar de fles krijgt. Fles kríjgen is beláchelijk, dat doet een dame op leeftijd ZELF! En dus moeten mama & co met hun tengels van de fles afblijven. Liever niet eens aangeven, want pakken kan 't mormeltje ook ZELF... dus: 'Kijk, Saar... je drinken, ik zet 't hier neer'... en dan zegt saar met enig accent "DINKEEEEE' en hobbelt ze naar de plek waar je het hebt neergezet.

Hobbelen zeg ik want Sara heeft na veel wikken en wegen besloten om het hoofdstuk 'kruipen' open te slaan en er eens wat van in zich op te nemen. In eerste instantie was het meer een soort van 'ik-doe-mijn-knieën-onder-mijn-achterste-en-zo-trek-ik-me-naar-voren' maar inmiddels beweegt ze haar benen en knieën er ook echt bij. Behálve als ze een prachtig stukje speelgoed wil komen laten zien want dat gaat niet op de knieën... in Sara's brein is dat onmogelijk dus gaat ze schattig plat op haar buik, trekt zich met haar rechterarm millimeter voor millimeter naar voren terwijl ze met een big smile het speelgoedje in haar linkerhand omhoog houdt: KIJK EENS WAT IK HEB!!!! EN WIL JIJ OOK WEL MET MIJ SPELEN?

Samen spelen is écht leuk. Dan houdt Saar het speelgoed omhoog en moet iemand zeggen wat het is. Binnen gaat dat prima, buiten gaan soms de planten er aan want Sara is inmiddels erg vrouwelijk geworden en plukt bloempjes... Neem die van het onkruid maar saartje, dat zou mama fantastisch vinden!

Buiten spelen kon de afgelopen tijd gelukkig erg goed. Deze mama is daar wel blij mee want buiten heb je zeeën van ruimte en kan sara wat meer haar gang gaan dan binnen. Buiten gaat de overall lekker aan en dan graaft ze zich maar onder. Het is ook erg mooi weer geweest dus soms was er ook tijd om fijn te zonnen of in het water te spelen. Binnenkort maar eens gaan kijken voor echt waterspeelgoed want Sara zat nu met een hark en een schep in het water. Niet dat dat haar iets uitmaakte...

We zijn ook weer naar het consultatiebureau geweest. Dat was al een tijd geleden en Sara had er geen benul meer van hoe het daar aan toe ging met de steekdingen die ze daar hebben. Ze zat dus weer lekker op het weggennet-kleed en alles was heel onschuldig tot die rare vrouw weer twee naalden in haar been en arm stak. Dát was NIET de bedoeling... Ikzelf vond het ook wat zielig voor haar en thuis was ze wat jengelig en mocht ik niet aan haar been en arm komen. Ik heb ook wel een klein beetje mogen genieten van deze jengeldag aangezien ze éindelijk eens bij me kwam voor een knuffel. Sara is niet zo knuffelig, daar is alles veel te interessant voor. Overdag ontdekken we alles en gaan we spelen en misschien is er dan aan het einde van de dag tijd voor een klein knuffeltje, maar misschien ook niet. Dat merk je dan wel als ze op schoot zit en ineens gillend aan je haar trekt en daarbij de passende geluiden 'HAAAARRREEEENNN' en 'AUUUUUU' roept... hmmmm, mama had een ander idee bij knuffelen. Ga maar proberen of je aan papa's haren kan trekken, hahaha...

Goed, zoals in vorige update's gezegd is Sara lekker snel met haar mondje. Inmiddels zegt ze bij vertrek van papa 'DOEDOEIIII' en dat vindt papa maar wat leuk. Er moet opgelet gaan worden wat er gezegd wordt en wat wij of anderen haar aanleren qua woorden. Ze pikt dingen enorm snel op, sneller dan je soms zou willen. Aan de andere kant is ze nog steeds iemand die dingen graag zo makkelijk mogelijk heeft en op het moment is ze erg bozig als dingen niet lukken en jij dan niet helpt. Er wordt gezeurd, aan broeken getrokken, met speelgoed gesmeten, gejammerd en gepiept. Want op je knieën ben je niet zo hoog en kan je soms niet zo goed bij je speelgoed. Staan kan Saar nog niet en bij het woord 'stappen' kiept ze haar beentjes naar voren of naar achteren, maar NIET plat op de grond. Dat gaat nog wel even duren dus. En even onder ons: op het moment vind ik dat helemaal niet erg... Wacht er nog maar een paar maandjes mee saar... dan kan mama je daarná extra goed helpen stappen.

8-7-2009

Precies op mijn verjaardag was Sara 16 maanden. Wat een leeftijd alweer, hadden we dat 16 maanden geleden kunnen denken, dat de tijd zo snel zou gaan. Nu ik weer zwanger ben lijkt de tijd nog veel sneller te gaan.

Juni is een maand geweest met heel veel 'nieuwe' dingen. Er is veel bezoek geweest en dat vond sara heel gezellig. Ze vind spelen met andere kindjes zó leuk. Alhoewel, ze hoeven niet persé te spelen... ze gewoon in de buurt hebben is ook al gewéldig. Daar waar ik eerder schreef dat ze zichzelf zo goed kon vermaken, is nu de tijd aangebroken dat ze graag vermaakt wil worden door anderen. Ze zit niet zo fijn in 't velletje zoals dat heet. Ik denk dan (omdat je je tijdens je zwangerschap heerlijk egoïstisch mag gedragen) 'mens, stel je niet aan en ga wat doen... ik heb al genoeg aan mezelf'. Waarop zij waarschijnlijk denkt: 'Pech mama, JIJ WILDE KINDEREN!!!!' Dus er worden liedjes gezongen op schoot, boekjes gelezen op schoot, naar de tv gekeken op schoot, nijntje op de computer op schoot... en af en toe is mama (of papa) 'op schoot' zat en wordt er druk aan broeken, shirts, en overhemden getrokken om toch te krijgen wat gewenst is door ons kleine maar oh zo doorzetterige monstertje.

