Terug naar psycholoog

hoi dames,

Sinds gisteren ga ik terug naar de pscholoog, omdat ik wil voorkomen dat ik helemaal zot wordt van onzekerheid.

Mijn pyscholoog is ook de man van mijn gynycolooge. Vroeger na de dood geboorte van elise was ik ook al bij hem geweest en hij kent me dus al een beetje. Voor mij is dat dus wat gemakkelijker, ik kan beter mijn gevoelens opschrijveen dan dat ik ze moet vertellen. Wenen dat kan ik heel moeilijk in het bijzijn van anderen omdat ik altijd geleerd heb om me sterk te houden en achter het scherm van de computer kan niemand mij zien hé.

Mijn gynycoloog had al gezegt tegen haar man wat er weer is gebeurt en vandaar dat dit iets gemakkelijk is. Hij vertelde mij dat zijn vrouw niet goed wist hoe ik me voelde, omdat ze alleen de opgewekte en de positieve mieke kent. Al vlug vertelde ik hem dat ik van binnen alleen maar woede voelde en dat ik bang was de de bom zou gaan ontploffen, ik heb in mijn jonge leven al heel wat elende meegemaakt en soms kan dit eens te veel worden. Ik heb ook verteld hoeveel steun ik wel aan julie had en dat vondt hij leuk te horen. Omdat hij weet dat voor mij opschrijven beter gaat dan vertellen.

daarom ben ik jullie ook heel dankbaar dat jullie eens naar mijn gezaag willen luisteren.

vele groetjes Mieke

439 x gelezen, 0

reacties (0)


  • jose41

    lieve mieke
    meis doe wat je hartje je zegt
    en is geen schaamte, je hebt ook echt al veel mee gemaakt en gaat zekers niet in de koude kleren zitten . het is juist goed dat je zelf aan geeft dat je de psygoloog nodig hebt .
    sterkte meid

  • starry80

    Lieve Mieke, ik hoop echt dat je extra steun bij die psycholoog kan vinden. Heel knap van je dat je die stap zet, ondanks je je van nature steeds van je sterkste kant laat zien... (ik herken mezelf heel erg weet je). Maakt niet uit hoe en wat je doet, zolang je maar je emoties kwijt kan af en toe... en hier kan je dat zeker ook. Ik heb ook al ontzettend veel steun gehad aan iedereen hier... je weet gewoon dat je nooit alleen bent in wat je meemaakt... en dat troost toch een beetje. Dikke knuffel, saar *