Wat kan het leven soms toch lastig zijn

Vandaag voor de eerste keer toch maar weer een blog schrijven, waarom? Uit frustratie, uit hoop, uit onzekerheid, wie het weet mag het zeggen.

We zijn nu net teruggekomen van vakantie, we hebben het super gehad. Maar tegelijk zijn we inmiddels ruim een jaar verder en ben ik nog steeds niet zwanger (geen positieve test). De komende weken zullen best spannend zijn. Wat als ik weer ongesteld wordt? Gaan we dan de onderzoeken in of zullen we daar nog effe mee wachten, eerst de ovulatietesten opmaken? Want afgelopen maanden zijn we er toch iets minder op gefocust geweest, gezien onze naderende vakantie en zijn deze testen blijven liggen. En dat minder focussen helpt dus blijkbaar ook niet!!!

Gisteren heb ik wat gekleurde afscheiding gehad, hopelijk zet dit vandaag niet door in ongesteldheid, maar ja dat weet je nooit. Ik zou dan wel een hele korte cyclus hebben (23 dgn), terwijl ik gemiddeld 29 dgn heb. Zou het innesteling kunnen zijn? Of hou ik mezelf dan alleen maar voor de gek?

Kortom allemaal vragen, allemaal onzekerheid en het geduld dat ik moet hebben (wat ik niet heb), omdat ik graag wil weten waar ik aan toe ben. Al weet ik maar, over een half jaar tel ik aan en 9 mnd later ben ik moeder, dan vind ik het prima. Maar de realiteit is dat niemand mij kan vertellen wanneer het zover is, heb ik over 2 weken een positieve test, of zullen we nog een jaar of langer bezig zijn?

Nu eerst mijn zinnen maar eens gaan verzetten en voor de zoveelste keer zwangerschapsvitamines gaan halen. Met het idee, nu zal het toch echt gaan helpen......