Zoals je leest zijn er veel 'IK WIL' gedachten bij Sara in 't hoofd... ongeveer evenveel als 'IK WIL NIET' gedachten. Wat had ik er een hekel aan als mensen zeiden 'ze krijgt al echt een eigen willetje' toen ik zelf nog geen kind had... maar goed, ze lijken gelijk te hebben. alleen is Sara's willetje niet altijd verstandig of gewenst. Dat geeft niet, een kind heeft nog veel te leren en ouders ook. Het is op het ogenblik af en toe een beetje zoeken hoe we het aan gaan pakken want het is bijvoorbeeld niet altijd leuk als Sara haar tanden in je buik zet en dan lekker gaat zitten grinniken terwijl jij een afdruk in je buik hebt die er nog een week staat.

Gelukkig lijkt Sara het door te krijgen dat niet altijd alles kan en ze zegt bij sommige dingen bij voorbaat al 'nee' en kijkt mij dan trots aan als wilde ze zeggen: 'kijk mama, ik heb het begrepen'... Dat maakt mij dan weer trots op mezelf en onze kleine spruit.

Ook trots ben ik op het feit dat ze heel graag zelf wil gaan eten. De manier waarop is wat minder, maar leren eten zonder knoeien kan niet en dus trekken wij Sara 's ochtends haar plastic slab met lange mouwen aan en krijgt ze haar eigen 'pepel' en kan ze meescheppen. Het gaat af en toe wat wild en dan zit de pap ook op papa of mama, maar ze is supertrots er op als er dan ook wat naar binnen gaat. Zo gaat eten makkelijker want op die manier laat ze het toe dat wij 'stiekem' ook af en toe een lepel naar binnen schuiven. Over IK WIL en IK WIL NIET gesproken!

We zijn deze maand ook lekker veel buiten geweest. Het was een uitzonderlijk mooie maand, met aan het eind zelfs heuse hitte. Sara heeft meer buiten in het water doorgebracht dan binnen. De laatste dagen van de, in mijn ogen, hittegolf was het binnen echter zelfs voor Sara lekkerder. Veel smeren, veel zonnehoedje, veel bloot, veel water, veel plastic speelgoed en veel drinken. Saar heeft ervan genoten, maar nu het weer wat koeler is vind haar huidje het toch wel wat prettiger. die begon helemaal te protesteren in de vorm van zonne-allergie. Niks aan!

Begin van deze maand zijn we ook lekker weer naar de Naturij geweest. Deze keer was Saar wat groter en konden we meer dingen doen. Samen met 'grote vriend' Siem op het springkussen, de ballenbak en in de schommel... heerlijk. Het was nu ook een betere tijd om dat te doen omdat Sara steeds fatsoenlijker is gaan kruipen. Waar ze dat vorige maand nog heel voorzichtig deed, gaat ze nu als een speer door de kamer en heeft ze echt ontdekt dat dit toch echt een handige manier is om je voort te bewegen. Tja... en nu 'wil' mama weer dat je gaat lopen. Saar heeft wel concessies gedaan want ze gaat nu echt in de benen. Keurig staan bij de bank en de tafel, bij de keukenkastjes, de stoelen en zelfs in bed... dat laatste is heerlijk want dat tilt een stuk makkelijker uit bed moet ik zeggen! Ook doet ze nu stapjes langs de bank. Daarnaast heeft ze eindelijk door dat stappen aan twee handen van papa of mama óók heel leuk is en ze kijkt supertrots er bij. Waar het eerst zo was dat ze na twee stapjes zich al op haar achterste liet zakken om vervolgens voor zichzelf te gaan applaudiseren, stapt ze nu met papa de halve kamer door en kijkt trots om zich heen of er ook toekijkend publiek is...

Het gaat goed Saar en daar wil mama best voor klappen!

3-8-2009

Deze maand is echt voorbij gevlógen... ik heb het idee dat ik vorige week de vorige blog schreef en nu zijn we alweer 4 weken verder.

Aangezien ik zelf niet meer zoveel kan ondernemen doet Sara nu heel veel samen met mijn mams. Sara vindt dat geweldig leuk en is erg gesteld op haar. Tussen de bedrijven door wordt er weer lekker veel met haar gespeeld en krijgt ze weer de aandacht en actie die ze verdient.

Mijn mams helpt geweldig met het in orde maken van het huis. Zo is nu de kinderkamer zo goed als klaar, de lakentjes zijn prachtig opgeleukt met kantjes en de gordijnen hangen. Mijn vader heeft de kinderkamer voor de tweede keer geschilderd en het is nu allemaal zo goed als af. Sara helpt ook erg goed mee door het oud papier te verzamelen en lief te hobbelpaarden terwijl mams en ik boven de commodes inpakken en sorteren.

