Anderhalf!

Vandaag is Leon 18 maanden. Toch wel een kleine mijlpaal eigenlijk. Ineens kun je weer met (halve) jaren rekenen in plaats van maanden.

Het gaat goed met Leon. Hij leert heel veel heel snel, kan van alles aanwijzen, maar praten zit er nog niet echt in. Ook hebben we dat hij soms wel iets kan zeggen, en dat hij het een paar weken later ineens weer weigert. Zo hebben we even oma gehad en hihiiii (paardje), maar nu komt het niet meer over zijn lippen! Alles waar hij geen woord voor heeft blijft 'dattuh'. Ik merk het wel wanneer hij echt gaat praten.

Verder hebben we ook een paar minder prettige dingen, zoals schreeuwen! Heel hard en het liefst in de auto, zodat je machteloos achter het stuur zit terwijl je trommelvliezen langzaam beginnen te scheuren. Heel vervelend. Ik heb het idee dat het negeren het beste werkt op de lange termijn, maar ja daar hebben onze arme oortjes nu niet zo veel aan.

Sinds kort heeft hij ook last van verlatingsangst. Het begon bij de leidster van het kdv. Als zij uit beeld was, dan had je de poppen aan het dansen. En nu hebben wij er ook 'last' van. Het wegbrengen van het kdv gaat minder makkelijk en ook Joris had grote moeite om hem bij opa en oma te droppen. Gelukkig weet ik dat het een fase is en dat het heel normaal is. Straks maar even zoeken wat je het beste kunt doen dan.

Verder zijn we aan het kijken voor een nieuw huis. We hebben geen haast, maar iets groters binnenkort zou wel leuk zijn. Nadeel  is alleen, dat ik ook op zoek ben naar nieuw werk en dat maakt het allemaal wat ingewikkelder. En natuurlijk moet het ons huis nu ook nog verkocht worden. Het plan nu is : werk, verkopen, kopen. Maar ja, ik zie allemaal wel hoe het echt gaat lopen.