Terugslag

Het ging zo goed, ik voelde me fit en kon echt genieten van mn meisje zelfs met het weinige slaap dat we krijgen aangezien ons meisje nog steeds niet doorslaapt.

Toen begonnen de irritaties weer wat bleek mn vriend was oververmoeid en had een fikse vitamine D tekort (wat winterdepresie kan veroorzaken) je zou dan zeggen tja dan moet hij meer in de zon zitten, maar dat lukt hem niet vanwege zn werk.

Maar dat + stress en onzekerheid op mn werk en de naderende verjaardag van nikita en het vele regelen van eigelijk alles, maar ook de frustraties en ruzie's die ik heb met mn vriend heeft eigelijk weer een terugslag veroorzaakt. mn psych zat er op te wachten (ik dus niet).

maar ben weer moe en futloos, ik probeer dat tegen te werken om toch dingen schoon te maken, maar heb een kort lontje en moet om alles huilen, vande week toen een oude man van 80 zomaar spontaan met een meisje iets ouder dan nikita ging spelen midden in de winkel, een foto van mn opa die me knuffeld op 8 jarige leeftijd en net zelfs om een stukje van een kinderprogramma over de bevrijding van nederland (het orginele radiobericht)  en nu ik dit typ stroomt het weer over mn wangen, ik ben hier zo klaar mee.

Ik zit er zelfs aan te denken om met mn vrijwilligerswerk te stoppen terwijl ik het daar reuze naar mn zin heb, maar het valt met die post partum haast niet te combineren, ik wil helemaal niet stoppen maar moet even aanmezelf denken vermoed ik, binnenkort met de vrijwilligerscoordinator praten denk ik zo, misschien weet zij een goed alternatief voor tijdelijk.

nog 6 dagen en nikita is jarig en ik ben een wrak, lijkt me niet leuk voor mn meisje, probeer me nuttig te maken maar het gevoel dat ik daarin misluk is gigantisch groot