Nu dat af is gaan we veel fietsen. Dat is nog een activiteit die me goed afgaat. Sara vindt het gewéldig om met ons te fietsen en begint al te blaten op het moment dat haar zitvlak het kinderzitje raakt. We gaan dan langs de koetjes, de schaapjes en de paardjes. Vaak wordt er nog een bloem geplukt en dan maken we een uitstapje naar de supermarkt. Daar wordt Sara óók alweer verwend met plakjes worst en stukjes kaas. Kleine snoeperd.

Ook is de driewieler met duwstang weer uit de kast gehaald. Ze was er eerst nog een beetje te klein voor, maar nu ze weer wat groter is gegroeid gaat ze graag een stukje fietsen op haar eigen fiets... of beter gezegd: 'laat ze zich graag een stukje duwen'... Mijn mams neemt haar mee naar de konijntjes op het grasveld en ze gaan naar het parkje achter ons huis bij het water kijken. Saar saboteert de boel dan graag door haar stuurtje dwars te draaien. 'IK WIL WEL NAAR LINKSSSSSS'...

Het is deze maand redelijk mooi weer en we zijn veel buiten, soms regent het echter pijpestelen en dan moeten we ons binnen vermaken. Sara kan dat best goed al is ze net als vorige maand soms nogal veeleisend en drammerig. Ze mekkert vaak als iets niet lukt of als ze iets moet doen waar ze net geen zin in had zoals aankleden of eten. Jammer genoeg voor Sara is mijn moeder niet alleen 'leuke oma' maar kan ze ook gewoon streng zijn. En dat moet ook. Ze mag door oma verwend worden, maar ze hoeft er geen misbruik van te maken. Ze krijgt 't vanzelf wel door... kindjes van Saar's leeftijd vinden zichzelf nu eenmaal de allerbelangrijkste persoon op de planeet. Alles draait om Bassie, zullen we maar zeggen. Later trekt dat wel bij als we op deze voet verder gaan qua opvoeding.

Ik vind het nog wel moeilijk om te bepalen waar ik de grens moet trekken tussen 'nee' zeggen en haar even dingen laten ontdekken. Zo is het aanraken van dingen op tafel erg leuk, maar je mag niet alles vástpakken. Dan mag je de planten in de tuin soms wél aanraken en soms niet... en de bloemen binnen, daar mag je dan weer helemáál niet aankomen. Je mag niet aan de wasmaschine zitten als hij aanstaat, maar als hij 'uit' is vindt mama het niet zo erg... Je mag de keukenkastjes wel dícht doen, maar niet open. Je mag de gang wel in, maar dan de trap niet op... behalve als papa of mama er is, dan weer wel.... Saar snapt er af en toe geen snars van. En het is vooral heel STOM als je iets niet mag terwijl je het zó graag wil.

Ik probeer niet de hele dag 'nee' te zeggen, maar aangezien spelen met Sara fysiek een hele opdracht is kom ik vaak niet verder dan toch 'nee' zeggen en dan een ander speeltje aan te reiken waar zij dan met enige minachting naar kijkt in de trant van: kun je niks beters bedenken?

We zijn er achter gekomen dat Sara mooi kan zingen. Veel kinderliedjes kan ze goed meeneuriën en van sommigen kent ze de tekst al heel goed.... er wordt in ieder geval prima toon gehouden en dat vindt ik echt superleuk. Samen zingen is iets wat Sara heel graag doet en ze moedigt iedereen aan om mee te doen... zij zingt de eerste zin of de eerste woordjes en dan gaat ze steeds harder tot je meezingt.

aapje aapje aapje aapje!!!!! dat komt van het liedje: er zat een aapje op een stokje.

Het zal nog even duren Sara en dan kan mama weer met je spelen en lekker met je naar buiten. Dan kan je weer op schoot en lezen we samen boekjes. Dan gaan we een stukje fietsen, samen wandelen in 't bos en even winkelen in de stad. Hoewel het straks volle bak zal zijn hier in huis wil ik toch graag proberen om elke dag even samen met Sara iets te gaan doen.

30-8-2009

Deze maand heb ik weinig meegekregen van Saartje... dat is wat jammer, maar heeft wel een goede reden. We (ja wij met zijn drieën) liggen in het ziekenhuis, maar daarover meer in een andere blog... nu eerst Sara.

Dave heeft samen met mijn mams nu alle zorg voor haar en dat vindt ze geweldig. Niet dat ze míj niet meer leuk vind, maar ja... aan een mama die bij de 'dotter' in het 'zikhas' ligt daar heb je niet zo heel veel aan. En dus wordt ze weer lekker verwend en worden er liedjes gezongen en boekjes gelezen. Lekker op de 'ommel' en naar het 'nonijn'...

Dave is supertrots op Saar en verkondigt dat telkens als hij langskomt samen met saartje. Ik ben het met hem eens, ook ik ben trots op haar. Ze is een slimme meid, al twijfel ik daar dan wel weer aan op het moment dat ze de afstandsbediening van het bed in handen heeft en daar heftig 'HALLOOOO' in roept... tja, 't líjkt wel op een telefoon natuurlijk. Beneden in de hal kan ze alle ballonnen benoemen. Vooral Bumba is in trek... maar ook die van de koe (da's één van de hondjes van de 101 dalmatiers), Nemo, Nijntje en de Giraf bijvoorbeeld...

