16 maanden

Leon is (bijna) 16 maanden. En ik vond het wel weer eens tijd voor een echte update.

Leon
Leon loopt al lekker rond en gedraagt zich als een echte dreumes. Met andere woorden de wereld is te klein als meneer zijn zin niet krijgt. We proberen hem maar te negeren, maar dat is toch wel lastig. Hij is verder lekker aan het kletsen. Erg grappig vind ik dat hij toen we naar buiten gingen van het kdv ineens naar boven wijst en Maa! zegt. Ja, inderdaad, dat is de maan! Waar hij dat vandaan heeft, geen idee. Net als dat mijn koe 'boe' zegt, maar die van Leon zegt 'mmm'. En een deur heette eerst 'duh' en nu ineens 'doedoe'. Ook grappig: standaard als ik hem oppak dan gaat hij zwaaien en zegt hij 'dada'. (of we nu weggaan of niet)

Hij eet heel erg goed, alleen heeft hij wel eens wat opstartproblemen. Zo vliegen de eerste happen op de lepel soms het huis door of moeten we eens soort deal maken. Ik schep op en geef de lepel dan aan Leon, hij stopt de lepel dan in zijn mond en ik krijg de lepel leeg weer terug. Het liefst geef ik hem maar iets wat hij makkelijk met zijn handjes kan eten. Dan loopt hij lekker te smikkelen (en te knoeien) en kunnen wij zelf ook lekker eten.

Hij heeft al een paar kiezen en met het eeuwige gekwijl ga ik ervanuit dat er meer op komst zijn. Maar ook ik ben niet van plan om met mijn vingers dat mondje in te gaan om te voelen. Levensgevaarlijk! Verder is hij te bewegelijk, dat ik te weinig kans krijg om eens goed te kijken.

Ook heeft hij regelmatig last van een lijm- of loopoor. Erg vies, maar goed, de smurrie komt er dan tenminste uit. Beetje jammer was wel dat het begon te stinken, dus toen maar naar de dokter gegaan. Eenmaal bij de dokter was er natuurlijk niet veel meer aan de hand, maar ze zag nog wel duidelijk de viezigheid en rook het ook. Helaas weinig aan te doen, veel neusdruppels en luuf. Behandelen als een verkoudheid dus. Ik heb nog geluk dat de smurrie eruit komt en de druk dus niet op zijn oor komt te staan.

Leon heeft nooit koorts! Het ergste wat ik heb gemeten is 38,6 en dat was ergens in de eerste weken na de geboorte. Nadeel daarbij is dus wel dat ik niet weet of ik 38,5 al als dikke koorts moet zien, dat Leon gewoon prima is of dat ik als koorts een bepaald symptoom van iets is er dus rekening mee moet houden dat hij dat dan gewoon niet krijgt. Lastig dillema, ik hou hem als hij zich raar gedraagt toch maar goed in de gaten ook al heeft hij geen koorts.

Mamma
Lichamelijk gaat het met mij eindelijk goed. Een week na de bevalling kreeg ik ontzettende bekkenklachten en nu 16 maanden later heb ik eindelijk het idee dat ik 'genezen verklaart' ben. Het is nog wel een zwakke plek, maar ik heb er geen last meer van. Ook kan ik eindelijk weer normaal op mijn zij liggen zonder dat het zeer doet. Verder kan ik weer gewoon niezen zonder in mijn broek te piesen :-) Een dikke kriebelhoestaanval is echter nog wel funest, dus als ik eraan denk doe ik maar braaf mijn bekkenbodemoefeningen. Dat ik bijna anderhalf jaar bezig geweest ben om bij te komen van de (klachtenloze) zwangerschap en (relatief gemakkelijke) bevalling is mij zwaar tegengevallen. Ik ben ook duidelijk niet toe aan een tweede kindje en ik weet nog niet eens zeker of ik er wel nog eentje wil. Maar tijd heelt alle wonden, dus wie weet...