30 jaar 28 maanden en 30 weken

30 jaar ben ik alweer al weer enige maanden uiteraard maar het kickt er nu pas in ik zit nu dus bij het kleine selecte groepje van oudjes op mijn vrijwilligerswerk (gemiddelde leeftijd 22) al meer dan 12 jaar ga ik naar mijn vrijwilligerswerk eerst om te feesten en later om te vrijwilligen. heb net een oude blog over mijn terugslag van post partum gelezen.. god wat ben ik blij dat ik toen niet heb besloten te stoppen ermee maar gewoon mijn kaarten op tafel heb gelegd bij de vrijwilligerscoordinator hierdoor kreeg ik gelukkig veel begrip. 

een 30 jarige werkloze met psychische achtergrond en nog eens zwanger depresief zou ik me waarschijnlijk moeten voelen, maar niks is minder waar of het komt door de zwangerschap (ja ja alweer 30 weken) of omdat ik misschien helemaal beter ben.. geen flauw benul we zien het wel. meeste mensen die een psychische achtergrond hebben (ja je kan veel beweren maar ook depressie zorgt ervoor dat je zo'n achtergrond heb) weten hoe het is om nooit 100% op je eigen hersenen te bouwen.. 

ik lees dit op het moment terug en denk oef gloomy terwijl ik me juist zeer tevreden voel.

mijn meisje is nu 28 maanden oud is een echte deugniet zoals alle 2 jarige wilt uiteraard altijd haar zin hebben en het woordje nee en het woordje niet kan ze zeer goed uitspreken.. ze helpt mee met tafel dekken en afruimen en vind het heerlijk om te doen.. ze is er alleen niet altijd mee eens dat ze in de middag naar bed moet en ik hoor haar heel vaak nog spelen of mama roepen om maar naar beneje te gaan wat uiteraard van deze stoute mama niet mag lol.

ook ben ik nu 30 weken zwanger mijn buik is nu al bijna even groot als toen ik 40 weken zwanger was van mijn meisje (maar ja die was maar 2760 gram)  heb gister een echo gehad (helaas geen foto gekregen) en de kleine groeit goed de schatting is nu dat hij 1700 gram is en dus waarschijnlijk wel rond de 4000 gram komt..  

mijn lichaam reageerde gelijk met een harde buik van schrik want dat is toch wel een flink verschil met mijn poppetje die ik in mijn armen kreeg 2 jaar terug.  Ik kan steeds minder wat mij behoorlijk frustreerd vooral omdat ik deze keer wel verschrikkelijke nesteldrang heb en wil opruimen, wat ik helaas moet laten vanwege mijn heupen (en mijn vent niet ziet dus hij ruimt het niet op) nog 10 weekjes.. ik kan niet wachten tot ik zn gezichtje kan bekijken en kan aanraken