Als wij net rustig aan de koffie zitten is saar de gang alweer op en kletst druk met alle voorbijgangers: Halooo... tappetap?? Als Dave haar dan gaat halen begint ze al te roepen dat ze wil stappen... luidkeels tappetappetapt ze door de gang heen. Dat gaat al heel goed al weigert ze nog steeds om aan één handje te lopen. Ze kijkt dan vragend achterom en steekt haar hand vast omhoog zodat papa haar met TWEE handen kan helpen.

En zo komen we alweer bij het einde van de maand. Het gaat langzaam, maar ook weer snel. Volgende maand zal ik ongetwijfeld meer van 't meiske meekrijgen. Dan volgen vast hele verhalen over hoe ze met de twee nieuwkomers omgaat...

2-10-2009

Deze maand kan ik er weer over meepraten: SARA!

Inmiddels zijn Teun en Eva precies een maand en is Sara ook weer een maandje ouder geworden. Ik heb ik die drie weken tijd dat ik haar niet dagelijks zag wel een heleboel gemist. Ik verbaasde mij zó over bepaalde dingen. Vooral het feit dat Sara nu zélf ezeltje en beer in bed gooit nadat we 's ochtends aangekleed zijn: 'Dag ezel, dag beer!!!' roept ze dan. 's Avonds bij het naar bed gaan kleedt ze zichzelf uit (ok, je moet wel een beginnetje maken, maar dan doet ze zelf haar t-shirt uit en haar broek) en aankleden vindt ze ook niet zo'n drama meer. Arm d'r dooooor.. roept ze dan en steekt haar armen door de mouwen. Knapperd.

Ook lijkt ze wat meer aanstalten te maken om te gaan lopen. Daar waar ze eerst bang was om achter de loopwagen te lopen, is ze afgelopen twee weken begonnen met er in ieder geval achter te stáán. Wij moedigen haar dan aan te gaan stappen en tot dusverre heeft ze al een aantal meter afgelegd achter het ding. En tróts dat ze is!!! JAAAAAAAAAAAAA! roept ze dan... En ze heeft ook al een heel stuk aan één handje gelopen. Heel gewoon zou je denken, maar hier is dat toch wel bijzonder.

Ze vindt het steeds leuker om samen te zingen (of alleen, dat is net zo leuk) en daarbij komen er al heuse lange stukken kloppende tekst uit. Schuitje varen, theetje drinken; de dikke billen van de olifant; 't vlindertje; zat een aapje op een stokje; ik zag twee beren, enz enz enz... heel knap. Ze heeft een boek gekregen met allemaal beesten er in, ook een dolfijn. Ik kon het niet laten haar het liedje van 'Flipper' te leren. Daarnaast is het een heuse kletskous geworden. Soms versta je daar helemaal niks van, vooral niet wanneer ze een telefoon (of iets wat daarop lijkt (afstandsbediening)) te pakken heeft en aan haar oor houdt. Hmmmm, waar herken ik dat van??? 't Kind is babbelziek, zit vast in de familie.

Ze kijkt nog steeds graag naar Bumba en naar Nijntje. Maar tegenwoordig is de pokeboon (sprookjesboom) en pietapat (piet piraat) ook favoriet. Ahoy hoy hoy. 's Avonds voor het slapengaan wordt altijd eerst bumba gekeken met een beetje appelsap en pas dán kunnen we de tappop (trap op). Aangezien ze ons napraat zegt ze dan heel hard SOENNN... DA SAWAAAA (dag sara)... tja, nog niet in de gaten dat wíj 'dag Sara' zeggen en zij dan 'dag mama, dag papa' zou antwoorden... ook bij het aanpakken van iets zegt ze steevast keurig 'attebieeeettt'... ook dat zal wel weer een keer goedkomen

Sara vind helaas fruit maar niks, daar zie je echt er wel aan dat ze kopieëert wat ze ziet. Mama eet ook niet zo vaak fruit. Ze pakt het aan en kijkt er naar. Roept dan heel hard: 'neneneneeeenneneneneee' of ze geeft 't gewoon weer terug in je handen en vouwt je vingers er keurig omheen: 'eet dat zelf maar op'...

De dame heeft zomaar plotseling ook in de gaten hoe je met dingen kan bouwen. ze heeft van ons een partij blokken gekregen met beestjes er op en er in die je prachtig kan stapelen en waarmee je fijn kan puzzelen. Ze is er zo zoet mee en vind het prachtig om alles te benoemen. Libelle, kikker, regenboog, bij, en vooral KROKODILLLLL en OLIFANT...

Ze vindt het heel erg gezellig op IN dingen te gaan. IN de auto's op de kermis, IN de tweelingwagen, IN de speelgoedkist, IN de droger en vooral IN de auto van de speel-o-theek. Dat laatste kan ze hele tijden doen, vooral erg handig als je aan het eten koken bent. Dan kan ik haar in de gaten houden terwijl zij ondertussen 'henghenghenggggg' achteruit mijn plantenbakken inrijdt. Sara gaat graag naar buiten. Even naar het konijn Janneke en naar de schommel. Samen met Omi naar de koetjes en de schaapjes en de paardjes. Ze komen dan altijd met de meest waardevolle schatten thuis... een heuse grote eikel en een veertje, een tak en vooral veel verhalen over de eendjes en hoe janneke fijn al het aangeboden groenvoer opat. Nu het herfst wordt is Sara fan geworden van nóg een nieuw beest. De pinnnn en dan willen we die het liefst ook even aanraken zodat ie in zijn webje gaat wiebelen en misschien wel de benen neemt. HOOEEEEE... spannend!

