VRESELIJKE ervaring met Sven. was hem bijna kwijt

hee meiden!!

Ik schrijf niet meer zo vaak, maar ik moet even van me afschrijven, ik voel me vreselijk!! we hebben gisteravond zoiets engs met Sven meegemaakt.

Mijn kinderen komen nooit op zolder want die zijn we aan het verbouwen. nu is de zolder bijna af en mijn moeder kwam op visite. ze wou even op zolder kijken, dus de kinderen meegenomen. Mijn wasmiddel staat altijd hoog, maar omdat de wasmachine even verplaatst was omdat ze achter de wasmachine moesten zijn met de timmerman stond alles aan de andere kant, en mijn man had de wasmiddelen ernaast gezet op de grond. Mijn moeder en ik stonden er met de neus bovenop, maar hij was zo snel. het ging in 3 seconden, Sven zag mijn ariel excel tabs denk ik aan voor een snoepje, graaie heel snel in de bak en beet hem kapot. De vloeistof erin spoot in zijn mond en hij slikte het meteen door. Omdat we erbij waren kon ik het meteen afpakken, maar hij had toch wat binnen. Sven begon 30 seconden later meteen te spugen. Ik ben als een gek naar beneden gerend om de huisartsenpost te bellen, en mijn moeder is bij de kinderen gebleven. Sven heeft in die tijd nog 2x gespuugd. ik kreeg advies om hem vette dingen zoals boter en olie te geven. Dat zou het schuimen tegengaan. verder zou het niet veel kwaad kunnen en moest ik hem in de gaten houden. Als hij bleef spugen moest ik terug bellen. 5 minuten laten had hij alweer 2x gespuugd, dus heb ik terug gebeld. ondertussen liep ook de diarree als water uit zijn luier langs zijn benen dus hem ik de telefoon aan mama gegeven en hem ff snel afgespoeld in de wasbak. hij zat onder de spuug en poep. Gelukkig kwam mijn man toen binnen en die heeft hem snel afgedroogd en een luier aangedaan want we moesten naar de eerste hulp komen. Snel de auto in en op naar doetinchem! Onderweg merkte ik dat het helemaal niet goed ging met Sven. Hij begon blauw te zien, was helemaal slap en kon geen contact meer krijgen. Toen heb ik in de auto op weg naar doetinchem 112 gebeld terwijl ik aan het bellen was viel Sven iedere keer weg. Ik had hem op schoot, en voelde hem wegzakken, spierspanning weg, hoofd liet hij slap hangen, hij rolde zijn ogen weg en sloot ze. Ik heb vanalles geprobeerd om hem bij te houden, geknepen, tikken gegeven, geschreeuwd, gehuild dat hij bij me moest blijven. Ik dacht echt dat ik hem ging verliezen. Totale paniek. Mijn man met 180 over een wweg waar je 80 mag opweg naar doetichem om het leven van mijn kleine mannetje te redden. ooohhh wat was ik bang!! Godzijdank stopte er achter ons (puur toeval) een brandweerauto. ik heb tegen mijn man geschreeuwd dat hij hem om hulp moest gaan vragen. De ambulance was ondertussen ook onderweg. Met de sirenes aan reed de brandweerauto voor ons uit om ons naar het ziekenhuis te begeleiden. Toen zei de centralist dat we de auto langs de kant moesten zetten omdat hij bijna bij ons was, en ons anders niet zou kunenn vinden. Auto aan de kant van de weg, en gelukkig was met 3 minuten toen de ambulance bij ons. Wat was ik blij, het had niet langer moeten duren voor mijn gevoel, dan was ik mijn zoontje misschien we kwijt geweest....Achteraf had hij de ergste piek al bij ons in de auto gehad. In de ambulance viel hij niet meer weg. maar was nog totaal versuft en slap. In het ziekenhuis aan de monitor, en beetje bij beetje kwam hij steeds meer bij...We zijn een nachtje gebleven, en vanmorgen mochten we weer naar huis. Alles is nu goed met Sven.Hij heeft weer praatjes, is vrolijk en niks meer aan hem te merken. We moeten nu in de gaten houden dat hij niet gaat hoesten en geen koorts krijgt, want dat zou kunnen wijzen op een chemische longontsteking. Ik ben zoo bang geweest, ik heb gedacht hem niet levend bij het ziekenhuis te krijgen. Gelukkig is het goed afgelopen. Ik voel me vreselijk schuldig. Waarom stonden die wasmiddelen niet zoals altijd gewoon hoog...pfff....wat nou als hij wel een hele had gehad...was hij dan nu nog wel bij ons?? De klap komt nu, het besef wat er had kunenn gebeuren, het besef wat er gebeurt is.....Ik kan alleen maar huilen huilen huilen.

De verpleging en de ambulancebroeders zeggen tegen me dat het heel vaak gebeurt, en dat het heel veel ouders gebeurt dat kinderen iets eten of drinken wat niet de bedoelling was, maar dan nog...Ik voel me vreselijk!! Ik ben altijd zo voorzichtig, en dan toch gebeurt zoiets! !Zo blij dat hij er nog is. Wat hou ik van dat kleine boefje...

De huisartsenpost had ons nooit mogen adviseren zelf te gaan rijden, sowiezo hadden ze meteen moeten zeggen dat we met Sven naar een arts moesten gaan om hem te laten zien...En dan bel je ze, druk je de 1 voor levensbedreigende situaties en dan neemt er een op: een momentje, en krijg je een muziekje kom je in de wacht...Komt ze aan de telefoon zegt ze ook nog: ik kan niet zo snel, de computer is heel traag!! Ik ga een klacht indienen morgen. Dat kan gewoon niet!!

Kijk dus ontzettend uit me de capsules wasmiddelen!!! die zijn ontzettend gevaarlijk voor kinderen. Ze zien ze aan voor snoep en nemen er een hap van. Schijnt vaak te gebeuren met de capsules zeiden ze in het ziekenhuis.