1 grote stap voor mij

Vandaag nadat ik mijn lieve meisje naar het kinderdagverblijf had gebracht ben ik richting mijn huisarts gegaan om mijn besluit te melden.

Voor de mensen die het niet weten (eigelijk iedereen vermoed ik) 2 weken terug ben ik naar de huisarts geweest voor mijn gemoedstoestand. Sinds een korte tijd heb ik richting mijn vriend en richting de katten een zeer kort lontje, ik raak snel geirriteerd en heb veel ruzie. paar weken terug was het dieptepunt de katten durven amper bij me te komen omdat ze aanvoelen dat ik mijn humeur niet heb zogezegt, en Nikita was flink over dr toeren omdat ze honger had maar toch ook weer niet (ze heeft wel af en toe van die buien) en ik werd kwaad op Nikita.. ik heb dr niks gedaan maar een paar nano seconden dacht ik eraan om dr een mep in dr gezicht te verkopen zodat ze van schrik zou kalmeren..

Daar schrok ik zo van dat ik met mn vriend in gesprek ben gegaan en beide besloten we dat het zo niet ging, de volgende ochtend heb ik de huisarts gebeld, die adviseerde is te gaan praten met een psych, ik schrok daar best van en moest er even over nadenken, de huisarts gaf me 2 weken daarna moest ik terug komen om mijn besluit te melden.

In die 2 weken heb ik eerst gekeken hoeveel het zou kosten, gelukkig ben ik op dat punt goed verzekerd want ik hoef niks bij te betalen (en mn eigen risico is al opgegaan aan t bloedprikken tijdens de zwangerschap) ik zou 8 a 14 sessies kunnen krijgen dit jaar. Door dat bezwaar te kunnen schrappen ging ik nadenken of ik het zelf wel wilde en ook heb ik aan mijn ouders en mijn zusje en mijn beste vriendin gevraagd hoe ze er over dachten want ja die zien mij natuurlijk en weten hoe ik ben.. allen vonden het een goed idee omdat ze al tijdje zagen dat t wat minder met mij ging door stress, financien en het wennen aan mn mooie lieve meisje.

Toen ging ik terug denken en ik heb wel een maand op mn roze wolk gezeten.. tot die TIA en nikita dr huilbuien door dr allergie daarna is het berg afwaards gegaan en ik betrap mezelf er wel is op dat als iemand anders in huis is ik mezelf afsluit.. afsluit van diegene van nikita en van tja.. mezelf.

Dus vandaag naar de dokter, die begon ook opeens over medicijnen maar ik heb een tante die al jaren verslaafd is aan die troep en het lijkt mij 10x niks want het mat je af  het negatieve wordt minder (al heb ik niet echt negatief gevoel) maar het positieve wordt ook minder.. en DAT lijkt mij dus weer afschuwelijk.. ik wil namelijk dat warme smelt gevoel houden als mn meisje lacht..

maar ja daar en tegen wil ik wel van het ongeduldige geirriteerde gestressde boze piekerende gedoe af.. 10 november heb ik mijn gesprek.

ik hoop niet dat die dokter me een aansteller vind want in mijn hoofd zit nog steeds.. : 't zijn de hormonen het gaat wel weg.

zo ff opgelucht t weg geschreven

406 x gelezen, 0

In Overig

reacties (0)


  • mama.lief

    Het feit dat je er iets aan wil doen is een eerste stap naar herstel! Je geraakt er vast wel uit (zonder medicijnen)! Veel succes!

  • gizmo82

    Goed hoor meid succes met alles..

  • rinique

    Iemand die zo'n grote stap durf te nemen is geen aansteller meid en dat je niet aan pillen wil kan ik me ook heel goed voorstellen. Je heb een stap naar herstel van jezelf gezet meid suc6

  • falconer

    Wat goed dat je die stap gezet hebt! Dat je zegt dat het allemaal niet rooskleurig is, is alweer een hele stap in de goede richting! Hugz, Annemarie

  • ive

    Wat kanp van je dat je deze stap hebt gezet. Dat vergt moed en durf en wat een geweldige moeder ben je dat je dit voor je kleine meid doet! Ik kan alleen maar zeggen super! xxx

  • heartagram

    Meid, heel goed van je om deze stap te zetten. Begin vorig jaar werd bij mij vastgesteld dat ik depressief was. Ook mijn dokter begon het meteen over medicijnen te hebben. Daar wilde ik niks van weten want ik wilde er juist achter komen waar die gevoelens vandaan kwamen. Na flink wat praatsessies krabbelde ik gelukkig weer uit mijn dal. Het gaat nu heel goed, wel had ik bij de verloskundige dit verteld. Zij zouden er rekening mee houden dat ik misschien postnatale depressie kon krijgen. Dit is, tot nog toe, gelukkig niet gebeurd maar je weet het niet. ik vind het erg dat er mensen zijn die anderen hierop veroordelen. het is, naar mijn idee, niet iets om voor te schamen, maar je hebt er vaak wel hulp bij nodig om eruit te komen. wat het ook is bij jou, ik weet zeker dat dit een goede stap is. Wie weet kom je erachter waardoor je je zo voelt en kan je eraan werken, voor je prachtige dochter maar zeer zeker ook voor jezelf! Heel veel sterkte ermee!