Dan is er natuurlijk nog nieuws wat met geen mogelijkheid over het hoofd gezien kan worden. Sara heeft een broer en een zus gekregen. Ze vind ze heel interessant, af en toe dan... meestal wordt er niet naar omgekeken. Maar zo heel af en toe wordt er geroepen: Hallo teunnnn, hallo evaaaaa... en daarna komt ook: hallo saraaaa, hallo mama, hallo papaaaa... Dag babiessss. Babies kijken??? en dan mag sara op de grote kruk bij de box staan om babietjes te kijken. Op het moment ligt er daar maar één in en is sara soms wat teleurgesteld, maar daar komt hopelijk binnenkort verandering in.

4-11-2009

Het is November. Kun je het je voorstellen? Ja jullie wel... ik amper. Voor mijn gevoel is het net juli, al voorspellen de weersberichten niet de bijpassende temperaturen.

De RRRR is in de maand en bij Sara betekent dat: GRRRRRR.... ze is bozig, bazig en bezig. Dat laatste is op zich heel fijn, ware het niet dat dat menigmaal is met dingen die niet dienen te gebeuren zoals het uitpakken van álle luiers in de verschillende maten, het op zijn kop houden van de drinkbeker en daarna zeuren dat het 'gevallen' is... waarna je alle appelsap fijn plakkerig over de tafel heen smeert, het uit je mond laten 'vallen' van allerlei etenswaar (het liefst nadat je het al tot moes hebt gekauwd), het ontharen van knuppel de kat en meer van dit soort ongein. Het is wel heel slim om te zien dat ze daarbij met het liefste glimlachje jouw kant op kijkt: kijk mama, ik weet dat het niet mag, maar jij zit toch met kind en fles op schoot dus wie doet me wat! Het bozig en bazig overlapt elkaar menigmaal... vaak begint het met bazig, waarop mama en papa (geheel volgens de hierarchie) corrigerend bazig terug doen waarop Sara erg bozig kan doen... Goed voorbeeld: Sara is bezig de kat aan zijn staart en oren te trekken... mama zegt dat poes dat vast niet leuk vind en Sara er nú mee moet stoppen. Sara gaat lekker door en poes kijkt boos naar Saar.... Mama waarschuwt nu dat Sara écht moet stoppen en als ze het nog een keer doet dat ze dan in de hoek gaat. 'Hoek' roept Sara blij (is blijkbaar vergeten dat het daar minder gezellig is dan in de kamer)... Ze kijkt twee keer rond, giechelt en mept poes op zijn hoofd. Mama grijpt Sara bij kop en kont en twee tellen later zit ze brullend in de hoek... we tellen af van 60 naar 0... dit kan eventueel ook wanneer sara met boeken op het hoofd van Teun of Eva mept, ze op de dunne houtjes van de box klimt, ze bedenkt dat de cd's een nieuwe volgorde behoren te hebben etc etc etc... ik moet eerlijk zeggen dat het overdag allemaal wel meevalt, bozig viert vooral hoogtij bij het avond-eten... niet als er niets gegeten hoeft te worden, dan zingt Saar de longen uit het lijf, maar stel je nou eens voor dat je bij het avondeten ook werkelijk iets moet eten.. NOU JAAAAA... dan is er nog maar één passend woord: NEE NEE NEEENEENEEEEEJJJJJJ... mept mij op de arm en roept: Hé!!!.. pardon? best dan eet je maar niet. Je valt nog niet van je stokje en bent ook nog niet graatmager (al ben ik benieuwd wat ze volgende maand bij het consultatiebureau zeggen van haar afmetingen/gewicht)

Zijn er dan geen leuke berichten om te melden? Zeker wel. Sara is een opperbest meiske, ze vind het erg leuk om te zorgen voor Teun en Eva. Ze speelt bij tijden lief zelf met haar blokken waar ze geen genoeg van kan krijgen en boekjes lezen is superfavoriet... elke dag worden ze tot in den treure doorgebladerd en wéér is dikkie dik een broodje aan 't eten en heeee, daar is de koe Ada ook weer. Ze heeft geleerd om, onder enige begeleiding, zelf de trap op en af te komen en zegt daarbij keurig bij elke trede wat ze gaat doen. 'even staannn, en op de knietjes... even staan, en op de knietjes... en dat dertien keer. Ze eet tegenwoordig een peertje in stukjes en ook een banaantje gaat er in en da's een fantastische verbetering met vorige maand vergeleken want toen hoefde je niet aan te komen met fruit in stukken... stel je voor, alsof 't vergif was! De fles is nu ook geheel het verleden. Ik had voor de nieuwelingen de flessen nodig en dus moest sara maar leren uit een tuitbeker te drinken. Dat kon ze prima, op het kinderdagverblijf, maar thuis vertikte ze het. Gelukkig gaat dat nu prima en drinkt ze keurig haar melk en sap uit de eendjesbeker. Mijn mams heeft haar geleerd zélf met de vork te eten, eerder prikte ik het altijd voor haar aan de vork, maar nu zet je het bordje voor haar neus neer en vraagt ze zelf om het bestek als je het onverhoopt vergeten bent.

