Lang geleden!

Jemig wat is het alweer een tijd geleden dat ik een blog geschreven heb. Na 5 jaar dagelijks op de bb te hebben rondgelopen kan ik eindelijk zeggen dat de snelheid er hier uit is. Ik ben er nog wel regelmatig. Om te kijken hoe het met mijn vrienden gaat en om eventuele vragen te lezen, beantwoorden of zelfs te stellen, maar het dagelijk kletsen op het forum is er niet meer bij.
Jammer? Ja ergens wel, maar tegelijkertijd is het goed zo. Ik heb een aantal zeer goede vriendinnen gekregen die ik nog regelmatig via andere media spreek. Ook weten we elkaar tegenwoordig telefonisch te vinden.

Ik sluit nog geen periode af. Dat kan ik gewoon niet. Teveel is hier de laatste jaren gebeurd en daarbij komt dat je nooit weet wat de toekomst nog mag brengen. Nee, helemaal afsluiten kan ik nog niet. Vandaar dat ik voor “Old time sake” even een gezellig blogje wil plaatsen van mijn twee schatten van kinderen.

Mick is mijn lieve grote knuffelbeer. Je kunt je geen eigenwijzere kerel voorstellen. Een klimgraag, ondeugend kereltje met een enorm gevoel voor humor. Nu al! Mick groeit als kool. Inmiddels draagt hij al maat 98! Hij praat een fijn woordje weg.

Afgelopen weekend zijn een weekendje weg geweest naar de zee. Voor beide kinderen was het de eerste keer dat ze zee zagen. Dena heeft zich flink vermaakt met het zoeken naar schelpen. Mick wilde vooral in de modder stampen, naar de zee toe rennen en tegen de boten schreeuwen. Ze vonden het geweldig en het was voor ons als ouders ook super leuk om te zien hoe de kinderen op de zee reageren. We zijn ook naar het Arsenaal in Vlissingen geweest. Naar de piraten! Mick schreeuwde al dagelijks “Aiii maatje” en dat hebben we met dit bezoekje een beetje erger gemaakt. Schatten zoeken, spelen in de binnenspeeltuin en de kermis. Het was echt Mick zijn privé uitje. Al vond Dena het ook super spannend!

Mick durfde ook de roggen te aaien. Hij gilde het uit van plezier. HIer zijn ze aan het kijken naar de dansdende skeletten.

Op de crèche doet Mick het ook echt super! Ik heb net het welbevinden gesprek met de leidsters gehad en hij is weer welbevonden:) Hij doet lekker mee met de groep. Heeft een erg goede taalontwikkeling en is ook daar een grote boef. Hij daagt de leidsters regelmatig uit en neemt ze daarbij ook nog weleens in de maling. Wat toch hilarische momenten op de groep kan leiden. Al met al waren ze zeer tevreden over hem en deze mama groeide weer een beetje van trots!

Dena gaat inmiddels alweer een tijdje naar de basisschool. Jullie herinneren je vast nog wel mijn blogje over haar snelle ontwikkeling. Voor enkele weken terug heb ik een gesprek gehad met de juffen van Dena. Ze is door 3 juffen geobserveerd, heeft extra testen moeten doen en ze hebben met haar een kindgesprek gevoerd. Dit alles heeft ons als ouders samen met de school doen beslissen haar versneld door te laten naar groep 2. Dena is haar tijd snel vooruit. Mijn zorgen over haar sociale aspect verdwijnen steeds meer. Ze wil graag spelen met de kinderen van groep 2 en dat gaat ook erg goed. Daarnaast zal ze altijd een “loner” blijven, maar dat herken ik wel. Ik heb vroeger ook nooit veel vrienden gehad. Ik deed vooral mijn eigen ding.

Het is niet zo dat Dena geweldig kan lezen of rekenen, maar Dena is op alle gebieden bijna een jaar vooruit op wat ze moet kunnen. Zowel met rekenen als op taalgebied, maar ook haar algemene ontwikkeling, het leggen van verbanden, haar geheugen en nog veel meer aspecten zijn meegenomen in deze beslissing. Ergens vind ik het een enge beslissing. Als deze trend zich doorzet zal ze net 11 jaar oud zijn als ze van school komt en de grote boze buitenwereld in moet gaan. Ik heb er maar vertrouwen in dat ze dat tegen die tijd ook aankan en dat wij haar daar zo goed mogelijk in zullen begeleiden.

Wel heb ik afgesproken met de school dat wanneer ik het idee heb dat Dena faalangstig, ongelukkig of sociaal geen aansluiting vindt. Ze het tweede jaar nog een keer zal doen. Elke 8 weken hebben we een evaluatie om te controleren of we de juiste keuze hebben gemaakt!

Inmiddels zit ze dus een paar weken in groep 2 en ze laat inderdaad tekenen van faalangst zien. Voor het eerst in haar leven vindt ze dingen moeilijk. Dena moet leren, hoe ze moet leren. Ze is gewend dat ze alles altijd al snapt en dat ze er weinig moeite voor moet doen. Nu loopt ze daar dus tegenaan. Het gevolg: Soms wat dikke tranen… “Mama, ik kan het niet” Elke keer breekt dan weer een stukje van mijn hart. Je wilt haar zo graag beschermen, maar mijn eigen ervaring als leerkracht en de kennis van mijn eigen dochter zeggen dat ik dit de tijd moet geven. Het is goed dat ze een keer moeite voor haar werk moet doen. Dat hoort ook bij het schoolleven. Niet alles is makkelijk!

Verder is ook Dena een heerlijke meid. Ze heeft een duidelijke eigen mening en ze moet soms strak worden aangepakt, maar dat zijn we van haar gewend. Dat bleek wel extra toen ze te maken kreeg met een lieve zwemjuf. Na een les of 5 ging madam een beetje aan het spelen. Ik heb er zelfs een paar lessen bij moeten zitten, omdat de juf niets met haar kon beginnen. Ik heb haar toen maar even heel duidelijk aangesproken en de keuze gegeven: Meedoen of niet meer zwemmen! Dat maakte indruk. Daarbij de zwemjuf ook aangegeven haar harder aan te pakken. Dena heeft duidelijkheid nodig. Lief vindt ze je toch wel! Nu zijn we een aantal lessen verder en het gaat een stuk beter. Ze heeft al een hoop dingen geleerd al is een diploma natuurlijk nog ver weg.

Tja, wat kan ik verder nog beschrijven… er is zoveel gebeurd sinds mijn laatste blogje….

Mijn ervaring is dat foto’s soms meer zeggen dan 1000 woorden.

Tot snel!