Iets aan me, zal het de herfst zijn, een rare gedachte dat ik misschien te hard was geweest, een moment van verstandsverbijstering?!?! Maar iets zorgde ervoor dat ik, tegen beter weten in, Les een What's appje stuurde met de vraag of hij nog iets in het leven van zijn kind wilde gaan betekenen.
Omdat mijn telefoon de hele tijd aangaf dat hij aan het typen was, zo'n 2 uur leek me wat sterk :S, stuurde ik een tweede berichtje of hij toevallig al iets verstuurd had en ik het niet had ontvangen.
Ik kreeg terug:
"Ik heb hem ontvangen. Ben gaan nadenken om je een juist antwoord te geven. Je weet hoe ik jou altijd antwoorden gaf en daar kon je niet veel mee. Mijn antwoord op jou vraag is nee. Ik wil niets betekenen in jullie leven. Ik hoop dat alles goed met je gaat en met jullie komt. Les"
Nou duidelijker dan dit gaat het niet worden toch? De reden dat ik hier een blogje over schrijf is hoogst waarschijnlijk ook om mezelf er af en toe aan te herinneren, als ik weer eens ga denken dat ik hem misschien aangestuurd heb om een bepaalde keuze te maken, of dat ik er misschien niet genoeg aan heb gedaan, niet genoeg ben ingeschikt om hem tegemoet te komen.....
Hij wil het echt niet. Het moeilijke vind ik gewoon dat ik het niet kan begrijpen, ik kan niet begrijpen waarom iemand die keuze maakt! Iemand die al vader is! Iemand die altijd zei een groot gezin te willen! Iemand die meeging naar de VK en de eerste echo! Iemand die druk bezig was met namen verzinnen! Pfff wat zou je kunnen bewegen die keuze te maken?!?!?
Nou ja gelukkig kan ik met opgeheven hoofd mijn meisje gaan opvoeden, wetende dat ik er alles aan heb gedaan haar ook een vader te geven. En wie weet kom ik binnen een paar jaar wel iemand tegen die voor haar een vader wil/ kan zijn. In ieder geval heeft ze een mama, oma, opa, tante, oom en overgrootouders die heeeeeel veel van haar zullen houden!
Lieve meid het komt echt goed met ons!
Dikke kus,
Kim
reacties (0)