Sara houdt nog steeds van dansen en weet nu dondersgoed waar het geluid vandaan komt en dat de cd aan aan aan en nog vaker aan kan....'muziek maken???' is vaak de vraag die je dan hoort. We leren sara het nu netjes te vragen. Mama??? ja... Mag muziek aannnn??? tuurlijk... en daar gaat ie weer: in een groen groen groen groen knollen knollenland... die haasjes zitten daar al eeeeeuwen heel parmant. Als het weer het toelaat en ik heb assistentie ga ik graag met sara even naar het park de eendjes voeren. Het liefst doet ze dat op haar eigen driewieler... die ik dan weer wel moet duwen, maar dat mag de pret niet drukken... eendjes zijn LEUK. Samen met koe en ezel beleeft ze grote avonturen, koe en ezel kunnen namelijk vliegen, net als de bal... 'Koe vlieeeegggg' roept ze dan en zwengelt het ding door de kamer... hmmmm, ik mag hopen dat dat alleen bij zachte dingen blijft en anders heeft Dave iets te corrigeren aangezien hij het haar ook heeft aangeleerd. Koe, ezel, Teun, Eva en de kat krijgen ook altijd een beetje van waarvan sara aan het smikkelen is. Helaas voor allen geldt dat ze óf nog geen vast voedsel eten (of het nooit zullen doen) of geen rijstwafel lusten. Koe en ezel worden lief toegedekt: 'dag ezel... DOEIIII....' en daarna trekt saar het lapje weer van ze af en zegt: GOEIEMORGENNNNNN... dat is dan wel weer superschattig nietwaar...

ook probeert saar nu zelf haar schoenen aan te trekken... al wil dat nog niet altijd lukken... veters zijn ook moeilijk

Al met al gaat het eigenlijk zoals het hoort te gaan met een kind dat over 4 maanden twee wordt gezien het puberale gedrag en de blijkelijk daarbij horende zin: ik ben twee en ik zeg nee... 't Heeft allemaal zijn ups en downs en veel genietmomenten

5-12-2009

Vandaag vieren we niet alleen het sinterklaasfeest in het klein, maar nemen we ook afscheid van de 20 maanden die Sara de gehele vorige maand was.

Morgen gaan we dus over op 21 maanden... Zelf zeg ik altijd liever: Sara is een jaar en 9 maanden... van mezelf zeg ik ook niet dat ik 389 maanden ben... wat klinkt dat oud! bijna net zo oud als Sinterklaas in hoogst eigen persoon. Rood is mijn favoriete kleur, dat wel... maar ja, die mijter hè... daar krijg je dan toch rare reacties van lijkt me.

Maar goed, waar had ik het over. Sara! Het meisje met de blonde krulletjes en die schattige blauwe kijkers die zo lief zingt en vriendelijk glimlacht naar iedereen.... en die een kleine draak kan zijn als de buitenwereld niet kijkt. Het gaat onze Saar natuurlijk ook niet in de kouwe kleren zitten, een Teun en een Eva er bij zijn gekomen. Ook zij merkt een verschil. Dat heeft soms tot gevolg dat ze zich niet altijd even gezellig uit. Wanneer er iets niet lukt kon ze eerst enkel schreeuwen, nu is er de 'gilstand' bijgekomen. Dat wil zeggen dat onze oortjes niet altijd tuiten van de tweeling, maar ook van Saar. Toegegeven dat het ook erg frustrerend is als er dingen niet lukken en ik ook weinig geduld heb... Ik flikker die legpuzzel na 5 minuten naar de hoekjes zoeken al in de vuilnisbak. Misschien moeten we een puzzel proberen met 4 stukken, heb je altijd een hoekje te pakken.

Nu even wat zeer positiefs over de interactie met die twee want Sara wil ze heel graag helpen (en wil mama en papa ook graag helpen) ze wil de flesjes aangeven en speelgoed en de speentjes, de doekjes etc... Ik zet haar af en toe in de box bij de twee er bij en dan troost ze Eva en Teun door zachtjes op hun buikjes te kloppen en te aaien. 't Is wat dat aangaat een zoet kindje al blijf ik er wel bij staan want die 'oegies' zijn toch wel heel aantrekkelijk om in te prikken.

Sara wil graag gaan lopen. Het lukt nog niet alleen, maar aan één handje gaat het steeds beter. We hoeven nu geen hand meer te geven, aan een vingertje heeft ze genoeg (in later levensjaren wordt dit naar alle waarschijnlijkheid weer omgedraaid getuige het gezegde). Maar goed, een begin is er. We doen veel oversteekspelletjes waarbij ze van de ene persoon naar de ander moet lopen, wat ze met veel plezier en gelach doet... een los stapje zetten is daar ook nog niet bij.

Elke ochtend als we Sara's kamer binnen komen zegt ze steevast: goeiemorgen, zonder zorgen... en dat hopen we zo te houden. Daarna aankleden waarbij ze elke dag vraagt of we gaan douchen (verzorgen we je zó slecht meissie???). Zelf vindt ze het nu ook leuk om zich aan te kleden en roept bij de verschillende handelingen wat er gedaan moet worden mochten wij niet meer weten wat te doen: Pyamabroek uit, mailot aan, schone luier....

Sara houdt er ook erg van zich op te tutten, ze heeft een sjaal van mama gekregen en doet die nu telkens om haar nek en roept daarbij op een zoet toontje: Sara mooooiiiiiiii... Ja meid práchtig... ook haar eigen houten kralenketting is een favoriet. Die moet om en af en om en af en om en af en om... nou ja u raadt het wel...

Daarnaast blijft dansen zo favoriet... Ze zegt dan heel hard: Muziek aan!!!! waarop ik geheel opvoedkundig haar zeg dat ze dat netjes moet vragen... daarop volgt dan een zin als: mamaaaaa????? muziek maken?... en daarna het antwoord wat ze het lieft hoord: tuurlijk!!!

