Stille tocht

gister meegelopen met de stille tocht voor milly was best indrukwekkend al waren er halverwege 2 mannen die elkaar blijkbaar lang niet hadden gezien want die gingen uitgebreid plannen maken voor het weekend.

die zijn dan ook netjes doch zeer dringend gevraagd of ze wel wisten wat een [u]stille[/u] tocht inhield.

halverwege stopte we en niemand wist waarom tot ik het nieuws s avonds bekeek.. toen maakte die tijdelijke pauze best indruk op me omdat het voor de oma van milly was die aan de kant stond te kijken.

toen wij eenmaal bij de schuilenburg waren waren de meeste ballonnen al omhoog gelaten en de speech van de burgemeester enz al geweest.. en wij zaten halverwege in de stoet!

toen wij bijna bij de boom waren op de schuilenburg waar de bloemen en kaarsen stonden moesten we plotseling allemaal opzij voor de burgemeester en voor de ouders.. die arme mensen zijn in een paar dagen tientallen jaren ouder geworden :-(

wij hebben onze bloemen neergelegd (roze) en onze kaarsjes aangestoken en zijn toen richting de bussen vertrokken. Ik was moe maar was tevreden, want mijn ongemak is niks vergeleken met wat de familie en vrienden doormaken nu.

Dat is dan ook de rede waarom ik mee wou lopen, voor de familie en de vrienden van milly, al kreeg ik regelmatig een verbaasd gezicht naar me toegericht omdat ik toch die 4 kilometer liep.

maar had nergens last van heb zelfs nog een sukkeldrafje ondernomen om de bus te halen (buik beet houden en rennen) dat gaf nog meer verbaasde gezichten maar als ik dat niet had gedaan hadden we een 20 min moeten wachten op onze bus en dan had ik vermoedelijk wel last gekregen van kwaaltjes.

al met al een indrukwekkende avond die ik niet zo snel zal vergeten.