Schuldgevoel blijft

Lieve kleine Elise,

vandaag 28 november 2008,

Vier jaar geleden werdt je om 10 u 10 doodgeboren.

Op 24 november 2006 kregen we te horen dat je hartje gestopt was met kloppen, het was een hele klap om te verwerken. we hadden zo lang moeten proberen om zwanger te worden, en nu nu was je er niet meer.

De tijd stond stil, ik kon niet eten of drinken, iedere dag zagen mijn ouders en mijn man me achteruit gaan.Op 27 november 2006 mocht ik binnen in het ziekenhuis en werdt de bevalling in gang gezet. Het werdt een lange strijd van 16 uren, en plots was je er.

Je was zo klein.

Na de bevalling ging het de verkeerde kant uit met je mama en was ook ik bijna dood, het is de eerste keer dat ik dit op papier durf te zetten( ik ben blij dat ik er nog ben). er had zich een klonter bloed in mijn baarmoeder gevormd en deze was open geklat in een mum van tijd had ik geen bloeddruk meer, maar alles kwam inorde.

uiteindelijk mocht ik je vasthouden en kregen we rustig de tijd om met gans de familie afscheid van je te nemen. Je bleef nog een paar dagen in het ziekenhuis en dan zouden ze een autopsie doen in Tielt.

Lang moesten we niet wachten op de uitslag, jij was helemaal gezond maar de moederkoek was beschadigt door de vlokken test. daardoor kreeg jij niet genoeg te eten en ben je langzaam gestorven.

allemaal mama's fout, moest ik niet die vlokken test laten doen was dit nooit gebeurd en zat je nu lekker bij mama en papa. Andere mensen zeggen wel in het zieknhuis is een fout gemaakt, de vlokkentest werdt te laat uitgevoerd op 13 weken en de proffessor heeft te diep geprik waardoor hij de moederkoek beschaadigde,maar het is wel ik die toestemming gaf om de vlokkentest te doen (mijn man heeft een afwijking in de chromosonen) waardoor het moelijk is om zwanger te worden en daardoor hebben we ook kans op een gehandicapt kindje. daardoor deed ik die vlokken test, het spijt me zo Elise kon ik maar de tijd terug draaien kleine meid.

Na vier jaar is dit de eerste keer dat ik open over mijn gevoelens spreek, alleen mijn man weet hoe ik me voel. Ik heb een boek geschreven en alleen mijn Psycholoog en mijn gynycoloog hebben het boek mogen lezen verder niemand.

Lieve Elise,

Stil lig je in de palm van mijn hand.

Je oogjes zijn dicht,

je handjes liggen op je buik.

We horen je niet,

er is alleen maar stilte.

de stilte van verdriet.

Verdriet omdat jij er niet meer bent.

vele kusjes van mama, papa en Myrthe