Ooglidcorrectie

Hello Ladies,

Nou even een update over mijn ooglidcorrectie!
Heb vrijdag Jim weggebracht naar mijn schoonouders, hij bleef daar ook slapen zodat ik als ik thuis kwam goed kon blijven liggen en koelen en dat Michiel alle aandacht aan mij kon geven.
Voordat ik naar zh ging nog even lekker gedouched (ervan uitgaande dat ik dat de komende dagen niet echt zou kunnen) en geprobeerd te relaxen.
In de wachtkamer werd ik steeds zenuwachtiger, misschien ken je dat wel, uiterlijk lijk je kalm maar innerlijk wil je de hele tijd opstaan en hard wegrennen.
Een vrouwelijke chirurg kwam mij ophalen. Zij vertelde dat de dokter die mij zou opereren ziek was en of ik er bezwaar tegen had dat zij het deed. Gelukkig heb ik vaak een zesde zintuig en had ik s' morgens al het gevoel dat ik niet door de afgesproken chirurg geholpen zou worden. Ik was dus totaal niet verbaasd en zei dat ik het al verwacht had en er dus geen problemen mee had. Zij moest lachen en vroeg waarom ik haar niet even had gebeld ,dan had zij zich kunnen voorbereiden op een drukke dag hahaha!
Ik ging op bed zitten en toen ging zij aftekenen wat er weggehaald moest worden. Daarna moest ik liggen en ging ze het nog een keer bijtekenen. Toen kreeg ik de verdovingsspuiten. Mensen wat een verschrikkelijke pijn, ik zat bijna rechtop en kon wel janken. Bij het tweede oog vroeg ze of het wel ging en of ze even moest wachten, ik had zo iets van doe nou maar dan is het klaar.
Daarna wist ik niet of ik traanogen had van de verdoving of dat ik zo aan het janken was van de pijn.
De behandeling zelf ging daarna heel snel en voor ik het wist was het gehecht en mocht ik weer gaan zitten. Al met al heeft ze er gemiddeld toch een cm uitgehaald!
Toen naar de overkant van de gang, daar moest ik op een relax-stoel gaan zitten/liggen en moest ik een kwartier koelen. Ik had het van de spanning zo ontzettend koud dat ze me lekker ingestopt hebben haha! Even later kwam Michiel om  mij op te halen en kregen wij nog wat te drinken om een beetje bij te komen. Toen lekker naar huis. Ik was zo blij dat Jim bij mijn schoonouders was, want nu kon ik idd lekker blijven liggen en elk uur koelen.
Nu zijn we twee dagen verder en nu gaat het best goed. Mijn oogleden zijn zijn wel dik en ietsje blauw maar het valt me reuze mee hoe ik eruit zie!
Toen Jim mij voor het eerst zag kwam hij naar me toe en zei: mama oogjes au hahahahaha! En nu doet hij dat nog steeds, naar mijn ogen kijken en dan gaan lachen. Nou prima toch, is hij er iig niet bang voor!
Donderdag gaan de hechtingen eruit en hopelijk is het al snel iets minder dik en kan ik mijn ogen wat verder open krijgen!
Het is allemaal achter de rug en nu hopen dat ik snel helemaal hersteld ben!

Liefs Marloes