Ze gaat enorm graag op pad, maar daarbij moet altijd rekening gehouden worden met het feit dat Saar graag van 'NU' en 'DIRECT' houdt... zeggen dat je zó gaat fietsen is dus een fout die je maar één keer maakt want het huis is te klein als je dan nog besluit eerst even van het toilet gebruik te maken. Maar eenmaal op de fiets of in de pukkie (buggy) is alles weer goed. Naar de eendjes en de paardjes, zelfs nu het weer het bijna nooit meer toelaat... het komt haar áltijd goed uit. Wij hebben hier weer een buitenvrouwtje. Saar en ik zijn laatst ook nog even naar de moestuin geweest en ook dat vond ze geweldig. Dave kocht meteen mooie nieuwe laarzen met een piraat er op voor haar, want piet piraten zijn ook favoriet!

Sara eet tegenwoordig vaak twee boterhammen die ze van mij met een vorkje te eten krijgt, maar van papa gewoon dubbelgevouwen. Saar eet dan het liefste eerst de korstjes op en begint daarna aan het binnengedeelte. Tja, verschil moet er wezen. Daarnaast leert ze ook steeds beter zelf eten. 's Avonds is het soms niet mogelijk aangezien ik anders de bietjes tegen het plafond heb hangen, maar aardappels met boontjes en een stukje kip gaat prima zelfstandig. Saar houdt heel erg van aardappeltjes met jus... ennnn van BROCCOLI... en bloemkool met een sausje, van worteltjes met peterselie, of van boontjes of vannnnn ... tja, van alles eigenlijk, tegenwoordig zélfs van een pannekoek (als ie maar door mijn mam gebakken is hè)

Nu de Sinterklaastijd aangebroken was mocht ze een aantal keren haar schoen zetten. Wij hadden haar een aantal sinterklaasliedjes geleerd die zij dan ter ore kon brengen op het moment suprème. Sinterklaasje bonnebonnebonne is toch wel het makkelijkst, maar zie de maan schijnt door de bomen komt er ook prima uit. En 's ochtends? We zijn er inmiddels wel achter dat ook Saar voor zoetigheid zwicht. Ze krijgt het bijna nooit, maar weet precies het doosje met banaantjes bij de supermarktkassa te vinden en weet ook héél goed dat er chocolaatjes in de adventskalender te vinden zijn. 's Ochtends na het schoenzetten had ze het chocokikkertje dus al vóór het ontbijt achter de kiezen...

We hebben de mand met speelgoed maar weer eens uitgezocht en daar kwam toch wel een heleboel spul uit waar saar niet meer mee speelde, gelukkig dat het weer December is, dan wordt de boel weer aangevuld waarna hij in Maart weer uitgepakt kan worden omdat er dan weer een níeuwe lading bij komt. Ook is er een heus tafeltje met een stoeltje voor haar in huis gekomen. Ze klimt zelf op de stoel, al kan ze nog niet met de voeten aan de vloer, en kan daar dan lief kleuren en tekenen. Zo hebben we ook het pakpapier gemaakt voor Sinterklaas.

En de viering van Sinterklaas zelf?? Die was klein maar fijn. We hebben pepernoten gebakken en de cadeautjes voor het meiske uitgepakt. Sinterklaas heeft haar een serviesje gegeven, houten dieren en een nieuw dikkiedik-boek... ze is er reuze blij mee. Ineens lijkt ze zo groot als ze daar op de grond zit met haar kopje en schoteltje waar ze druk in aan het loela is (saar kan de rrrrrr niet goed zeggen en dus is roeren, loela). Ik ben maar wát trots op het kleine meisje, ondanks haar kleine onhebbelijkheden is het een grote schat.

8-5-2009

Sara is BIJNA twee

Vorig maand was jammer genoeg té hectisch om een fatsoenlijke blog over Saar te schrijven maar nu de rust is wedergekeerd is het dan eindelijk zover.

Vanaf December is er best een heleboel gebeurd. Je zou het haast vergeten nu het zo dooit, maar in halverwege die maand is er hier een bak sneeuw gevallen waar je U tegen zegt en Saar vond het maar hélemaal niks. Het is koud, en nat en raar en nieuw en tja… zij is een ‘wat de boer niet kent’ type en dat geldt niet alleen voor eten. Alles wat nieuw is moet eerst grondig geïnspecteerd worden waarna er een mening gevormd wordt die meestal in de trant is van ‘nee… neenee…neeneeneeejjjjj’. Saar heeft een mama die vooral van de ‘ja… jaja… jajajajaaaaa’ is en dus wordt Saar af en toe onder luid protest toch aan een aantal experimenten onderworpen. Half December heette dat experiment: lekker buiten spelen in de sneeuw… Saar won en het werd NEENEEE NENENEEEEJJJJ…. Met vooral veel decibel aan protest. Sara houdt niet van sneeuw, houdt al niet van lopen, en als ’t dan toch moet dan doet ze dat écht niet in die witte ellende… Jammer, sneeuw is zó leuk… en je kan er zo van genieten. Ik krijg het haar niet aangepraat. En wie lukte het wel? Mijn moeder hahaha… En daarna was het om de haverklap: ‘sneeuw kijken? ’t Is een beetje koud buiten’… Ja saar, hééél koud, zullen we even in de sneeuw stappen? ‘NEENEE… NEENENEEEEJJJJ’ zucht…

Zoals te lezen is, is ’t niet alleen een ‘wat de boer niet kent’ type, maar ook een kont tegen de krib-mens… héél fijn zo’n combinatie. ’s Avonds met eten is dat ook heel leuk, vooral als je iets nieuws eet wat zij nog niet eerder heeft gehad. Meestal eindigt zo’n diner voor drie in een ietwat krampachtig gezellig samenzijn van papa en mama waarbij Sara alleen haar bakje yoghurt leeg eet en daarbij héél trots kijkt. Fantastisch meid, je hebt écht goed gegeten.

