Gisteren hebben we onze ouders uitgenodigd voor het eten, omdat we ze vandaag niet konden zien voor vaderdag (ivm werk) en natuurlijk met een achterliggende gedachte. Ik had een schilderij voor beide gemaakt, waar ze mbv kleine wasknijpertjes de echofoto's kunnen ophangen. Omdat ik nog geen echo heb gehad, heb ik een foto gemaakt van mijn testen en heb ik een echofoto aangepast met het hoofd van mijn man en mijzelf erin (2 aparte echo's). Onze ouders zijn beide al opa en oma, maar ze waren helemaal door het dolle heen, allemaal van die kleine betraande oogjes.
Mijn schoonbroer en schoonzus zijn we het gisteravond gaan vertellen. We stonden ineens bij ze op de stoep, dat doen we normaal nooit. Mijn schoonzus zat nog in bad met hun 2 jongens, maar wist niet hoe snel ze beneden moest komen. We hebben er toen nog even omheen gedraaid en gezegd dat ze de jongens wel in bed kon leggen. Toch bleef ze nog even ronddrentelen, was erg leuk om te zien. Uiteindelijk verteld en ze waren helemaal blij, de namenboekjes lagen al op een makkelijk te pakken plek, dus die hebben we meteen mee gekregen.
Mijn zusje heb ik vanmorgen gebeld, zij zei meteen, mag ik je feliciteren? Ze wist het vorige week al, maar heeft mij gespaard omdat ik het eerst onze ouders wilde vertellen. Dat wist ik wel, want ze wist dat ik overtijd was en het schijnt dat we vorige tijdens de BBQ een hele smile op ons gezicht hadden. Kan ik nu eindelijk weer normaal praten met m'n zusje, want die heb ik afgelopen week toch een beetje ontweken.
reacties (0)