Hoe gaat het met...?
Dag allemaal,
Het is al van eind januari geleden dat ik nog op BB zat, dus heel normaal als je nu denkt "nou, wie was dit nu weer?" :-)
Ik had eind 2010 een miskraam op 13w toen we de eerste keer zwanger waren. Toen ontdekte ik BB en meer dan een jaar lang waren jullie mn dagelijkse afspraak! Op verdrietige en wanhopige momenten, maar ook om heel veel vreugde te delen. Op 20 oktober 2011, net geen jaar na ons Sterretje, werd een kerngezond klein mannetje geboren. En hup, plots ben je echt mama en verandert alles rond je. Ik ben als vrouw sterker geworden, en heb mezelf alle tijd gegeven om "mama" te leren zijn. Ons zoontje was meteen een zonnetje in huis, sliep na 7 weken een eerste keer de nacht door en van dan af kan ik de "lastige" nachten nog op mijn twee handen tellen. Hij groeit en bloeit en doet alles lekker op zijn eigen tempo... En zo vierden we afgelopen zaterdag al weer zijn eerste verjaardag.
Ik ben met BB vrij plots moeten stoppen toen ik weer aan het werk ging na 3 maand fulltime quality time met mn zoontje. Meteen weer voltijds en meteen in een heel hectische wereld terecht gekomen... ik haalde het echt niet meer om alles geregeld te krijgen en dan ook nog wat tijd te vinden voor jullie lieve meiden... Mijn enige doel was om een ritme te vinden, samen met mn man, waarin zoontje en werk en huis en... in evenwicht gecombineerd konden worden. Eigenlijk hebben we dat vrij snel gevonden, ons gezinnetje draait goed en het voelt ook echt helemaal goed. Ook al lopen we soms onze schaduw wat voorbij, je hoeft dat lachend ventje maar te zien 's morgens en je ziet de dag volledig zitten. En ook na een overvolle dag, valt alles zoooo van mijn schouders als hij 's avonds op de opvang begint te lachen en blij is dat hij mama ziet!
Ik heb ook wel wat tegenslagen moeten verwerken afgelopen jaar, maar het helpt me telkens als ik denk "een mama kan alles, als je de pijn van bevallen doorstaan hebt, dan kan je echt alles!" :-)
Ik ga zeker niet dagelijks op BB zijn hoor. Maar af en toe even kijken hoe het met jullie gaat, dat probeer ik wel weer te doen. Van sommige van jullie zag ik al supergoed nieuws, mama geworden of zwanger na veel problemen. Van anderen laat het wonder nog steeds op zich wachten en daar heb ik pijn van... Ik heb eindeloos veel respect voor jullie vechtlust en doorzetting, echt waar. En hopelijk blijven jullie de moed vinden om door te zetten, want het kan opeens toch nog ook aan jullie zijn. Heb ik onlangs ook bij vrienden mogen meemaken, na 3 jaar uitzichtloos door de medische molen (nu 21w ver!!).
Ik ben benieuwd hoe het met jullie gaat, helaas veeeeeel te veel berichten om bij te benen, dus ik lees het wel binnenkort hé! en ja, wij zijn nu in ronde 1 om voor een nieuw wondertje te gaan. Na ons Sterretje* en ons zoontje, zouden we graag nog een kapoentje extra in ons huis zien opgroeien. We hebben geen haast, eerlijk: ik ben nu al weer wat bang voor moest het lukken en we weer door die stress-eerste-12w moeten, ons gezinnetje is al af met ons 3-tjes, maar hopelijk komt er toch nog een wondertje bij... We zien wel wat de natuur en de tijd voor ons in petto hebben...
Heel veel liefs aan jullie allemaal! Fijn af en toe terug te zijn! X
reacties (0)