In December had Sara er ook een handje van om ’s middags niet te willen slapen, lag dan tot ver in de middag te keten in bed, om vervolgens om 15.00 in slaap te vallen waarna ik haar om 16.00 er weer uit plukte en zij dan niet wakker te meppen was. Dat is nu weer over, in Januari is ze weer ‘lief’ gaan slapen van 13.00 tot 15.00 en is ze ook weer wat beter te genieten.

Hier in huis heeft een aantal virussen rondgewaard die zij waarschijnlijk van het kinderdagverblijf mee heeft genomen. In combinatie met het winterweer heeft Sara eigenlijk tot en met haar ziekenhuisopname van begin Januari gekwakkeld met haar gezondheid. Eerst hoesten, daarna ontstoken ogen, daarna wéér hoesten, koorts. Ellende dus. Een week of twee is er dus niet veel méér gebeurd met haar dan zich náár voelen en niet gezellig zijn. Gelukkig is dat nu allemaal achter de rug en kunnen we weer gewoon doorgaan met ons peutergedrag. Ik probeer de adviezen van ‘geen vragen stellen, maar gewoon zeggen wat er gaat gebeuren’ ter harte te nemen en dus heeft Sara helaas niet veel te kiezen. Sara, we gaan nú handen wassen, we gaan nú eten, we gaan nú naar bed, we gaan nú naar school. Sara is daar geheel aan gewend, maar mocht je het dan in je hoofd halen om het ‘nú’ wat je net verkondigde nog even uit te stellen dan is het hek van de dam. Bleren, schreeuwen: WANT WE GINGEN TOCH NAAR BUITEN??? Je had het beloofd mama en nou moet jij weer zo nodig plassen/haren kammen/jas aantrekken/deo opdoen/boodschappenlijstjes afmaken/nog even naarboven rennen voor weet ik ’t wat nou weer… Tja, waar herken ik dat van? (niet dat ik bij alles ga stampvoeten hoor, maar ’t gevoel komt redelijk overeen….. géén geduld)

Sara heeft niet alleen géén geduld, maar als er iets niet lukt dan is ze volkomen van de pot, helemaal in de ‘frust-stand’ en wordt er op luide toon boos gedaan tegen het ‘voorwerp’ wat zo ontzettend tegenwerkt.

Voorbeeld: Sara heeft een eigen boot (lees: aankleedkussen) en daar kan je fijn op varen. Maar ja, de boot staat ook wel eens op zijn kant tegen de muur aan met de stoel er voor… je raadt het al: BOOS! Wij vertellen haar dan geheel correct dat wanneer er iets niet lukt je het nóg een keer moet proberen of moet vragen of iemand je wil helpen… boos tegen de boot meppen is vrij nutteloos…

Gevolg:

Saar is nog steeds boos op de boot, maar gilt nu uit frustratie 60 keer achter elkaar: nog een keer, nog een keer, nog een keer… aaaaaarrrrrgggghhhhh…. En flikkert dan de boot door de kamer. Blijkbaar kan ze ’t nog niet opbrengen om optie twee in te schakelen en ook dát heeft ze niet van een vreemde

Ik vind het éigenlijk wel heel erg mooi om te zien dat ze zich zo aan het ontwikkelen is, een heel eigen persoon wordt, waar ik tóch een heleboel in herken. Je word weer eens met de neus op de feiten gedrukt.

Op de een of andere vreemde manier kan ze dan wel in opperste concentratie en met veel geduld een mooie tekening maken of een enorme toren van haar duplo. Ze heeft al een heleboel mooie tekeningen gemaakt en de kunstwerken zijn inmiddels in menig huishouden te bewonderen. Helaas voor Saar worden ze niet allemaal bewaard, maar ik heb haar verzekerd dat de vuilnismannen vast ook een oog voor kunst hebben en er vast een heleboel van een einde op de vuilstort gered worden.

Wat ook héél schattig is om te zien, is dat Sara weer een klein beetje baby is op sommige momenten. Dan wil zij ook onder de babygym en ‘lekker liggen’, dan wil zij ook weer een flesje (jammer genoeg heeft ze dan écht pech), dan wil ze lekker op schoot en knuffelen, dan wil zij ook met de rammelaar spelen… lief, maar je bent er een béétje te oud voor meiske.

In de komende maand zullen we ons voorbereiden op een feestje. Sara wordt twee. Een nieuw jaar met weer heel wat nieuwe dingen om te leren. Lopen bijvoorbeeld. Heel frustrerend is het om te zien dat je kind aan één vinger door de hele kamer rent, maar als je haar los laat, direct door de hoeven zakt. Ook zullen we in het komende jaar leren hoe je kan dansen, want dat lijkt mama toch wel een heel leuke combinatie aangezien Sara heel mooi kan zingen. En misschien leren we ook wel steppen, en fietsen met zijwieltjes. Misschien… we zullen eens zien wat de toekomst gaat brengen.