Het feest kan altijd nog completer
Zoals in kleine berichtjes geschreven ging het sinds maandag avond niet zo goed met Sara. Ze spuugde bijna elk eten er weer uit en drinken wilde ze eigenlijk niet zoveel. toch was ik tot dinsdagmiddagniet geheel ontevreden over de hoeveelheid vocht die ze tot zich nam. Helaas wilde ze vanaf dinsdagmiddag niks meer drinken. ik heb haar nog wel 200 cc pap kunnen geven, maar de gehele dag had ze eigenlijk nauwelijks natte plasluiers gehad. Vanmorgen had ze, net als de twee voorafgaande dagen weer 39,5 koorts. Wéér wilde ze niks drinken, niet eten. Bij 50 cc melk bleef het en Dave ging met haar naar de huisarts. Die adviseerde koele joghurt en wat fruit. Joghurt wilde ze wel eten, ik had nog enigszins hoop dat ze wat op zou knappen. Om half twaalf viel ze om van de slaap en heeft Dave haar te slapen gelegd waar ze om half twee uit ontwaakte omdat ze erg over moest geven. Beneden gekomen braakte ze nog meer uit, wat eigenlijk onmogelijk is want er zat immers niks ín.... spoednummer van de HA gebeld want die hadden voor de miljoenste keer om onduidelijke redenen de voicemail er op staan. 'ja, je belt op 't spoednummer, zegt de assistente... NEEM DAN OP! denk ik dan....
Huisarts heeft het ziekenhuis gebeld en daarna mij weer dat ik Sara direct door kon loodsen naar de kinderafdeling en niet naar de spoedeisende hulp hoefde... dat scheelt weer een uur of twee wachten. Al met al moet Sara daar blijven en krijgt ze met de sonde vocht toegediend. Althans, zo was het plan. Sara kokhalsde echter bij het inbrengen tot drie keer toe de sonde via haar mond weer uit... Men probeert haar nu elk uur een klein beetje aan te bieden via haar gewone tuitbeker.
Ik weet niet zo goed wat ik moet voelen nu... het huis is leeg, ik heb zorgen om de kinders, maar de zorg er niet meer vóór. Dat zou enige opluchting moeten geven, maar dat voelt niet zo. Babietjes kunnen nog niet zoveel, begrijpen nog niet zoveel, gaan lekker slapen als ze moe zijn (die van mij tenminste)... Maar kindjes van bijna twee is een heel ander verhaal. Die snappen heel goed dat ze niet thuis zijn en dat mama weg gaat. Ze snappen alleen níet dat je straks weer terug komt en dat maakt het afscheid nemen toch wel moeilijk. Ik heb mezelf toegesproken dat ik hetzelfde doe als thuis: gewóón weggaan, aai over de bol, kus en tot straks. En dan het gehuil proberen te negeren... Ik weet niet wat te denken, ik weet niet goed wat te doen...
reacties (0)