Een beetje hoop houden

Ik heb er nooit eerder over nagedacht wat een kinderwens allemaal met zich meedraagt.
Jaren van periodes die je steeds ongelukkiger maken en toch elke keer weer een beetje hoop houden.
Ik heb zoveel respect voor alle dames die blijven proberen hun droom waar te maken.
Dames die niet opgeven tot ze een kleine wolk in hun armen kunnen sluiten.

Ook ik ben door een emotionele achtbaan gegaan. Doordat ik een pab 3 had en daarvoor behandeld werd aan mijn baarmoederhals, stuitte ik per abuis op mijn vruchtbaarheidsprobleem.
2 hsg onderzoeken gaven de indruk dat mijn eileiders verkleefd waren en daarbij had ik in beide eierstokken cystes.
'Je kunt helaas zelf geen kinderen krijgen, maar er zijn nog opties'. Dit bericht kwam hard aan en brak alle hoop die ik nog had.

Ik was net 30 en helemaal nog niet actief bezig met mijn kinderwens. Dat veranderde direct toen ik hoorde dat ik het zelf niet kon.
Opeens vallen al je uitgestelde plannen in duigen. Ziekenhuis in en uit. Onderzoek na onderzoek. Een uitleg dat bij de kijkoperatie besloten kan worden dat beide eileiders eruit moeten om voor te bereiden op ivf.
Geen eileiders meer is zo definitief en eng. Ik besloot om maar eerst op vakantie te gaan, even rust. Op vakantie in suriname naar een lokale arts geweest die erg bekend is om zijn natuurlijke medicijnen.
Met de gedachte dat dit een laatste kans was op een betere uitkomst een kuur gekregen (helemaal afgestemd op mij en mn cyclus van 33 dagen). 12 dagen lang een kruidenthee (moeru dresi) gedronken en tussendoor 3 x langs de arts.
Als laatste taak kregen mn partner en ik dat we nu goed mochten klussen.
Terug in nederland het ziekenhuis gebeld. Zodra mijn periode kwam zou de operatie ingepland worden.
Toen op dag 33 mijn periode niet doorbrak zoals normaal werd ik stiekem hoopvol. Het zou toch niet?!
Ongeduldig als ik ben deed ik op dag 34 een test en zag mijn eerste kruisje! Ik was zwanger!
Er zat een echte baby, in the making, in mijn buik.

Hoewel ik ben gered van een heel ander verloop, ben ik met 6 weken mn vruchtje verloren.
Ik ben dankbaar voor mn eerste wondertje en hoopvol voor de toekomst.
Daarnaast haal ik kracht uit succesverhalen van anderen.
Vandaar ook mijn verhaal om misschien een ander ook hoop te geven.
Blijf hoop houden en proberen. Ook jij zal succes hebben op een of andere manier. ♥️♥️♥️💐