Gebroken

Ik zou zo graag alles van mij willen afschrijven, maar het is zo'n puinhoop momenteel dat ik niet eens weet waar te beginnen. Het ging het afgelopen jaar met ups en downs maar opzich ging het goed met ons als gezinnetje. Kinderen waren gewend aan het feit dat hun vader en ik uitelkaar waren, ze weer gewoon 2 huizen hadden, en tot dusver ging het prima. Ikzelf liep al die maanden al op mijn tenen, was kapot, gebroken en enorm gekwetst. Voor de kinderen blijf je sterk, en probeer je het zo goed mogelijk te doen. Dat ging mij ook redelijk goed af totdat ik in November een man leerde kennen. We hadden het leuk samen, geen relatie of iets maar gewoon leuk. Vanaf dat moment veranderde er ook iets bij de vader van mijn kinderen. Zo behulpzaam en meedekend dat hij was, werd hij nu de typische ex die er op uit was mijn leven zuur te maken. Terwijl dat de oorzaak dat wij uitelkaar zijn bij hem vandaan komt.
De man in kwestie had een andere levensstyle dan ik gewend ben, en uiteindelijk heb ik hem duidelijk gemaakt dat het verder niks ging worden tussen ons.
Niet alleen om wat hij deed en de dingen die zijn gebeurd, maar puur om het feit dat ik ook nog helemaal niet klaar was voor een nieuwe relatie. Na heel wat verschrikkelijke ruzies, is het hem gelukkig uiteindelijk toch duidelijk geworden dat ik het echt meen, en is hij uit beeld.

Toen was het kerst, tussen mijn ex en mij ging het moeizaam, maar we deden ons best voor de kinderen.
Ik was op, kon mij niet meer focusen op het dagelijks leven en ging er echt aan onder door.
2de kerstdag met de kinderen naar mijn broertje gegaan. Wat een gezellige dag moest worden is uitgelopen op een drama.
Mijn broertje vond dat het zo niet langer kon, besloot mijn ex te bellen en de volgende dag heeft mijn ex de kinderen bij mij vandaan gehaald, en sinds die tijd wonen ze nog steeds bij hem.
Ik wilde vechten, schreeuwen huilen alles tegelijk. Maar diep van binnen weet ik dat dit voorlopig het beste is voor de kinderen.
Aan mij hadden ze echt niets. Niet wetend dat dit zo lang zou gaan duren.

We zijn bijna 2 maanden verder, en in die 2maanden is er zoveel gebeurd, waardoor ik mijn eigen afvraag of het ooit nog goed komt.
Om mijn kinderen te zien met zoveel pijn en verdriet dat is zo erg. Ik zou zo graag alles willen oplossen voor ze, maar ik heb eerst zelf heel wat op te lossen.
Ik krijg sinds kort de nodige hulp en heb gelukkig lieve mensen om mij heen die er voor mij, maar ook voor mijn kinderen zijn.

Vanmiddag zijn mijn ex en ik uitgenodigd voor een gesprek op school voor onze zoon. Ik kijk er zo verschrikkelijk tegenop, want goed nieuws zal het niet zijn. Gelukkig weten de leerkrachten van beide kinderen wel wat er speelt en/of heeft gespeeld. We zijn altijd open en eerlijk geweest naar school toe.
Maar met J gaat het gewoon erg slecht momenteel. Als er iemand enorm aan onder door gaat is het mijn zoontje wel. Hij was een echt moederskindje, die niet eens zonder mij naar de wc wilde. En nu...nu is die gewoon van mij vervreemd. Wil niet meer bij mij komen...niks. Hij logeert liever bij mijn vriendin, dan dat hij bij mij komt. Maakt ruzie's op school, speelt niet meer met vriendjes. Kortom een gebroken mannetje, mijn gebroken mannetje.