Einde van de wereld

Afgelopen weken ging het best goed hier thuis. Alles was redelijk rustig, kinderen deden het goed, mijn relatie verliep prima.
 Maar zoals ik gewend ben in mijn leven, is geluk altijd van korte duur.
Als het maar iets te lang goed gaat, komt er altijd een bak ellende achter vandaan.
Ik zit al een tijd met mijn eigen hoofd in de knoei, maar had dat redelijk onder controle.
Nu heeft mijn vriend niet geweldig nieuws gekregen, en gelijk leef ik met een hele andere man.
En dit heeft direct zijn uitwerking op de kids. Ze zitten nu net deze week pas weer op school, maar de juf van J heeft mij gister al bij haar geroepen.
J lijkt wel op een hele andere planeet te zitten.
Luisterd ineens niet meer, speelt met niemand. Word er zo intens verdrietig van dat mijn kinderen niet een normaal standaard leven lijden. Altijd is er wel iets aan de hand of maken ze iets mee. Voel mij daar zo slecht en verdrietig over.
Ik ben gewoon echt op. Ik pak het liefst vandaag nog mijn spul in en vertrek met de kinderen naar het einde van de wereld ofzo. Al weet ik wel dat het einde van de wereld ook niet garant staat voor een beter leven.